Geheugenschuim

Je moet nodig nieuwe schoenen zei mijn moeder.

Als tien jarige neem je zo iets onmiddellijk aan.

De tevoorschijn gehaalde gympen van vorig jaar hadden gaten.

Maar zolang het droog was en je niet in plassen liep waren ze nog goed te doen.

En ze liepen snel.

Veel sneller dan de bruine leren die gemaakt waren voor het netjes.

En aangetrokken diende als er bezoek kwam of we op visite moesten.

 

In de schoenenwinkel drukte de verkoper op mijn tenen.

Voel je dit?, vroeg hij.

Ik knikte, want ik voelde duidelijk de nagelriem van zijn ongeknipte duim op mijn grote teen.

Maatje groter dan maar mevrouw? Vroeg hij aan mijn moeder.

Die knikte, waarna de verkoper op zoek ging naar een nieuwe doos.

Voor de spiegel moest ik mijn wijde pijpen optrekken.

Zodat mijn moeder de schoenen goed kon zien.

Loop er eens op, zei mijn moeder.

Waarna ik met opgetrokken pijpen een rondje rond de zaak paradeerde.

Die worden het riep ze naar de verkoper.

Waarna deze ze teruggestopt in de doos.

 

Op weg naar school probeerde ik ze rennend.

Ze leken verdorie wel sneller dan de oude.

Op het schoolplein in de pauze was het te merken.

Ik was niet meer te pakken bij tikkertje met verlos.

 

Je moet nodig nieuwe schoenen zei mijn vrouw.

Als zestigjarige neem je zo iets onmiddellijk aan.

En het was waar, ze waren afgedragen en dof.

Te veel niet verkleed voor het naar de moestuin gaan.

Hoewel er altijd rubberen laarzen staan voor in de zware klei.

Vind ik deze niet altijd nodig bij het water geven.

Maar een kwartiertje later sta je toch met een schep in je hand even wat te verplanten.

En haal je terloops nog even ergens een schoffel erdoorheen.

Waarna je met modderige klonten klei onder de schoenen huiswaarts keert.

 

In de schoenenwinkel druk ik op mijn tenen.

Dat is zinloos want ik draag al ruim 45 jaar dezelfde maat.

In schoenkeuze heb ik me de afgelopen 10 jaar beperkt tot één merk.

Welke het best helpen bij mijn soms terugkerend hielspoor.

Volgens de reclame moeten deze nieuwe scetchers echter daar ook goed mee om kunnen gaan.

Geheugen schuim in de zolen en uitgevoerd in blauw met rood als de gympen uit mijn jeugd.

Loop er eens een rondje op beoordeeld mijn eega.

Dus trek ik mijn smalle pijpen op en paradeer door de zaak.

Die moeten het worden zegt ze tegen me.

Waarna ik ze terug stop in de doos en afreken bij de kassa.

 

Thuis aangekomen trek ik ze aan om er mee naar de moestuin te rennen.

Ze lijken verdorie wel veel sneller dan de oude.

En voelen door niets of niemand bij te houden.

Zal het geheugenschuim zijn.

 

Nieuwe Bank

 

De familie van Hest heeft een nieuwe bank gekocht.

De oude had in de jaren een oncomfortabele kuil ontwikkeld die ondanks het oprekken van veren en spannen van banden niet langer kon worden afgevlakt.

Daarbij konden de kleinkinderen er niet fatsoenlijk meer op springen.

Dus hij moest vervangen.

 

Het duurde ruim drie maanden voor hij afgeleverd werd.

Het is altijd weer spannend of de toen gekozen stof en kleur nog aan de verwachtingen voldoet.

Maar het viel mee.

Hij sprong heel prettig, en de zitvlakken waren recht.

Wel vielen gelijk alle andere meubelen uit de toon.

Zo kon je nog maar aan een kant passeren langs de tafel.

En de tweede bank waar nog prima salto's op te maken waren stak er wel erg sjofel bij af.

We keken het even een paar weken aan of het wellicht zou gaan wennen.

 

Een huwelijks crisis is met een aantal zaken eenvoudig te veroorzaken.

De vrouw gaat er na twee lessen met de bruingebronste tennisleraar vandoor.

De man ruilt zijn vrouw na een spontane midlifecrissis in voor zijn tweeëntwintig jarige secretaresse.

Je gaat samen op autovakantie naar talie en gebruikt een ouderwetse wegenkaart waarop een van de partners de route bepaald.

Of je bezoekt samen een meubelboulevard om wat meubelstukken uit te zoeken.

In eerste instantie probeerde mijn echtgenote dit nog te voorkomen door te opperen samen met haar dochter wat kekke meubels uit te gaan zoeken.

Maar om niet jaren in een oncomfortabele houding te moeten zitten in een bijpassende volgens laatste fashion samengestelde Louis Vutton fauteuil, vond ik het toch beter zelf mee te beslissen.

 

Een willekeurige zaterdag werd gekozen om de meubelboulevard in Utrecht te bezoeken.

Een parkeerplaats was snel gevonden.

Gewoon achteraan in de file aansluiten.

Wachten tot iemand van zijn parkeerplaats wegrijd.

De vloekend en toeterende mensen achter je negeren, en snel inparkeren.

Uitgestapt ligt dan een meubelparadijs op je te wachten zover het oog reikt.

Met uitgestrekte toonzalen aan ingerichte woonkamers.

De ultieme beproeving voor elk huwelijk.

Bij Goosens, Piet Klerx, Woonexpress, Haco, Pronto, Hartog, Boila, eLiving, Sanders en nog wat andere toonzalen waarvan ik de naam ben vergeten, blijkt men veel dezelfde meubels te verkopen.

Ik weet dat zeker, want ik heb bij allen de aangegeven klantroute gevolgd.

Niet uit vrije wil.

Maar de roltrap bij de ingang naar boven kwam vaak pas aan het einde van de route uit bij de roltrap naar de uitgang beneden.

Overal onderweg word je vervolgens begroet door in pak gestoken verkopers die je koffie aanbieden, en informeren naar waar je dan wel niet naar op zoek bent.

En of ze wellicht in de wirwar van keuzes jou gids mogen zijn.

Niet antwoorden is het devies en stug doorlopen.

Geen van de bezochte woonparadijzen had een salontafel die waardig was ruzie over te maken.

We zien onderweg wel een eettafel die ons bevalt maar waar we niet naar op zoek zijn.

 

Bij zonsondergang zitten we gedesillusioneerd met uitgeputte benen in de auto op weg naar huis.

Thuisgekomen stoot ik mijn knie tegen de te krappe tafel langs de nieuwe bank.

Amsterdam, zegt mijn vrouw.

Daar is pas een mooie meubelcentrum.

Funda.nl in mijn favorieten opgeslagen deze week.

Zestig

Ik besloot op de dag van mijn 60 ste verjaardag vrij te nemen.
Het moestuinseizoen is weer begonnen.
En er liggen gipsplaten te wachten om vastgeschroeft te worden op plafondbalken.
De wekker heeft nog het werkdag ritme dus ik sta vroeg op om een stukje te gaan spitten.
Mijn kleine gemotoriseerde frees machine komt op dit moment niet door de modder die moestuin heet.
Dus ouderwets handwerk i
s verreist.
Aardappelen moeten snel gepoot, en  bietjes en erwtjes zo snel mogelijk gezaaid.
Patrick belt. Hij belde gisteren al om me te feliciteren met mijn zestigste verjaardag.
Een dag te vroeg, zo als elk jaar, dus we pesten elkaar met de vroege symptomen van alzheimer op leeftijd.
Vandaag de herkansing.
Twee uurtjes spit ik, onderwijl appjes en facebook berichtjes beantwoordend.

In de supermarkt koop ik een taartje.
Een zak witte bolletjes en een blik knakworstjes.
Ik app mijn vrouw die aan het werk is. Taart voor bij de koffie.
En een verjaardags lunch voor mij.
Wat ik wil voor mijn zestigste verjaardag?, vroeg ze afgelopen week.
Mijn kinderen en  kleinkinderen om de eettafel antwoorde ik.
Dus Zondag komen de kinderen en kleinkinderen en worden er een berg pizza's besteld.

De plafondplaten zijn tweemeter en zestig centimer lang.
Te lang om in je eentje vast te houden.
Daarnaast biijft de glaswol isolatie niet zitten.
Ik balanceer met mijn hoofd geknikt om de plaat met mijn schouder aan te drukken, een schroefboormachine in een hand en mondvol schroeven in mijn mond.
Dat mislukt volledig. Een nieuw plan dient verzonnen.
Dus ik span touwtjes tussen de balken over het plafond waar ik de isolatie tussen hang.
En maak twee verplaatbare houten latten waar ik de platen in schuif om ze twee centimeter boven het plafonc te laten zweven.
Op de juiste plaats gedrukt schroef ik ze vervolgens vast,
Dat werkt.
Bij het derde broodje worst zit de helft van de platen vastgeschroeft.

Wat ik wilde eten voor mijn verjaardag vroeg mijn moeder me als kind.
Spaghetti was meestal het antwoord.
De pasta van toen bestond uit sliertjes die waren roodgemaakt met tomatenpuree.
Er zat geen groente tussen, enkel soepballetjes of door mijn moeder gedraaide gehaktballetjes.
Het was buitenlands eten, helemaaluit Italie wat je op een speciale manier eten kon.
De lange slierten moest je draaien op een vork. Waarna je de sliertjes helemaal naar binnen kon slurpen.
Een rode mond en een bord vol balletjes bleef vervolgens over, heerlijk.
Op mijn zestigste kook ik verse spaghetti met rul gehakt, knoflook en een pan vol groente.
Ik nam nog een pastinaak mee van de tuin die ik schoonmaak en in snippers snij.
Ik slurp een sliertje naar binnen om te proeven.
Perfecto.

Mijn moeder belt. "Gefeliciteerd mee oew zestigste."
Hoe mijn verjaardag verliep.
Perfect Mam antwoord ik.
En vanavond italiaan eteb.
Spaghetti.

Frozen

Het was vannacht de zevende strenge vorst nacht.

Op de fiets goed ingepakt met dikke wanten kan me echter niets gebeuren.

Elke door ijzel veroorzaakt val wordt gebroken door een dikke gewatteerde jas en muts met vulling.

Onderweg haal ik zwaar hijgende scholieren in.

De accu's van hun elektrische fietsen hebben last van de kou.

En nu moeten ze zoals in vroegere dagen volledig op eigen kracht de pedalen rond krijgen.

Ze grijnzend voorbij fietsend zie ik langs het water de afgelopen week het ijs groeien.

Halverwege de week steekt de eerste waaghals een slootje over.

En net voor het weekeinde zie ik de eerste witte schaatssporen op het zwarte ijs.

"It giet oan"

 

De kleinkinderen komen een nachtje logeren.

Wat of er gegeten moet worden die avond.

Pannenkoeken of poffertjes? is de vraag.

Het worden poffertjes.

 

Het kerststalletje mag gezet.

De ooit voor ons huwelijk gekochte beeldjes worden van zolder gehaald.

Uit de kranten gewikkeld worden ze bewonderd en blijkt het prachtig speelgoed.

Bij de kerstengel wordt een Barbieschoentje gepast.

En een schaap verliest bij een auto-ongeluk in de kamer een poot.

Uiteindelijk staan de beelden weer in het stalletje.

Een schaap ligt op zijn rug met een gelijmde poot in de kribbe.

Barbiepop Ken heeft zich ontfermt over het kerstkind.

Maar we missen een ezel.

Die blijkt bij het paard te staan, een Barbiehuis verder.

Ja natuurlijk, zegt mijn kleindochter, het zijn vriendjes.

 

Mijn kleinkinderen hebben nog geen schaatsen.

Voor Olle mijn kleinzoon, nog niet echt noodzakelijk, die oefent zijn eerste stapjes nog schuifelend door de kamer achter een kinderstoeltje.

Maar mijn kleindochter is al vier.

Daar hadden door de ouders al twee zomers geleden de eerste voorbereidingen getroffen moeten worden.

Minimaal een paar Noorse kinder schaatsen hadden aangeschaft dienen te worden en een eerste gezamenlijke geschaatste halve marathon geoefend.

Maar het is zondag, dus even een paar glijijzers halen vandaag gaat niet meer lukken.

Dan maar op laarsjes de schaatsbewegingen maken.

 

De vaart met zwart ijs ligt te wachten aan het eind van de straat.

Oma gaat het vast proberen.

Maar het is ijzig koud, en er is een noordenwind opgestoken.

Met rode wangen komen ze na een kwartiertje terug.

"Ik heb geschaats Opa"

"Op mijn laarzen."

"Ga je nu mee kleuren.?"

Het Frozen Disney sprookje blijkt uitgewerkt.

Volgend jaar echte schaatsen.

 

Bebaard

Al sinds mijn 16e neem ik het scheermes ter hand.

In eerste instantie was het slechts dons dat maanden nodig had zich te herstellen.

Maar zo rond mijn achttiende was het nodig het mes dagelijks ter hand te nemen.

Inzepen gebeurde nog met scheerkwast en zeep waarmee je een kerstmannen baard schilderde op je gezicht.

Een kundig gehanteerd krabbertje sneed vervolgens de witte zeep en onderliggende haren weg.

Op mijn twintigste liet ik de gezichtsbeharing vrij.

De kalende kin had nog weinig succes bij het daten opgeleverd dus elke verandering, welke dan ook, die effect zou kunnen hebben was gewenst.

De puntbaard, de geitensik, de balbo met bakkerbaard, de zz top, de Chriet Titulaer, allen werden uitgetest.

En onderhouden.

En warempel de casual kort-getrimde balbo leverde eindelijk succes op.

Deze bleef 14 jaar in langere of kortere versie op mijn gezicht aanwezig.

Het hoofdhaar werd intussen wat minder, maar de gezichtsbeharing bleef volle donkere snorren en baarden geven.

Op mijn 35ste vond ik het genoeg.

Een kinderschare rijker zou een nieuwe carrière en nieuw leven beginnen.

Alle gezichtsbeharing werd als voorbereiding hiervoor verwijderd zonder direct nadelig effect.

De afgelopen 23 jaar verliepen verder baardloos.

 

Vorige week sneed ik me voor de zoveelste keer bij het scheren.

Bloed dat maar niet wilde stelpen en een hinderlijk wondje op de bovenlip.

Hoe prettig was dat vroeger met die donkere rijk behaarde baard.

Zo'n rijk gevulde baard waarin zich een restje spaghetti als snack kon verstoppen. 

En waarachter elke dubbele onderkin verdween.

Ik besloot terstond te stoppen met scheren.

Drie dagen later begon men te vragen of ik wellicht een baard liet staan.

Vier dagen later beklaagde mijn echtgenote zich over een prikkende zoen.

En dat het verder ook eigenlijk geen gezicht was.

Ik bleef echter rotsvast vertrouwen op de in het verleden behaalde successen.

Een vrouwelijke collega vond het woest aantrekkelijk en moest zich bedwingen.

Ik snapte dat, en dankte haar voor haar zelfcontrole.

Mij was dit beeld al eerder bekend vanuit eerdere beharing.

Een volle week ging voorbij waarbij het haar onder de neus harder groeide dan boven de neus.

Er was wel echter een verschil in eerder gedragen gezichtsbeharing.

De kleur.

Die was in zijn geheel grijs neigend naar wit.

En liet me langzaam lijken op de ingezeepte kerstman.

Mijn vrouw vond het nog steeds niks.

Hij blijft, sprak ik echter vastberaden.

En dacht verder na over een toekomstig modelletje.

Zou ik gaan voor de Johny Depp.?

Of zou het de Robbert Downey JR. worden?

 

Mijn kleindochter komt binnenhuppelen.

Opa?

Een dikke knuffel.

OPA, je PRIKT!!

 

Morgen gaat ie er af.

 

Kruitvatfolder

 

Het nieuwe kruitvat foldertje is binnen. 

Gelukkig want wie kan niet zonder de fantastische mix van drogisterij aanbiedingen.

Een opblaasbare badkuip. Met tijgerprint. Ik wist niet dat het bestond maar ik moet het hebben. En kruitvat houd ook rekening met mijn bonen en uienoogst want de deflatine is in de aanbieding. 

Twaalf potjes sla ik in voor de komende weken.

Ik gris wat Freek Vonk boxershorts mee. Succes bij de dames verzekerd.

En zo staat het foldertje vol met zaken waar ik het bestaan nog niet van kende, maar niet zonder denk te kunnen leven, nu ik er van weet. 

 

Zo blijkt het gewoon te blijven plassen ondersteund te moeten worden.

Maar wat is gewoon?

Ik heb weinig vergelijkend warenonderzoek.

Ja vroeger op de lagere school, kon ik de eerste letter van mijn naam in de sneeuw plassen. Terwijl Gert van Gompel er "Hartelijke groetjes van Gertje uit Tilburg" in sierlijke letters in de sneeuw mee schreef. Maar alles werkt nog naar behoren, terwijl Gertje verhuist is naar Klein krimpen aan de vecht. En enkel nog in sneeuw geschreven tot klein krimpen aan de v komt. 

Mijn H blijft elegant. Een doosje dus naar hem toegestuurd.

 

Een subboard is ook in de aanbieding bij het kruitvat. 

Een subboard is een surfplank zonder zeil. In plaats van een zeil krijg je een peddel. Daarmee kun je staand op het plankje voort peddelen. Je treft er in het wild weinig sportief blonde wasbord surf dudes op aan. Maar met name dikke vijftigers die hun nordic walk stokken hebben ingeruild. En de subboard op een handig karretje achter hun elektrische fiets naar huis slepen.

 

Zo zijn er huismerk nagelstickers, kan ik mijn normale haarkleur terugkrijgen terwijl ik liever mijn normale haar terug heb. Is er boob tape om beha-loos te kunnen touwtje springen. 

En zijn er nippel covers om slecht plakband te verhullen. 

Er zijn haarmaskers in een potje, gewichten voor de spieren, en om de neus in conditie te brengen diverse trimmers.

 

De badkuip met tijgerprint blijkt in combinatie met deflatine een miskoop. Een stop ontbreekt.

Koningsbloed

Mijn moeder is van voor de oorlog.

Van toen men nog degelijk spul maakte.

Zo rond haar dertigste nam ze een rijles of honderd om te leren autorijden.

Maar de een na de andere rijinstructeur haakte daarbij af.

Aardige mensen wel, die haar graag de technische vaardigheden van het auto rijden wilde bij brengen.

Alsmede de algemeen geldende verkeersregels.

Maar allen daarbij gedoemd te falen.

Want mijn moeders achternaam is "De koning".

En in die familie zijn alle dames Koningin.

Mijn moeder heeft dan ook haar eigen methode, waarbij opletten op het verkeer en tegelijkertijd de juiste versnelling vinden onmogelijk synchroon kunnen plaatsvinden.

Verkeersborden worden voortdurend genegeerd, en voorrangsregels bij willekeur toegepast.

Tijdens de rijles "efkes ne boodschap doen, want bij den Albert Heijn zijn de Bonbons in de aanbieding", was niet ongebruikelijk.

Waarbij wel zo handig, gelijk maar voor de voordeur in zes keer insteken werd geparkeerd.

Zo rond haar veertigste stopte ze er maar mee.

Een aardige examinator wees haar na een twaalfde ingreep tijdens het examen, op de geneugten van het fietsen en het lopen.

En dat je daar zo slank bij bleef, en het zo gezond is voor hersenen en spieren.

Waarmee de strijd was beslecht.

En ze het zelf een auto rijden opgaf.

Vanaf dat moment was het enkel nog lopen en fietsen.

 

Maar nu is haar rechter enkel twee keer zo dik als haar linker.

Antibiotica is het medicijn.

En rust.

Maar ik heb nergens last van !!, zegt ze tegen de dokter.

En gaat vervolgens een kilometer of vijf wandelen, om daarna de boodschappen te doen op de fiets.

Op het eind van de week zijn er nog vijf van de zeven tabletten over.

Hoe kan dat nou?, is haar antwoord, ik neem ze elke dag.

Vanochtend nog voor het wandelen.

Ik denk het niet, moeders. krijgt ze als antwoord van een van haar kinderen.

De dokter zei elke dag een pilletje, niet gaan wandelen, en rust houden.

Maar ik heb nergens last van hoor, is het antwoord.

Waarna ze de overgebleven tabletten wil innemen.

 

Ook ziet ze alles nog.

Ondanks dat bij de aanschaf van een nieuwe bril, de opticien staar constateerde.

Snap je dat nou?, zegt ze aan de telefoon, staar.. en ik zie alles nog.

Toch maar wat aan laten doen moeders, antwoord ik.

Ge zijt nog maar 82, en ge moet er nog twintig jaar mee kijken.

Dus gaat ze, na gecoördineerd inpraten door de kinderen en kleinkinderen, toch maar naar het ziekenhuis.

Vlak voor de operatie zegt ze nog dat het natuurlijk een onzinnige behandeling is omdat ze alles nog goed ziet.

Ze wandelt ook elke dag nog zeker een kilometer of tien.

Dus ze is super zelstandig.

Maar er wordt thuishulp geregeld voor het dagelijks druppelen van de ogen.

En als ik twee weken later op bezoek kom zegt ze met haar behandelde oog beter zonder bril als met bril te kunnen zien.

Dat schikt want het andere oog moet ook geopereerd worden komende week.

Moet die opticien straks vensterglas in mijn bril verkopen, grapt ze.

Zijn eigen schuld, had ie maar een bril moeten aanmeten in plaats van mij naar het ziekenhuis sturen.

Intussen is ze begonnen aan haar vierde blaasontsteking.

 

Alweer pillekes zegt ze.

En ik heb nergens last van.

De derde antibiotica kuur in een paar maanden.

Maar deze keer kijkt de thuishulp mee.

Al lukt het haar ook onder die supervisie uit te komen.

En weer niet alle "pillekes" in te nemen.

Ik bel donderdags dat ik dinsdag uit mijn werk langs kom, en ik eet wat mee.

Gezellig zegt ze. En belt me de volgende dag om te vragen wanneer ik langs kom.

Dinsdag avond, mam.

Gezellig, antwoord ze.

Zaterdag avond informeert ze wanneer ik de volgende dag langs kom.

Niet, antwoord ik, ik kom dinsdag avond uit mijn werk. Schijf je het op de kalender?

Ja doe ik, gezellig.

Maandag ochtend krijg een appje hoe laat ik er die avond ben.

Ik ben er morgen mam, rond zes uur! app ik terug.

Gezellig, krijg ik als antwoord terug.

 

Die dinsdag avond is er Lasagna, speciaal voor mij gehaald.

Ze wilde eigenlijk een visschoteltje, maar de visboer is met vakantie.

Dus ben ik maar naar de stad gelopen.

Hoe is het met het been dan? vraag ik.

Prima, hoezo? antwoord ze. Nergens last van.

Ik opper om nog eens langs mijn zus te gaan in Spanje.

Niks geen gewandel daar, maar lekker aan het zwembad liggen.

Ja, want niet erin zegt ze.

Zwemmen kan ze op haar 82ste nog steeds niet.

Vreselijk veel plezier gehad op haar 40 ste verjaardag tijdens de zwemles ooit met Truus van Thillo.

En ze hebben het wel geprobeer het oos te leren.

Maar wij hadden heel geen zin, en zo gelachen.

En niks gezwommen

Maar zo veel schik gehad.

 

Tsja... koningsbloed..