Apple Health

31-03-2015

EXCLUSIEF VOOR IPHONE GEBRUIKERS.
Alleen vanaf morgen als onderdeel van je Apple Health suite gratis te verkrijgen de I-Weigh app. (gewoon Apple Health installeren is voldoende)
Zo simpel en toch weer zo handig. Hoe heb je al die tijd zonder kunnen doen.
Altijd je weegschaal op zak.
Zwaar getafeld en nog even snel je gewicht checken.
Plaats je Iphone plat op de grond en ga met de bal van één voet op het amoled schermpje staan.
Lift je andere been zodat je volledige gewicht op het schermpje rust.

Je IPHONE met I-Weigh app zal onmiddelijk het gewicht laten zien op het display.
Let er wel op je jasje uit te doen en je zware sleutelbos uit je zak.
Want alles wordt gemeten.

Bij overgewicht krijg je direct advies van de i-Weigh app. Zo weet hij bijvoorbeeld via plaatsbepaling waar de dichtsbijzijnde sportschool is, of waar je snel terecht kunt voor een goede liposuctie.
Ben je perfect op gewicht? Deel dat dan met al je vrienden. Net als het nieuws over deze geweldige app.

Helaas nog niet voor el cheapo android gebruikers beschikbaar.

Herman

Het is jammer dat op een gegeven moment het theater sluit.
De schoonmaaksters willen graag de zaal nog even zuigen.
En of het licht uit mag.

Maar anders had ik er vast nog gezeten.
Op rij acht, voor misschien nog een aller, allerlaatste toegift.

Was bijna jong moederloos geweest, die Herman.
Na een dagje strand dat ze moeder hadden ingegraven.
Ergens naast een zandkasteel.
Waren ze haar spelend kwijt geraakt.
Snel vader erbij gehaald, "we hebben moeder ergens begraven".
Heeft de hond van de badmeester snuffelend aan een gedragen slip van moeder haar uiteindelijk gevonden.
Net voor de wassende vloed opkwam.
Met een kwal op haar hoofd.
En een licht ontstemd humeur.

Zijn zo maar wat dingen, die ik voorheen van Herman niet wist.

En dat je op je zeventigste nog dansen kan.
Een soort van fladderen met een huppeltje, als een eend die niet op kan stijgen.
Maar plezier heeft in het water.

Doet dat dan maar met zijn muziek.
Opstijgen.
Een rondje door en boven de zaal.
In prachtige vlucht van virtuoze pirouettes.

Top-avond gehad.

Hotpants

Het was één van die zeldzaam tropische dagen in Nederland.
Jasper en Tim fietste door de polder, op weg naar ons huis.
Er stond geen zuchtje wind, en op de Geerkade langs de uitloper van de vecht voeren loom wat bootjes voorbij.
Tim was de dag daarvoor met zijn moeder Utrecht in geweest. Winkel in winkel uit opzoek naar een "nieuwe" korte broek.
Elke keer als ze vroeg of tie het wat vond zei hij "Ja". Maar pas bij de twaalfde gepaste broek was ze het daar mee eens.

Hij had die ochtend voor het aantrekken de prijsjes eraf geknipt.

S' nachts stond Jasper aan mijn bed.
Niet schrikken Pap, alles is al opgelost, was voldoende me de trap af te laten stormen.
Langs het trapgat hingen wolken rook en een doordringende chemische lucht vermengde zich met die van verse frituur.
In de kamer stond Tim in onderbroek met de resten van een zwartgeblakerde nog korter geworden broek in handen.

Ze waren nog even langs het water gefietst voor een frisse avondduik.
Tim had geen zwembroek, maar de nieuwe korte broek was multifunctioneel.
Wel moest deze graag droog gedragen weer terug.
Dus werd thuisgekomen de kachel aangestoken met verse blokken hout.
De nieuwe schoongespoelde broek daarop te drogen gelegd en de frituur in het stopcontact gestoken voor een broodje frikandel.
Na tien minuten bij het kauwen aan het eerste broodje begonnen de broekspijpen te roken, en vatte de polyester rits vlam.

Het brandje was snel geblust maar de vlekken die dit achtergelaten had op onze kachel waren er met geen mogelijkheid uit te krijgen.
Tim stond de schade aan zijn broek te bekijken en stak een hand door een smeulend gat.
Heeft je moeder het het bonnetje nog? Vroeg ik.

Vandaag eindelijk de kachel onderhanden genomen.
Uit elkaar gehaald, geschuurd en gesprayed met vuurvaste verf.
Als nieuw, klaar voor een nieuwe zwoele zomer

Spit

Nee, pap, druk druk.. geen tijd.
Studeren hè, tentamens, examens, proefwerken, dissertaties, verslagen, papers.
Moet ik ook nog één heel boek lezen. En een heel uur naar college deze week.
Je zou toch niet willen dat ik een onvoldoende haal?

Ook geschikt als verkoper van beleggingsverzekeringen en moerasland denk ik bij mezelf
En sta een uur later te spitten op de moestuin van mijn zoon.

Wollen vest om het bovenlichaam, snijdende wind langs het kalende hoofd en Racoon in de oren.
Helemaal happy.
Met de spitvork woel ik de laatste tien meter aarde om, en kijk over de lengte naar het eindresultaat.
Bonkige klei getemd tot rulle aarde.
Ik hark het geheel glad tot mijn rug vriendelijk vraagt te stoppen.
Een bejaarde medetuinder knikt goedkeurend. "Dah goa wel warke."
Ik knik vriendelijk terug, helemaal gelukkig als tuinders onder elkaar.

Is het gelukt? vraagt mijn zoon vanaf de televisiebank.
 
Helemaal klaar. zeg ik
Planten maar.

Deze week een verslag maken antwoord hij.
Zou jij?

Komt goed zeg ik, en check het weerbericht.
Lichte regen, beetje vroeg nog voor de eerste sla.
Maar een aardbei zou moeten kunnen.

Vijftien jaar

De afgelopen week hoorde ik natuurlijk al het geroezemoes op de zaak.

Uiteraard ging ik onverstoorbaar door met mijn werk, maar ik had wel in de gaten waarover men het had.

In het voorbijgaan op de fiets viel me ook al op dat de harmonie aan het oefenen was in het clubhuis.

En de wasserij bracht juist vandaag nog hun nieuw gestoomde uniformen.

De burgemeester is natuurlijk opgetrommeld. En slingers, confetti en serpentines zijn tevoorschijn gehaald.

Het is dan ook niet elke dag dat ik vijftien jaar bij de zaak ben. En maandag is het zover.

Ik weet het nog als de dag van gisteren dat ik met wapperend zwart haar voor het eerst binnen kwam stappen.

Vijfenzestig kilo's afgetraind slank, ingehuurd om de telramen en papieren memoblokjes te vervangen door geavanceerde computerprogramma's.

Inmiddels twintig kilo zwaarder en een minimaal verlies aan haar is die opdracht volbracht.

En gaat het geld verdienen bij het bedrijf dank zij de automatisering eigenlijk als vanzelf.
Mijn dagelijkse bezigheden bestaan dan ook alleen nog maar uit het lezen van de krant, en het oplossen van een enkele sudoku puzzel.

In het dorp zag ik bij de bakker nog net de taart van vier verdiepingen met opgespoten "Bedankt, kanjer" naar achter worden gebracht.

Haastig, net op het moment dat ik binnen kwam.

En het is ook vast niet voor niets dat de verlengde limousine van Taxibedrijf Hoek in de was wordt gezet.

Voor de spiegel oefen ik vast mijn " blij verrast gezicht".

Maar het zal nog niet meevallen als ze me maandag ochtend voor het werk komen ophalen en de Harmonie bij aankomst het volkslied inzet.

Voor de zekerheid heb ik vast een doos Kleenex bij de hand.

_____________________________________________________________________

Natuurlijk liep het toch net allemaal anders.
Wellicht wat overdressed in mijn nieuw aangeschafte Armani op de fiets naar het werk.
Klipjes om de broekspijpen tegen opspattend water en vlekkende fietsketting.
Dan in de spiegelende ramen van het het pand even de wild gewapperde haren in model en naar binnen.
En daar stonden ze al te wachten.
Het volledige personeel in een haag.
De volledige directie, met dankbare blik in de ogen, en achter in het pand fanfare de vriendschap die het volkslied inzette.
Je begrijpt ik brak.
Met tranende ogen de sleutels van de nieuwe Porsche en cheque voor vier weken Caribische cruise in ontvangst genomen.
Weet even niet wat ik met de sleutel van de stad moet doen die de burgemeester me gaf, maar ik moest maar zien, zei die.
De oranje koninklijke onderscheiding vloekte wel wat bij het kobaltblauw van mijn Armani maar een kniesoor die daar op let.
En dan was er ook nog taart.
Hazelnootschuimtaart met slagroom.
En toen moest ik natuurlijk ook nog speechen.
Gelukkig had ik die vast thuis vijfentwintig keer geoefend.

"Beste Mede-werkers.
Vijftien jaar.
Snel gegaan.
Bedankt."

Was iedereen laaiend enthousiast over.
Ben ik stiekem gewoon naar mijn bureautje geslopen.
Heb mijn sudoku gemaakt, kopje koffie gedronken, en stilletjes naar huis gefietst.
Lekker rode kool met gehaktballetjes gegeten die avond.
Want waar al die poespas voor nodig was ?
Morgen weer gewoon een spijkerbroek.
En verder naar de twintig.

Hart

Onderweg naar Tilburg.

Op het station in den Bosch kom ik een geel zwart gestreepte hommel tegen met een biertje in zijn hand.
Zoem zegt ie vriendelijk en loopt voorbij.
Het is een royalty trein waar ik in zit.
Prins den irste en den twide stappen in. De medailles en oorkondes rinkelen vriendelijk als ze me begroeten.
 
Een man draagt een blote billen masker op zijn hoofd. Het elastiekje zit te strak achter zijn oren. Het lijken twee rode zeiltjes die aan de zijkant boven de wangen zijn opgeplakt. 

Vreemde omgeving om op ziekenbezoek te gaan. In het oude Maria ziekenhuis ligt mijn vader aan een machine die voortdurend ping zegt. Slangetje bij de neus met verse lucht. Eigen risico is vast voor het hele jaar verbruikt grapt ie.
Stoned op doktersrecept.

Wordt je niet gek van dat geluid vraag ik. Maar zolang het berglandschap op het beeldscherm piep blijft zeggen gaat het goed. Mijn zus heeft worstenbroodjes meegenomen. Brabants genoegen rond het ziekenhuisbed. Onder alle omstandigheden blijven lachen.

De volgende dag 

Op de eerste verdieping staat een nieuwe vader een stapel roze enveloppen te posten.
Beter de trap dan de lift zei mijn google fit.
Buiten adem kom ik op de vijfde verdieping aan.
Bonzend hart in de keel op de juiste afdeling voor de hartbewaking.

Aan de overkant van mijn vaders kamer is paniek.
Rennende zusters duwen een karretje naar binnen.
Het gordijn gaat dicht.

Vandaag staat in het teken van plaspillen.
Verrektes wèhnig zuipeh en veul gezèèk, op zijn plat Tilburg's.
Het hartritme is nog steeds bijna twee keer te hoog en er gaat meer vocht in dan uit.
Op de muur tegenover het bed hangen twee enorme compilatie foto's van de achterkleinkinderen.
Die zie ik niet meer groot worden zegt mijn vader.
Ik ook niet zegt mijn moeder.
Groter toch, zegt mijn vader.

Beneden staat een vrouw zenuwachtig te roken.
Haar man is de auto wegzetten.
Ze gaat oma worden.
Den irste, zegt ze.
Un jongenske, en der zen allêeneg mèède in onzen familie.
Ze moest nog wel even wachten. Kan nog wel tot de avond duren hadden ze haar dochter gezegd.
De sigaret wordt uitgemaakt waarna ze een nieuwe aansteekt.

Op de vijfde verdieping krijgt mijn vader even één van zijn achterkleinkinderen in zijn armen gedrukt.
Dat geeft een energie boost.
Hij glundert een uur lang als ze weg zijn en vult een pispot tot de rand.

Aan de overkant wordt ik aangesproken.
Kunt u me helpen mijnheer? Mijn bed staat zo recht?.
Natuurlijk zeg ik. En druk op het knopje waarop het bed zich langzaam knikt.
U bent vanochtend gebracht, zag ik.
Ja zegt ze, een hartaanval, de tweede.
Maar nou ben ik gedotterd en nou gaat het weer goed.
Ik kijk op het schermpje naast haar bed.
80 (normaal) staat er bij de hartslag.
Beterschap zeg ik en loop naar de kamer van mijn vader.
Daar staat de monitor op 130.

Een hof (2)

(Deel 2)
Om geen moestuinstress te krijgen dienen een aantal regels in acht genomen te worden.
Zo heeft het bijvoorbeeld geen enkele zin om bij vrieskoude een stukje te gaan spitten.
De na hevig hameren, stampen, of beuken omgespitte vierkante klompen aarde zijn verder onverwerkbaar en werken rugklachten in de hand.
Bij vastgezogen rubber laarzen waarbij enkel gesokt gespit kan worden zijn de weersomstandigheden ook niet optimaal.
Het gebruik van een spitvork wordt met name bij ontblote voeten afgeraden.

Indien tijdens de tuinwerkzaamheden een jasje uitgedaan kan worden. Een zacht briesje verkoelende lucht op het bezwete voorhoofd blaast en een gezonde tint de bleek witte wangen begint de kleuren.
Op dat moment zijn de weersomstandigheden voor werken in de moestuin optimaal.
Meestal, eind mei, begin juni kan dan ook volop begonnen worden met de eerste werkzaamheden.
Neem voor je begint met spitten altijd voldoende te drinken mee om eventueel door transpiratie verloren vocht aan te kunnen vullen.

Vergeet ook niet. Lichamelijk arbeid maakt hongerig. Een extra kadetje met roombrie, verse achterham en/of gerookte kip zijn dan ook geen overbodige luxe.
Aarde laat gemakkelijk vieze sporen na op je witte Italiaanse design werkman overhemd. Neem daarom een comfortabele stoel mee naar de moestuin.
Op die manier houd je beide gespijkerbroekte billen en verdere kleding tijdens de momenten van rusten brandschoon.

Begin het te spitten stuk aarde met piketpaaltjes uit te zetten.
Plaats de meegebrachte stoel op een van de hoeken van het zojuist afgezette gedeelte.
Vul eventueel hierbij verloren transpiratievocht bij door een pijpje bier te openen.
Neem de tijd om de uit te voeren werkzaamheden goed te kunnen beoordelen.
Begin aan een eerste meegebracht broodje brie. En bedenk hoe lekker de straks zelf geteelde sla hierbij zal smaken.
Bedenk hoe zwaar het spitwerk zo meteen zal zijn. Schat de transpiratie graad in en open een tweede flesje bier.
Verklein het te optimistisch uitgezette spitgebied, door de piketpaaltjes dichter naar elkaar te verplaatsen.
Het is tenslotte een prachtige dag en je wilt niet te onbesuisd beginnen.
Zet de stoel in de andere hoek voor een nieuwe frisse blik, en open een derde flesje bier om het hernieuwde inzicht te vieren.
Maak hierbij het meegebrachte blikje knakworstjes soldaat en mijmer bij het vierde geopende flesje bier hoe mooi de stokbonen straks zullen groeien.

Bereken dat een sla-plantje vijfendertig cent kost bij de kweker, en een krop volgroeide sla in het hoogseizoen vijfentwintig cent bij de supermarkt.
Begin aan het tweede broodje achterham met roomkaas te knabbelen en bedenk dat je eigenlijk geen boontjes lust.
Dat spitten volgende week ook altijd nog kan. En dat op zo'n mooie dag de terrassen vast al open zijn.
Neem vervolgens de fiets en rijd naar de stad om dit te gaan onderzoeken.