Kliko

Verder dorpsnieuws:

De strengere milieumaatregel in Kamerik heeft mevrouw Okkerse afgelopen dinsdag een flinke boete opgeleverd.
Bij controle werden de gehakkelde overblijfselen van haar man in vuilniszakken bij de grijze container aangetroffen.
Voor het niet juist gebruiken van de bio-bakken is een bekeuring van 150 euro uitgedeeld door de plaatselijke gendarmerie.
Mevrouw Okkerse heeft belooft voor de verwerking van haar kinderen de juiste afvalbak te gebruiken.

Kantklos

Verder nieuws:
De onverwachte aanwezigheid van de topless zonnende kant-klosvereniging heeft in de Kamerikse binnenstad voor een kleine ravage gezorgd.
Zes ouderlingen zijn in botsing gekomen met een lantaarnpaal. En veertien met name mannelijke kerkgangers zijn na een verdwaasde wandeling uit de aangrenzende Wetering gevist.
De kant-klosvereniging is gevraagd hun activiteiten voortaan te verplaatsen naar het bleekveldje achter de kerk.
Volgens Dominee Gluurtjes is daar tot een uur of twee in de middag nog prima een egale tint te verkrijgen.

Multi-tasken

Wie zegt dat mannen niet kunnen multi-tasken.
Gewoon onderweg op de fiets naar het werk een douche genomen.
En alle kledingstukken tot de sokken aan toe in de voorwas gezet.
De bilnaad fris gesopt op het schoon geboende zadel.
En op afstand daarbij onderweg direct de planten in de tuin bewaterd.
Daarna een hele tijd de airco uitgezet.
Tot de tijd dat de kleren weer fris en droog geworden waren.
En toen zich wellicht een okselgeurtje begon te vormen.
Weer naar huis gefietst tussen vers gevormde buien.
Daarbij alleen maar aan het milieu gedacht.
Want scheelt straks thuisgekomen toch zo maar weer een litertje of twintig aan badwater en wasmachien.

Ja.. het moet gezegd,... goed bezig vandaag die van Hest.

Bètieèkemei

Voor de Barbantse campingbezoekers en komende Tilburgse kermis vierders. Een kleine cursus Tilburgs.

Bètieèkemei = Bijt dit hondje als ik hem streel?
Dèhzaliktochsikkerwèlbitterwittenasgij = Ik denk dat ik een beter standpunt ingenomen heb.
Dèhèkal = Dat voorwerp heb ik reeds in mijn bezit.
Dègohzònie = Volgens mij gaat dat zo niet
Doegutzèlluf = Wellicht is het mogelijk dat je het zelf doet?
Doeohkiswèh = Zou je mij mischien kunnen helpen?.
Hoededegèdèh? = Hoe doe jij nou eigenlijk zoiets?
Wèhaseòn? = Wat voor ensemble droeg ze eigenlijk toen je haar zag.?
Ziedemèngeiruh? = Ik voel enige aantrekkingskracht. Klopt dat?
Unbrooikebalmeeunflinkendotmaaiovormèn = Voor mij graag een broodje bal met een likje mayonaise.
Ikwirhillemaolniehgoedvandieénhulliegullie = Ik werd wat onwel in de draaimolen.
Mèrgenwirnunehhillendagopdieènklòteschun = Morgen weer de hele dag op die te kleine schoenen lopen.
Dòrkundeméhopoe-énblottekontopnarkeulerije = (Daar kun je mee op je blote kont naar Keulen rijden) oftewel, dat mes is erg bot.
As'toverdenhondiskan'tokoverdenstert = Zo is het wellicht ook mogelijk.

En voor als je zaken dient te doen na de vakantie met brabanders:

Dat behoort tot de mogelijkheden.	Dahken.
Hieromtrent kunnen wij U geen enkele zekerheid bieden.	Gewitnoit nie.
Zou U dat eens willen herhalen?	Wa?
Zulks ben ik geenszins van plan.	Dadèn’ktochnie.
Ligt dat in de lijn der verwachtingen?	Zoudah?
Hiermee denk ik geen problemen te ondervinden.	àndigzat.
Deze informatie is helemaal nieuw voor mij!	Daorwittikniksvan.
Wat is de kern van zijn betoog?	Wàhseetie?
Ik kan het op dit punt niet met U eens zijn.	Tiswah.
Hetgeen U mij vertelt, verbaast mij hogelijk.	Wahzeddenou?
Dit wordt door mij als bijzonder spijtig ervaren.	Tissùnd.
Ik heb hierover een enigszins afwijkende mening.	Dasnie.
Ligt dat binnen het kader van Uw bevoegdheden?	Meudegaaidahwel?
Ik hoop erop dat ik U binnenkort weer mag ontmoeten.	Oudoe.

Levensgenieter

Vandaag ga ik het randje op zoeken.
Wil ik het bloed weer door de aderen voelen gieren.
Het onverwachte, mij laten verassen.
Vandaag doe ik eens helemaal gek.
Vandaag ga ik gewoon op de fiets...... zonder jas.

(p.s natuurlijk wel met een wollen vestje in de tas)

Brocante

Zo langzamerhand komen de jarenlang op zolder opgeslagen meubeltjes weer te voorschijn.
Opa's theekastje werd ooit gebruikt om uierzalf en kalf flesjes in te bewaren.
Gered uit de stal werd het opgeschuurd en nieuw gelakt een pronkstuk in de Utrechtse studentenflat.

Vandaar verhuisde het mee naar ons nieuwe huis in de Kanis.
Ik liet het gebarsten glas in lood ruitje repareren door Adriaan Bouwman onze dorpsschilder.
Die had aardigheid in het oude vakwerk en sneed uit de hand een nieuw ruitje op maat, en plaatste het in één streep soldeersel terug tussen de andere ruitjes. Een gulden en een bos fresia's voor zijn vrouw was voldoende de kosten te dekken.

Zeegroen geschilderd stond het daarna een jaar of drie op de babykamer te pronken.
Gekleurde babytruitjes bungelende aan de koperen handvatten op de lades in de kamer van mijn nieuw geboren dochter.

Vandaar werd het een paar jaar lang verbannen naar de schuur.
In de lades doosjes met schroeven en pluggen en achter de deurtjes een verzameling elektrisch gereedschap.
Altijd handig bij de hand. En als kastje de ideale hoogte om een plank op te zagen.

In het nieuwe huis in Kamerik stond het vers geschuurd en nieuw blauw gelakt te wachten in de gang bij binnenkomst.
Het kastje was na twintig jaar weer helemaal hip en een ideale bewaarplek voor de wanten en handschoenen en de huissleutels op het glimmende bovendek.
Mijn dochter raakte erop verliefd en we ruilde het in voor een zwart buikkastje waarna zij het in helderroze geverfd op haar meisjeskamer stalde.
Het koperen hang en sluitwerk werd vervangen door witte keramische knopjes.
Een perfecte opbergplaats voor sjaaltjes, kettingen en tientallen luchtjes die je bij het opendoen direct de adem probeerde te ontnemen.
Het kastje verhuisde niet mee naar haar studentenkamer in Utrecht.
Te weinig ruimte.

In een inloopkast achter de badkamer stond het vijf jaar te wachten om herontdekt te worden.
Inmiddels is het opgeschuurd klaar om opnieuw geschilderd te worden.
Het (inmiddels) brocante kastje doet wat oosters aan en dient dieprood glanzend gelakt te worden.
Daarna zal het voorzien worden van gouden knopjes en moet het meeverhuizen naar mijn zoons nieuwe woning.
De intentie is een oosterse uitstraling die past bij de knalrode tweedehands aangeschafte bank.

Bij het schuren kwam ik minstens drie generatie verflagen tegen.
Straks na lakken en verhuizen kan het aan zijn nieuwe leven beginnen.
In zijn bezit. Met de belofte het nooit weg te gooien.
Het moet nog zeker ergens een generatie of twee dienst kunnen doen.

Temperen

Bij afwezigheid van de Wereld draait door kijken we nu dagelijks de eerder opgehaalde uitzendingen van Masterchef Australie.
Australische amateurkoks die alles opzij hebben gezet om drie maanden lang in een wedstrijd dagelijks tegen elkaar te koken.
De editie die wij kijken bevat onder andere een voormalig fotomodel, een timmerman, een tandarts en een kapper.
Er is ook een Engelse, Canadese en sinds kort Nederlandse editie maar de Australische Masterchef heeft drie presentatoren die precies de juiste combinatie van strengheid en geestigheid weten te doseren.
Het trio bestaat uit twee bekroonde chef-koks en een fatterig culinair recensent die zijn zinnen weet te dopen in vilein.

Het beste tijdstip om een uitzending te bekijken is na de maaltijd.
Heb je net zelf een uur in de keuken gestaan om de geprakte aardappelen te voorzien van een kuiltje jus met gehaktbal.
Zie je daarna op tv een Australische metselaar gegratineerde aardappeltjes met een afgebluste wijnsaus van kappertjes en tijm met in bladerdeeg gerolde rundermoes bereiden.
Eigenlijk bijna hetzelfde als wat je zelf zojuist gegeten hebt, maar dan net even anders.

Een uitzending voor de bereiding van je eigen maaltijd bekijken is onverstandig.
Je komt er achter over veel te weinig keukengerei te beschikken, merkt dat ook wijn branden kan, en tijm toegevoegd in de verkeerde hoeveelheid smaakt naar wasmiddel.
Daarnaast ziet op de TV de presentatie van de door jou gemaakte bal gehakt er héél anders uit.

Hoogtepunt van het programma is toch altijd weer de bereiding van de toetjes.
Zo zie je bijvoorbeeld hoe je chocolade moet "temperen".
"Temperen" klikt als oud Nederlands wat zoveel betekend als "je koest houden". Even kalm aan doen, even afkoelen.
En eigenlijk past dat woord prima bij hetgeen je met de vloeibare chocolade moet doen.
"Temperen" is namelijk het voorkristaliseren van chocolade waarbij je de verwarmde chocolademassa van 50 graden Celsius terug brengt
naar 18 graden Celsius, en vervolgens weer langzaam opwarmt tot 30 graden.
Het krijgt dan een mooie glans, breekt met krakend geluid bij doorbuigen, en geeft een zacht en romig mondgevoel.

Thuis chocolade temperen is een bijzondere ervaring, en vergt een vaste hand, een engelen geduld en een rotsvast huwelijk.
Je kunt een vinger gebruiken om te temperaturen, maar vloeibare chocolade kan honderd graden Celsius worden en een vingertopje in drie seconden ontvellen.
Het lichaamsdeel daarna in de mond koelen bied wel de gelegenheid de consistentie en smaak van het product te controleren.
Kokende chocolade heeft daarnaast iets weg van gloeiende lava.
Borrelend bubbels die op het oppervlak uiteenspatten en meters hoge plafonds en muren kunnen voorzien van jaren zestig achtige vloeistofprojectie patronen.
Goed temperen van chocolade kan dan ook alleen worden bereikt na maanden van oefening.
Pas na vele bruin gespikkeld plafonds met bijkleurend kookstel en een nieuw te schrijven woordenboek aan verwensingen kan een bevredigend resultaat worden bereikt.
Temper behalve de bruine substantie ook uw humeur, probeer het smijten met keukengerei te vermijden en blijf jezelf focussen op het eindresultaat.
Begin pas met de keukenrenovatie na zes maanden dagelijkse oefening.

Bij masterchef Australia tempert men bijvoorbeeld chocolade om toetjes te complementeren met een schraapseltje snippers hiervan.
Die strooit men dan bijvoorbeeld over met mascarpone room gevulde soesjes.
Met een vloeibaar chocolade gevulde cake.
Uiteraard afgeblust met framboosschuim en ingekookte aardbeiensiroop versierd met een toefje geblenderde muntpuree.
Kwaststreekje witte chocolade ernaast, druppeltjes truffelolie, en klaar.
Eigenlijk een simpel doordeweeks toetje voor bij het kijken van de wedstrijd op de bank.
In het programma op televisie in een half uurtje bereid.

Wij zelf hebben na maanden culinair inzicht de Campina chocoladevla tot ideaal wedstrijd toetje gekroond.
Glazen schaaltje tot driekwart vullen.
Daarna vla afvullen met slagroom (uit spuitbus) tot een ferme witte berg boven het schaaltje ontstaat.
Eventueel kan men het  geheel nog verfraaien met vrolijke chocoladehagel spikkels.

Zowel chocoladehagel als Campina Melkunie chocoladevla zijn in Australië niet voorradig.
Je gaat deze combinatie dan ook in geen enkele masterchef uitzending tegenkomen.

Een gerust gevoel.