Logeerkamer

Ons huis is een pakhuis geworden.
Ik ga 's ochtens door een smal paadje door de garage op zoek naar mijn fiets.
Links en rechts staan dozen, kastdelen, bureaupoten en matrassen.
Komende maandag verwachten ze de sleutel van hun nieuwe huis.
Maar als generale repetitie staan al een paar weken de spullen vast ingepakt.
Huisraad van allerlei kunnen die straks vanzelf bij elkaar gevoegd een uniek nieuwe stijl moeten gaan worden.
Een revolutie waar wij veel van verwachten en VT wonen een apart nummer aan zal wijden.
Met af en toe verstopt bij het afval wat haar niet bevalt, en op weg langs de vuilnisstort wat hij niet zag zitten.
We gaan dat met interesse volgen.

Wij zelf hadden onze prioriteiten bij aankoop van ons huis helder.
Slapen, eten, wonen, belangrijk maar we begonnen wel eerst aan de tuin voordat binnen de eerste verf op de muren zat.

Ik verwacht dat de tuin bij mijn zoon de eerste maanden geplaveid zal blijven.
Elf meter prachtig grijze stoeptegels waar nieuwe tuin huilend onder ligt te wachten om ontgonnen te worden.
Mijn handen jeuken.

Komende weken zal het klussen worden naar ik vrees.
De doe het zelf genen hebben bij de geboorte van mijn oudste zoon een generatie over geslagen heb ik moeten concluderen.
Ook van handenarbeid op de lagere school zijn geen voorwerpen achter gebleven.
Ge-kleide asbakken werden pas na uitgebreide duiding als zodanig herkend, en zelfs dan leek het niet echt op iets om sigaretten in uit te drukken.
Hij kan daar in tegen, ondanks dat ik ervan overtuigd ben zijn vader te zijn, uitstekend leren en rekenen.

Van de styling in hun nieuwe huis zullen we proberen ons afzijdig te houden.
Een paarse muur kan tenslotte altijd weer wit worden geschilderd, of rood of geel of toch maar paars.
Als ervaringsdeskundige weet ik hoe het werkt en dat zowel de Gamma als de Praxis 12000 verschillend kleuren verf kunnen mengen.
Daarbij staat zo'n verzameling verschillende stoelen en tafels met bij elkaar geraapte borden en glazen eigenlijk wel brocante.

Wij krijgen plots wel een hoop ruimte erbij.
We dachten van zijn oude kamer maar logeerkamer te maken.
Met misschien daarin wat speelgoed van zolder.
Wat lego, een driewielertje en duplo.
Een klein schommeltje aan het plafond. En blauwe of roze muren met wolkjes of olifanten.
En een ledikant of twee.
Je weet tenslotte nooit waar al dat samenwonen toe zal leiden.
En ach.... dan staat er vast maar wat.

Groene Jonker

Op een lome zomerzondag wandelen in de Groene Jonker.
Ondergelopen weidegebied bevolkt door gevleugeld Nederland.
Met buitenlands bezoek van Nijlgans of zijn Canadese familielid.

Uit het hoge riet komt een plassende vogel-kieker aangelopen.
Omhangen met van telelens voorziene spiegelreflexcamera.
Verlost van een volle blaas stelt hij zijn driepoot op bij de grotere plas om een kolonie broedende ganzen te fotograferen.

Hij mist in het hoge riet naast hem de bruine rietzanger die fluitend om aandacht in een rietpluim hangt te wachten.
Hij steelt in het vlakke landschap de show maar wordt alleen door ons opgemerkt.

Een strak blauwe lucht boven polderlandschap.
Langs Heerens wegen in de verte een verlaten kerkje aan de plas met vol terras daarnaast van het plaatselijk café.
Licht bedompte mensenstemmen waaien kabbelend over het water.

Thuisgekomen verwijtende hondenogen.
Waarom hij niet mee mocht.
Het honderd-meter rondje in bejaarden pas geeft het antwoord.
Tjonge dat was een eind lopen.
Hij slobbert de drinkbak leeg en valt aan het voeteneinde van de hangmat buiten in slaap.
 
Daaruit twee bungelende benen.
Jammer joh, het komende uur ben ik even niet aanspreekbaar.
Even de eerste zomerdagen tot me nemen.

Op zichzelf

Ik was zelf net 21 jaar.
Aan het werk na mijn dienstplicht in een plasticfabriek.
Wisselend 's avonds of in nachtdienst aan de lopende band stoelen uit een machine halen, vastschroeven en stapelen.
Dan na een lange nachtdienst in de ochtendtrein voor het weekend op weg naar mijn Lief in Utrecht.
Niets leukers dan om zeven uur op een vrijdagochtend in een overvolle coupé tussen de geur van tandenpasta en ochtend-odeur een koud blikje bier open te trekken.

Na een half jaar wekelijks heen en weer reizen trok ik bij haar in.
Het missen en wachten op het volgende weekend zat.
Mijn ouders die hun zoon al meer dan twee jaar alleen in de weekenden met een tas vuile was zagen thuiskomen vonden het prima.
Ik sliep als zij waakten en waakte als zij sliepen. Dus voor hun gevoel was ik al een tijdje afwezig.

Ik had zelf wat meer moeite mijn oudste dochter te zien vertrekken.
Alleen in de grote stad met alle door mijzelf ooit gemaakte fouten in het verschiet.
De eerste maanden waren dat korte nachten met veel gedraai.
Bij de wekelijks gebrachte was ging een vast gevulde tas boodschappen retour en een tientje of wat in de zakken van haar jas.
En pas na jaren konden we het een beetje loslaten.

Inmiddels is mijn oudste zoon zover.
Een paar jaar ouder dan ikzelf was. Met zo meteen gelijk een heel nieuw huis voor zichzelf.
Gelukkig maar twee straten hier vandaan.
Als ik de voordeur opendoe en mijn harde stem opzet zou hij het rond etenstijd moeten kunnen horen.
Pim, Pi-im eten.

Alles met marge zelf uitgerekend.
De huur, gas, water en het licht.
Het vaste inkomen en de wekelijkse boodschappen.
Met meer precisie dan ik ooit het avontuur aanging.
Mijn gevoel achterna met een plunjebaal kleren, een platenspeler en een koffer muziek.
Zie je pap, alles uitgerekend. Met marge voor tegenvallers.
En anders, anders pap, eet ik 's avonds toch gewoon gezellig thuis.
Wel even bellen als je boontjes hebt. Eten we die avond wel een boterham.

Zijn lief trekt bij hem in.
De twee wekelijkse tocht uit Groningen, het missen en wachten op het volgende weekend zat.
Haar spullen staan vast gestapeld in de garage te wachten op de verhuizing van over twee weken.
Ik wurm me er elke ochtend als onvermijdelijke reminder aan wat komen gaat tussendoor.

Ik hoor ze plannen maken.
En ik zie mijn vrouw met een toiletborstel en wat keukengerei thuiskomen.
Voor in hun nieuwe huis fluistert ze.
En ik weet gelijk weer waarom ik ooit bij haar introk.

Krab-paal

Onze katten scherpen hun nagels aan een krabpaal.
En dat scheelt ons toch gauw een bankstel per jaar.
Daarmee nemen we de afzichtelijke nagel-scherp plek, ooit zelf gemaakt, voor lief.
 
Hij stond in het midden van de kamer.
Een dikke paal omwikkeld met sisal touw voorzien van twee plateautjes.
Onze drie katten maakten er veelvuldig gebruik van zoals laatst ook een voorbijtrekkende spin ondervond.
Zo groot dat je hem kon horen lopen, maar vakkundig door poes Mees onderschept en met een kramslag van de gescherpte nagels doorboord.
Er werd nog even met het levenloze lichaam gespeeld maar uiteindelijk is het insect door een ver afgehouden stoffer en blik afgevoerd.
 
Gezien de omvang voor de zekerheid in de chemische afvalbak.

Hoe dan ook de paal was aan vervanging toe.
Rafels touw hingen erbij en de plateautjes pasten niet echt meer in ons VT-wonen huis.
Op zoek dus naar een nieuwe.
De Tixie krabpaal collectie in de dierenwinkel in grijs en bordeauxrood pluche, vonden we te afzichtelijk voor woorden.
Maar er bestaat ook een Cats Flowers krabpaal met rieten mandjes op verschillende plateaus die perfect zou passen in een interieur van biedemeier porseleinen beeldjes en bijpassend huilend zigeuner meisje schilderij.
Het sloot echter niet helemaal aan bij ons gevoel voor design.
Maar geen probleem. De eerste krab-paal had ik tenslotte ook zelf gefabriceerd.
Dus waarom niet opnieuw een poging gewaagd.

We wilden het deze keer echter wel serieus aanpakken.
Geen lullig paaltje met een plateautje, maar een klimboom met verschillende verdiepingen en een eventuele nestelplaats voor een gezin tortelduifjes.
Op een zondagochtend werd dan ook in alle vroegte naar het Bilthovense Bos getrokken opzoek naar een geschikte boom.
Een vervormd door eerdere stormen geveld exemplaar werd uitgekozen, en uit het zicht van de boswachter op de parkeerplaats van de Bilthovense hockeyclub op meeneem lengte gezaagd.
Hij moest tenslotte wel in ons handig autootje passen.
Zolang je niet plots zou hoeven remmen, en de stoplichten en overig verkeer zou vermijden moest dat lukken.
Met wat getoeter van tegenliggers en hartkloppingen kwamen we thuis.

Daar werd de boom even in de huiskamer overeind gezet om het effect te bekijken.
Een stroom insecten verliet onmiddellijk de boom en we bedachten dat het wellicht een goed idee was de boom eerst even te ontsmetten.
 
De weken daarna werd de boom gespoeld en voorzien van een vernislaag.
Nu was er alleen nog wat technisch inzicht nodig hoe het ding te bevestigen.
Een vallende boom midden in de woonkamer is tenslotte niet uit te leggen aan de verzekering.
 
Uiteindelijk na bevestigings- pogingen met touwen aan het plafond, stutpaaltjes aan de zijkant en verankering aan de vloer werd gekozen voor muurbevestiging via een plateau.

En nu staat ie.
We zijn er trots op.
Nou alleen de katten nog van hun angst af helpen.
En zorgen dat de hond zijn poot niet optilt.....

Moederdag

Vanochtend ging de wekker om 7 uur.
Moederdag moeder was met haar dochter nog druk bezig een koffer af te wegen. Klaar om te vertrekken voor een citytrip naar Italië.
Wat weegt een vest?
Moet die handdoek wel mee?
Nee geen boek, ik heb een e-reader.
En dat fototoestel toch gauw een kilo, houd ik wel in de hand.
Aaaah, precies goed, 10 kilo.
Zie je wel dat het kan in één koffer.
Ik zucht en zet de koffers in de auto.

Lege snelweg op weg naar vliegveld Eindhoven. Paspoort en reisbescheiden check een uur verder in de auto rond Tilburg. Wat nog precies genoeg tijd zou geven om heen en weer te rijden voor het vliegtuig echt vertrekt.
Maar het hoeft niet, alles is compleet.

Op de terugweg naar huis stop ik om negen uur in Tilburg. Ik wil even van de gelegenheid gebruik maken een verrassingsbezoek af te leggen aan mijn moeder. Het is tenslotte Moederdag.
Wel nog even bloemen scoren maar dat zou moeten kunnen want in mijn geboortestad Tilburg zijn de winkels elke zondag open.
Helaas wel pas vanaf 12 uur lees ik in elke etalage.

Dan maar door de verlaten winkelstraten op weg naar het station, waar niets meer lijkt op de stad uit mijn jeugd. "We hebben geen bloemist meer" zegt de koffieverkoopster daar. Maar misschien bij de kleine stations Albert Heijn.
Op het raam van de mini supermarkt hang een briefje op de deur
" Vanwege omstandelijkheden vandaag pas om 12 uur geopend".

Ik loop een kilometer door naar de grote XL supermarkt en wacht tot deze om 10 uur opengaat.
Uit een emmer gris ik een bos verse witte en roze rozen, reken ze af en ga naar de inpakbalie om er een boeket van te mengen.
Het geheugen in mijn handen begint bladeren te verwijderen en bloemen korenschoof te schikken. Zo komt het jong geleerde vak toch nog eens van pas.
"Dat doet u handig" zegt een mijnheer achter me.
"kunt u dat voor mij ook doen?"
En voor ik het weet sta ik voor zeven mensen boeketten te schikken bij de Albert Heijn.

Bij mijn ouders in de flat aangekomen druk ik op de bel. Ik houd de bloemen voor de camera zodat ze niet kunnen zien wie er staat. "Jahaa". klinkt het slaperig door de Intercom. Bloemenservice roep ik met een Amsterdams accent. En de deur wordt opengedaan.

Er wordt gelijk koffie gemaakt. En het lijkt wel alsof er altijd gebak is.
Waard om even voor om te rijden.
Want met geen koffiezetapparaat te imiteren.
De koffie zo lekker als die van je eigen moeder.

Koningsdag

Koningsdag is in mijn dorp het jaarlijks hoogtepunt.

Het dorp wordt voorzien van vlaggetjes en feestverlichting en straten worden afgezet.

De ochtend van Koningsdag begint met een optocht van vrolijk versierde boerenkarren met treurig kijkende kinderen daarop.
De ouders zijn dagen bezig geweest de boerenkarren te versieren. En de kinderen zijn al vroeg van schmink en papieren mutsen voorzien.
Een extra jas en sjaal over het Penguin of clownspak, want de wind kan gemeen guur zijn in de polder.
Vlaggetje in de hand gepropt op een kar achter een tractor. "En zwaaien onderweg jongens". 

De eerste honderd meter lukt dat nog.
Daarna zakt de aandacht in en kijken de peuters glazig om zich heen.
Pas bij het voorbijgaan aan opa of oma of de buurvrouw leeft het enigszins op.
Kijk mijn oma wijst er één en wappert tot haar vlaggetje valt.

Aan het eind van mijn straat begint op Koningsdag de braderie.
Langs het water staan vrolijk gekleurde kraampjes hun waren te verkopen.
Al twintig jaar in dezelfde volgorde.
Slager Zwetsloot verkoopt er hamburgers, worsten en warme ham. De hele dag de heerlijkste braadlucht in mijn tuin.
En de muziek van Paul Sellers.
De slager heeft om het feest op te leuken een artiest ingehuurd.
Een muziekband wordt om elf uur ingestart en Paul begeleid de band met zijn stemgeluid.
Klassiekers als Tulpen uit Amsterdam, En nou de handjes in de lucht, en bossie rode rozen verleiden de braderie bezoekers tot het kopen van worst.
Ik besluit er ook twee te gaan kopen en stop ze in mijn oor.
Dat helpt, Paul Sellers geluid wordt volledig afgesloten.
Ik mis het "doe een stapje naar voren" maar begrijp aan de podiumbewegingen welk nummer is ingezet.

Onderweg begroet ik een oude bekende. We halen beide een worst uit het oor om even te kunnen praten.
"Top georganiseerd weer."
" Zeker.."
Paul Sellers begint aan een Hazes medley. We sluiten beide onze oorgaten weer met een worst af en vervolgen onze weg.

De slager doet die dag goede zaken.

Mont Ventoux

Was het eerst nog exclusief aan goede voornemens verbonden bij het begin van een nieuw jaar.

Inmiddels is het trend nummer één.

Sportende veertigers en vijftigers.

Op enig moment zijn ze de prestaties van Ebke Zonderland, Marianne Vos en Joan van den Akker als haalbaar gaan zien.

Ze hebben zich een aluminium of van doordrukvelletjes materiaal gemaakte fiets aangeschaft. (carbon)

En kopen bij hun met pink op te tillen fiets alle hightech snufjes die voorhanden zijn.

Hartslag, zuurstof en alcoholpercentage dienen sportend onderweg gemeten te kunnen worden, en graag wil men weten met welke snelheid men zich ergens bevindt.

Daarnaast zijn meeste mannen praktisch van aard en zo'n lichte fiets scheelt een hoop zere schouders met wind tegen terug in de trein.

De vrouwen worden geweerd bij de aanschaf van de sportartikelen.

Volstrekt logisch, dit zou een verkeerd signaal kunnen gegeven gezien de aanschafprijs van de meeste sportspeeltjes.

Gevolg is wel dat de mannen zelf hun sportoutfit kiezen.

Die zien zich zelf nog steeds als sportieve twintiger of spiegelen zich aan de eerder genoemde sporters.

Je ziet ze dan ook meestal een fel contrasterende nauwsluitend lycra sportbroek met zeemleren binnen of buitenwerk aanschaffen.

De bierbuik wordt strak bijeengehouden door een van reclame voorzien polyester zweet afvoerend, ultra-violetbestendig, ademend shirt.

En de fluorescerende stroken roze of groen op hun outfit doen zelfs bij stilstand snelheid vermoeden.

Dat kan echter ook veroorzaakt worden door de neiging hier zo snel mogelijk van weg te willen kijken.

Is het zeemleer aan de buitenkant bij het kruis van de broek aangebracht betreft het hier een beginnende wielrenner.

Het zeemleer dient namelijk voor de absorptie van bilspleetzweet aan de binnenkant van de broek te zitten.

Je kunt de beginnende wielrenner ook herkennen aan het steeds omvallen bij stoplichten en kruisingen.

Dit vanwege de aan de trapper vast geklikte schoenen.

Die kun je door de verkoper gedemonstreerd, met een handige zijwaartse beenbeweging losklikken, maar dat vergt enige oefening.

En wordt bij menige stop hinderlijk vaak vergeten.

Een enkele fiets is dan ook standaard reeds door de fabrikant voorzien van een Betadine tapkraantje, en een rolletje hansaplast pret pleisters.

Ultieme doel van de MLC (Midlife Lycra Crisis) sporter is een berg.

Op TV ziet men ze tijdens de tour de france in vlot tempo over de Pyreneeën rijden, dus hoe moeilijk kan het zijn?.

Bergen zijn in Nederland echter schaars en bevinden zich over het algemeen in mediterrane landen met een uitstekende bier of wijnkaart.

Een tussenuitstapje met fietsvrienden om er een te gaan bedwingen wordt over het algemeen echter niet gewaardeerd door het thuisfront.

Dit veranderd natuurlijk direct indien er een goed doel mee gemoeid gaat.

De Alpe d'Huez en de Mont Ventoux zijn daarbij favoriet.

Beroepsrenner Laurens ten Dam, ging met  20,6 km per uur in een uurtje over de Mont Ventoux heen.

Maar de gemiddelde Nederlandse vijftigjarige lycra fietser doet er een uurtje of vijf over.

Er is overigens geen treinverbinding naar de top.

Geoefend wordt op bruggen en viaducten.

Met enige fantasie is zelfs de Utrechtse heuvelrug nog als berg van de eerste categorie te beschouwen.

De Mont Ventoux en de Alp d'Huez zijn echter bergen van de vijfde categorie.

De gemiddelde Nederlander kan hier slechts zigzaggend over de weg langs naar boven.

Op de Mont Ventoux zult u onderweg ook Henri Marchant tegenkomen, postbode van Bedoin.

Hij brengt vier keer per dag op zijn bakfiets de post naar het bovengelegen weerstation.

Soms zit ook Marie-Claire zijn dochter in het voorzitje op het stuur en Jean-Pierre zijn zoon op het achterzitje van de bagagedrager.

En een enkele keer zijn vrouw Julianne zijwaarts op de middenstang.

In het haastige voorbijgaan zullen ze u altijd even vriendelijk begroeten en bemoedigend toeknikken.

Meestal is dat het moment dat u slalomvloekend op de berg besluit uw fiets te verkopen.

Franse fiets opkopers weten dit en zullen uw vanaf de kant van de weg een redelijk aanbod doen.

De opbrengst zo zullen ze u verzekeren zal naar een goed doel gaan, bekend als sponsering voor La Bance le Familie.

Een auto zal u naar de top brengen waar u nog eenmaal met u fiets op foto herenigd wordt.

Handig voor Facebook en de door u geronselde sponsors die graag willen weten of u de top bereikt hebt, alvorens hun donatie over te maken.

Voor negentig euro brengt de fietsverkoper u andermaal overeengekomen ook weer naar beneden.

Thuisgekomen begint u met de voorbereidingen voor de marathon van Rotterdam. En later wellicht ook die van New York,

U bereid zich vast voor met een passende outfit.