Kerst

Zie je nou wel de frambozen zijn op.

En het wittebrood.

En zal je zien heb ik straks kerstdag de choco soesje met mascarpone zonder choco-soesjes.

Maar eerst alle paden af. Ik ben mijn boodschappenbriefje vergeten.

Als ik het zie weet ik wel weer wat ik daarop geschreven heb.

Om half tien s ‘avonds in een supermarkt achter een winkelwagentje.

Tien minuten opzoek geweest naar een vrije parkeerplaats.

Je vrouw in de kerststress en een file van winkelwagentjes bij de kassa.

Een hoogbejaarde met blauwgrijs haar ramt haar rollator volgeladen met kerstbonbons tegen mijn enkels.

Kun je niet uitkijken bitst ze terwijl ze de omgevallen bonbonnetjes fatsoeneert.

Kan de week nog mooier worden.

We kunnen ook gewoon met de kerst een pizza uit de oven doen hoor, zeg ik.

Gewoon de twaalfde herhaling van “Home Alone” op de bank kijken.

Chocolademelk in de magnetron tot die ping zegt en ieder een spuitbus slagroom als troost.

Ik zet intussen een bakje bramen, een bruin brood en soesjes zonder chocolade met een pak koetjesrepen in het winkelwagentje.

Daarbij zijn zaterdag de winkels gewoon weer open.

Wacht ik eerst even tot die smurfhaar rollator terrorist achter ons in de rij voor de kassa staat.

En dan laten we de kar hier gewoon zonder af te rekenen staan, en gaan koffie drinken in de stad.

Met daarbij een vette warme appelpunt met slagroom.

Vanochtend bij het kerstontbijt. Verse croissantjes, witte brood en een schaaltje frambozen.

Toch nog even langs de supermarkt geweest.

Op de speakers het begin van de 483 nummers grote afspeellijst met kerstmuziek.

Nederland is meer dan 17 miljoen selfies zegt Willem op tv.

En bij de thee witte chocoladehagelslag op de tulbandcake.

Gisteren de hele avond een tranentrekkende All you need is love(christmas) uitzending zitten kijken, en vanavond worden alle "Home alone" films herhaald.

Op de tafel dan chocolademelk en spuitslagroom.

Jullie ook allemaal fijne feestdagen.

Piek

Negenentachtig jaar.
Natuurlijk zelf het vieringtrapje op om de kerstverlichting te halen.
Stommelend op zoek naar twee pieken voor wellicht een nog te zetten boom.
Bij het naar beneden lopen mist hij een aantal treden en valt.
Ik hoor mijn vrouw die mijn naam schreeuwt, ik laat alles vallen en sprint naar boven.
Hij ligt op zijn rug zwaar te ademen.
Ze beweegt hem zich op zijn zij te draaien.
Ik zie wat bloed vanuit een snede op zijn achterhoofd op het tapijt druppelen.
Hij probeert overeind te krabbelen.
Niks aan de hand, bromt ie.
Waar al dat gedoe om hem heen voor nodig is.
Je bent gevallen, zeg ik.
Onzin hoor, niks aan de hand antwoord ie.
Jawel zeg ik weer, je bent gevallen. En je hebt een gat in je hoofd.
Hij ziet het rode plasje op het tapijt en vraagt verontwaardigd waar dat nou weer vandaan komt.
Van je hoofd, zegt mijn vrouw.
We gaan naar het ziekenhuis.

Omzichtig proberen we hem drie keer uit te leggen dat hij gevallen is.
Dat we willen dat er een dokter naar de eng brede snee op zijn hoofd kijkt.
Hij kan volgens hemzelf onmogelijk gevallen zijn.
En is de gehele gebeurtenis kwijt.
We zoeken zijn verzekeringspasje en dwingen hem toch maar mee te gaan.
In het ergste geval zijn wij hartstikke stom en brengen we hem er voor niets heen.
Zul je die dokter zien lachen om die domme mensen die met een sneetje voor een pleister langs komen.
Hij laat zich ompraten.

In het ziekenhuis vraagt de arts hem zijn vinger met de ogen te volgen.
Zijn handen voor zich uit houden en omkeren gaat niet.
Maar dat ging al niet meer sinds 1975.
Een ongelukje in de fabriek met zijn schouders.
Welke dag is het vandaag? vraagt de arts.
Zaterdag zegt hij resoluut, morgen speelt Ajax.
Knijp eens in mijn handen vraagt de arts.
Ik zie een grimas op het gezicht van de arts en een twinkeling in de ogen van mijn schoonvader.
Nou dat gaat nog prima, zegt de arts.
We hechten de snee op uw hoofd en maken een foto om te controleren dat alles nog prima in orde is.

We wachten op de uitslag van de foto.
Heb je honger? vraag ik. Het is inmiddels twee uur middags.
Nee, zegt ie. Straks tosti's maken.
Het is zaterdag, herinner ik hem, net als een aantal uren eerder aan de koffietafel.
Oh ja, soep vandaag zegt ie.
Zondags tosti's.
Morgen speelt Ajax.

Op de foto's is niets te zien, we kunnen weer gaan.
Onderweg naar huis vraagt ie zich af waar die pieken nou toch gebleven zijn.
We kopen wel een nieuwe zeg ik. Als dat nodig is.
En verstop voor de zekerheid de stok om de vieringtrap los te maken.

Lampie

Het is pas als de complete streng met alle tweehonderdenvierendertig lampjes in de kerstboom hangt.
Met elk lampje afzonderlijk aan een stekelig takje vastgemaakt.
Dat plots alle lampjes uitgaan.
Eén van de tweehondervierendertig lichtgevende sfeerverhogers heeft er de brui aan gegeven.

Een zoektocht begint naar het stroomonderbrekend exemplaar.
En na tweehonderdendertig lampjes gewisseld wordt de boosdoener gevonden.
Nu alle kerstballetjes, belletjes, strikjes en feestversiering nog aanbrengen.
Bij de veertiende opgehangen bal beginnen de lichtjes vervaarlijk te flikkeren waarna ze abrupt uitgaan.
Dit keer begin ik achteraan te zoeken.
Al bij het honderentwee-enveertigste insteek glaasje brand de hele boom weer.

Nu nog even de laatste kerstprullaria van zolder.
Weer aangekomen zijn de lampjes in de boom weer uit.
Een kerstbal wordt vermorzeld onder mijn voet.
En enige bij het kerstfeest behorende verwensingen schallen door de kamer.

Grapje, roept mijn jongste zoon, en steekt de stekker van de kerstverlichting weer in het stopcontact.

Kortom.

Hij staat weer.

En nu eerst een stevig glas gloeiende, gloeiende gluhwijn.

Sinterklaas 2014

De kindertjes zaten weer met natte haartjes bij de kachel te wachten.
De spanning was van de met groene zeep schoongeboende gezichtjes af te lezen.

Om deze wat te breken stelde vader voor vast een lied te zingen.
De heldere sopraan stemmetjes zongen van de Stoomboot en hoor wie klopt daar kinderen.
Op straat bleef een enkeling even staan luisteren naar de prachtige klanken uit het vrolijk verlichte huis.

Natuurlijk stonden de presentjes al te wachten in de gang.
Vrolijk gekleurde pakjes waarvan een aantal zelf waren voorzien van een gedicht.
Wat zijn we toch weer een bofferds riep mamman, terwijl ze de pakjes over de kokosmat uitspreide.
Zekers, moeders sprak de vader. En pakte een glimmend pakje uit de stapel en gaf het aan zijn jongste zoon.
De rode wangetjes van opwinding bij de jongen lieten hem snel het pakpapier aan stukjes scheuren.
Oh kijk, wat fijn, een wollen onderbroek.
Dat zal heerlijk warm zitten op de gure tocht naar school vader.

Dank u Sinterklaas.
Maar ook aan de andere kinderen was gedacht.
Voor de oudste dochter was er een handig naai-setje.
Om te helpen bij het sokken stoppen, zei moeder.
En voor de oudste zoon was er een heus scheermes.
Voor als het eens niet te hard waait,  grapte vader.

Voor de moeder was er een nieuwe flat screen televisie van Samsung, de Victoria secret nachtkleding collectie en een paarlemoeren ketting met diadeem.
En voor vader de volledig nieuw gedigitaliseerde collectie van de Rolling Stones, een automatic Senheiser horloge en een digitale fotocamera met Victoria Secret instructies.

Een uurtje later was het tijd voor een warme kop chocolademelk met een lekker stuk banketstaaf.
Wat zijn we toch weer verwend sprak vader.
Nou... sprak de jongste zoon die voor de gelegenheid zijn wollen onderbroekje had aangetrokken.

Dank je wel pap en mam.
En uiteraard sinterklaas, knipoogde de vader.
Waarna de kinderen hun vader en moeder op de wang kuste en ze zich opmaakt om naar bed te gaan.

Modderschoen

Kijk jochie...
Een schoen zetten is een gewichtige zaak.
Behalve de maat en vorm de algemene staat en kleur van de schoen, is de zet-frequentie een belangrijk punt.
Want hoe vaak zet ik mijn schoen?
Ikzelf zette elke dag mijn schoen.
Ik had maar  één paar, en speelde graag buiten.
Dus ze waren niet altijd even schoon.
Maar via Johanneke uit mijn klas die weer met Juf Ans had gesproken die zoende met meester Bert, begreep ik dat de pieten ze graag met een spatje modder zagen.
Eigenlijk was de regel volgens haar, hoe viezer klaargezet, hoe beter.
Hoe dan ook, bijna dagelijks zat er s’avonds klaargezet, s'ochtends wel wat in de tenen.
Soms was het één enkele verdwaalde pepernoot, (ze hebben niet altijd tijd) maar soms ook iets bijzonders.
Een zak dropveters bijvoorbeeld of een paar echte veters, het alfabet aan chocoladeletters en zelf een keer een Friese sta-klok.
Maar dat moet de eerlijkheid gebieden. Die stond onder mijn schoen. Want helemaal erin passen deed ie niet.

Ook tekeningen in de schoen zijn belangrijk.
Maar houd er rekening mee. Die pieten zien er natuurlijk zo'n 225422 per dag.
Dus het moet wel een beetje bijzonder kunstwerk zijn.
De voorstelling hoeft niet altijd iets voor te stellen.
Een jongetje uit mijn klas had bijvoorbeeld een héééél groot schilderij gemaakt.
Met alleen maar Rood, Geel en Blauw. Eigenlijk alles rood met een streepje blauw en een dun streepje geel.
Hij kon beroerd slecht tekenen maar woonde wel naast een verfwinkel.
Hoe dan ook, met angst en beven heeft hij die avond dat schilderij in zijn schoen gedaan.
En wat denk je?
Hangt nu in het Rijksmuseum en kost een miljoen of zeven.
Leverde hem toentertijd toch maar mooi drie chocolademuizen en een chocokikker op.

En zo zie je dat je niet bang hoeft te zijn voor wat je maakt, ook al is het alleen maar rood met een streepje blauw en geel.
Als het maar iets bijzonders is.

Nou dacht ik, ik heb nog een oude behangrol liggen.
Helemaal wit. En kwasten met veertig soorten verf.
Doe jij mijn oude stofjas aan en dan gaan wij vanavond eens even scoren bij die oude baas en zijn Pieten.
Zet ik mijn werkschoenen naast de jouwe, en wie weet zit er morgen een speculazen reus in onze schoen, en hangt de behangrol in het Rijksmuseum naast de Nachtwacht.
Of naast die "who's afraid of red, yellow and blue".
Ga jij vast beginnen, bel ik in tussentijd het museum.

Hulpsint

Kijk jochie, de Sint zal nu zo'n 483 jaar oud zijn denk ik.
En hoewel nog kwiek is het belachelijk te denken dat hij vierentwintig miljoen kindertjes op dezelfde avond bezoekt.
Dat snapt een kind zoals jij natuurlijk zelf ook wel.
Vandaar dat er zo'n twintig hulpsinterklazen zijn in dit land.
Kindervriendelijke mannen van middelbare leeftijd die de echte Sint van TV een handje helpen.
Het waren vroeger stuk voor stuk deugnieten die de hele dag niets anders deden dan kattekwaad uit halen.
Maar de Sint van TV had gezegd. Alles goed en wel. En leuk voor al die brave ouders.
Maar een braaf kind wordt later bij mij nooit geen hulpsinterklaas.
Dat gaat niet werken. Dat wordt niks.

En nou denk ik dat jij Gradje hebt gezien.
Een beste kerel uit Finsterwolde die toen die net zo oud als jij was in het hele dorp alleen maar belletje ging trekken.
Nu als hulpsinterklaas begint ie in Januari al zijn baard te laten groeien.
In augustus gooit ie er dan wat schapenwol doorheen zodat het toch ergens wat lijkt.
Paardrijden kan die niet, maar met een paardenzadel op zijn fiets oefent ie stinkend zijn best.
Gradje is natuurlijk niet zo handig op de daken en stort nog wel eens naarbenee, maar zo in zo'n warenhuis wil het best nog aardig lijken.

Kijk jij en ik zagen het natuurlijk meteen.
Hulpsinterklaas.
Lijkt niet op die van TV.
Daar kan die misschien die peuters mee bedotten. Maar jij en ik die trappen daar niet in.
Hij kende niet eens alle namen van de kinderen niet. En had onder zijn jurk groene wollen sokken.

Vandaar dat ik denk dat het Gradje is.
Want op zes december gaat ie eraf die baard.
Zijn vrouw moet er niets van hebben.
Het schijnt vreselijk te kriebelen in bed, en een op schoot gezeten peuter verliest er ook nog wel eens een lolly in.
Dus hij ruikt niet altijd even fris.
Maar goed, van de geknipte baard met schapenwol daardoorheen maakt ze extra warme sokken.
Altijd groen want dat is zijn vrouw haar lievelingskleur.
Vandaar dat ik denk dat het Gradje is.

Maar goed als jij nou even die tekening afmaakt, gaat ie vanavond in de schoen.
Pakken we die van mij, een extra grote.
De echte van TV, had wat goede hulpsinten voor later in ons dorp gezien.
En is voorlopig in de buurt.

Letter

Ik heet Ivo vertelde die me.
En dus met sinterklaas krijg ik alleen de chocoladeletter i.
En zonder puntjes, want die hebben chocoladeletters niet.

Ik vertelde hem dat er moeders zijn die hun kinderen Xantipe noemen.
En heb je ooit wel een een chocoladeletter X gezien?
Die bestaan niet.

Hij knikt, dat is erger.

Ik vertel hem van mijn kinderen die ik met sinterklaas altijd Wasper, Wieke en Mim noem.
Rare namen, maar dat maakt niet zo veel uit.
Ze luisteren toch niet naar hun vader.
Maar ze hebben wel de grootste letter in hun schoen.
En daarbij nog plek genoeg.
Want ik laat ze in de laarzen van hun Opa lopen.
Die is een reus en heeft maatje 48.
De grootste die er zijn.
Onmogelijk om touwtje mee te springen maar er gaat zo s'avonds klaargezet al gauw een kilo pepernoten in.
En een banketstaaf, zuurstok en marsepeinen kikker.
Scheelt toch weer aardappels schillen voor het avondeten.
Is dat misschien ook een idee voor jou,.. Mivo?

Hij knikt.

Mijn vader heeft grote voeten.

En hij rent de speelplaats op.