Trainert

Op de hondentraining zitten vijf jonge hondjes netjes aangelijnd naast hun baasje.
Het regent buiten dus we zitten binnen in een kringetje op een stoel.
Onze hond friemelt onder de stoel, spring over een dwarsbalkje en slalomt aangelijnd om mijn stoelpoten heen.
Uiteindelijk is het einde van de kluwen riem bereikt, en komt er zichzelf haast ophangend, een blafje uit.
De ander honden volgen het gespring en gedraai met aandacht, en blijven stoïcijns zitten.
Les 1 is begonnen.

"Welkom op de hondentraining", begint de cursusleidster.
"Jullie zullen vast al wel gemerkt hebben dat zo'n jong hondje een behoorlijke handvol is."
"En dat zaken als luisteren en zindelijk maken behoorlijk wat aandacht vergen"
Onze hond is ontward onder de stoel vandaan gekomen.
Strekt zich uit en doet een plas.
Vervolgens begint ze zich opnieuw via de stoelpoten vast te knopen.
De andere honden blijven observerend zitten.

Er wordt veel bevestigd van wat we al weten.
Of gelezen hebben in de grote Martin Gaus.
Het niet aan de lijn trekken tijdens het wandelen is nog het moeilijkst.
Zo'n hondje weegt maar een paar kilo, en die trekkracht doet mijn arm niet eens bewegen.
Andersom iets te straf doorstappen en een zittend hondje voortslepen schijnt ook niet de bedoeling te zijn.
Dus steeds even stilstaan als er iets te hard aan de riem getrokken wordt.
En belonen als het goed gaat.
De wandeling van een paar minuten duurt een half uurtje.
Dit gaat tijd kosten.

Intussen is de volledige tuin afgezet.
Alle hoekjes en gaatjes richting de buren zijn voorzien van gaas.
De hond kan dus vrij door de tuin lopen, en eventueel de bomen en struiken gaan bemesten.
De deurmat en het kamerbreed gelegd laminaat hebben dit ondanks eindeloze aanwijzingen niet nodig..
Ook hoeft niet elke tuin of kamerplant voor het bemesten uitgegraven te worden.
Of dienen alle narcissen ontdaan te worden van hun bloemen.
Een balletje wordt een enkele maal al teruggebracht.
De vorige week bij de patio geplante hortensia.
Wordt kwispelend naar de bank in de kamer gebracht.
Het balletje blijkt naast het plantgat te liggen.
Logische vergissing.

De slaap is wat kort.
Zo'n beestje geeft rond een uur of vier, vijf in de ochtend al aan uitgelaten te willen worden.
En als het erg regent buiten soms ook nog om een uur of twee.
Dus de van Hestjes hebben walletjes onder de ogen.
Voortdurend natte pantoffels.
En korte lontjes overdag.
Gelukkig hebben we nog een zoon thuis wonen.
Die om een of andere reden, plots het eigen woning zoeken heeft geïntensiveerd.

Zijn er dan ook nog leuke dingen.
Zeker.
Thuiskomen alleen al, is elke dag een minimaal kwartier durend feest

Alzheimer

Onze vorige hond werd zo'n 17 jaar oud.
We kregen haar als pub.

In mijn geheugen gaf ze direct na aanschaf aan wanneer het tijd was om naar buiten te gaan.
En viel ze diep in slaap na het laatste rondje door de wijk.
Aan de lijn liep ze voorbeeldig naast ons.
En losgelaten kwam ze direct aangehold bij het roepen van haar naam.
Ik heb een folder over Alzheimer aangevraagd.
Want blijkbaar heeft mijn geheugen een paar stapjes overgeslagen.

Het mensje pakt me steeds op en zet me buiten.
Net als ik plassen wil.
Buiten is leuk en ik loop een kwartiertje te scharrelen.
Zit achter een ding aan wat van bomen valt.
En proef van elke plant die er staat wat stukjes.
Als we weer binnen zijn kan ik eindelijk plassen.
Pfoei, gelukkig ik had al best een volle blaas.

De mensjes bewegen raar.
Ze schuifelen door het huis.
Elke keer als ze hun vleesklompen voeten optillen probeer ik eronder te kijken.
Waarna ze rare bewegingen maken om niet op mijn staart te gaan staan.
Ze moeten blijkbaar nog een beetje leren lopen op hun poten.
Gebruik dan ook die andere twee erbij.

Hondenspeeltjes zijn leuk. Maar wat moet je er als beest mee.
Veters, dat is je ware.
Vrolijk springende touwtjes die langer worden als je eraan trekt.
Ze lopen jaloersmakend altijd perfect met de mensjes mee.
Als ze stil staan zal ik ze eens leren.
Daarstraks stonden er een paar zonder mensjes erin op de mat.
Ik heb een kwartiertje op ze lopen kauwen.
En nu zijn het er vier.

Buiten lopen is leuk.
Dat touw om mijn nek is wat hinderlijk.
En de mensjes lopen te langzaam.
Ik probeer het tempo aan te voeren door ze voort te trekken.
Maar ze zijn veel te zwaar.
Ik pas mijn tempo maar een beetje aan.
Het duurt wel lang, want ik moet eigenlijk poepen.
Maar het regent.
Dus ik wacht wel tot we weer binnen zijn.

Binnen zitten nog twee andere beesten.
De één is zwart met wit en de andere wit met zwart.
Ze lopen over meubels en kunnen belachelijk hoog springen.
Ik blaf ernaar als er één op de bank zit.
Kom dan.. speel met me.
Maar ze kunnen alleen maar rennen en springen.
Nutteloze speelkameraadjes.
Net gaf er één me een tik.
Terwijl ik alleen maar spelen wil.

Ik zoek de mensjes wel weer op.
Die liggen te slapen. In het donker.
Zonde, want ik heb zin om te spelen.
Wacht maar ik blaf wel even, net zo lang tot er één me komt halen.
Ah daar heb je er al één.
Harige benen op blote voeten schoenen zonder veters.
Niet zo veel haar als die van mij,
Kom dan gaan we lekker spelen.
Maar eerst nog even hier een plas..

Saar

Ze is er.
Zojuist met windkracht twaalf opgehaald uit een dorpje bij Zutphen

Saar is de naam.
Leeftijd: zeven weken.
Merk Hollandse Smous.
 
Kleur ogen: Hartsmeltend chocolade bruin.
Tred: Huppelend kwispelend en ongecontroleerd.
Hobby's: Veters.
Weetjes:
Voor een wandelingetje aan de overkant van de straat minimaal een uurtje uittrekken. Dit om de ooooh's en aaah,s van de voorbijgangers een kans te geven.
Voor nu alle schoenen, draden en rondslingerende sokken opbergen. En bij elke voetstap kijken of er niets onder loopt.

De katten zijn het er voor nu nog even niet mee eens.
Maar de komende 20 jaar is het toch echt ons nieuwe familielid .
Verdere gezinsuitbreiding wordt op dit moment uitgesloten

Elektrisch

Op mijn telefoon zijn de neusgaten van mijn moeder zichtbaar.
Zwarte gaten waar enige haren uit groeien.
Ze houd het toestel onder haar kin om erin te spreken.
'Hallo' roept ze drie keer met luide stem.
En ik zie de bovenkant van haar gehemelte bewegen.
'Je kunt hem gewoon voor je gezicht houden, Mam' roep ik.
Maar ze heeft het op één of andere manier voor elkaar gekregen het geluid uit te zetten.
'Hallo' roept ze nog drie keer.
Waarna ze de verbinding verbreekt en op de reguliere manier terugbelt.
'Ik zag je gezicht' zegt ze vervolgens via de spraakverbinding.
'Ge wordt grijs.'
'Moeders ik ben al tien jaar wit' antwoord ik.
'Ik zag u ok, ge zagt er fantastisch uit'.
'Kapper geweest' antwoord ze.
Waarna we een afspraak maken elkaar die week te zien.
Dank de zegen van elektrische apparaten.

Bij ons in huis heeft er weer één het begeven.
Dit keer is het de elektrische weegschaal op de badkamer.
Deze geeft in de ochtend zeker twee kilo meer aan dan gebruikelijk.
Voor de zekerheid controleer ik de stand die avond nog eens in adamskostuum.
Maar de display heeft nog eens een halve kilo extra toegevoegd.
Dat zou de spaghetti met spekjes en roomsaus geweest kunnen zijn.
Maar voor de zekerheid bestel ik bij Bol.com die avond een nieuwe.

Ik wordt ook geacht mijn tanden elektrisch te reinigen.
De met sinterklaas ontvangen oplaadbare borstel moet in gebruik worden genomen, en is voorzien van bleutooth.
Dat is handig, want dan kan ik op mijn mobiele telefoon zien dat ik op dat moment aan het tandenpoetsen ben.
Voorheen was dat altijd maar een gok.
Kon je met een hand tandenborsteltje niets van volgen.
En moest je zelf maar inschatten of je wel echt aan het tandenpoetsen was.
Je hoeft ook niet te borstelen en dat is even wennen.
Heen en weer raggen in trilstand zoals ik gewend was met de handborstel is buitengewoon pijnlijk.
Maar als je het apparaat uitzet is het best te doen.
Dat de bleutooth dan niet werkt neem ik voor lief.
Nuttig cadeau, blij mee.

De nieuwe weegschaal heeft hetzelfde euvel.
Nieuwe apparaat, nu al defect.

Ik besluit de moestuin om te spitten.
Tweehonderd vierkante meter zwaar beregende klei liggen te wachten.
De grond zucht als ik ze met een spade uit elkaar probeer te trekken.
Mijn laarzen groeien bij elke stap.
En ik kom zeventig centimeter groter weer thuis.
Ik probeer het een week later af te maken.
Die avond is de weegschaal weer in orde.

2020

Wij hadden thuis geen huisdieren.
Mijn zussen hadden soms een kortlevende hamster.
En ikzelf onderhield jarenlang een aquarium op mijn kamer.
Het aquarium werd bevolkt door guppy's en een schooltje blauw-rode Neon Tetra's.
Onderhouden en verzorgen bestond uit het maandelijks weer doorschijnend maken van de groen uitgeslagen ruitjes.
En jaarlijks verversen van het water.
Het enige warm ademend huisdier in bezit was een duif.
Opgesloten in een hokje in de schuur bracht ik die elke ochtend een bezoek.
Ik maakte zijn kooi schoon, en gaf hem wat mais.
Tot hij er plots niet meer was.
Zoals ik ooit al eens verteld heb, door mijn ouders naar een kinderboerderij gebracht.
Op een niet te be-fietsen verre afstand, zo verzekerde mijn moeder, maar "kend dah bisje hee het doar zo ontzettend fén".
Waarna verdere vragen overbodig waren.
Soms door de stad lopend dacht ik hem nog tegen te komen.
Patat pikkend van de straat met wat andere duiven.
Mijn lievelingsvoedsel, dus het moet hem wel geweest zijn.

De buurvrouw had een zwarte poedel.
Ze hield van Swarovski kristal en porseleinen beeldjes van Beiers gegoten herdersmeisjes.
Haar hondje was geknipt als een wandelende buxushaag.
Bolletjes bij de staart en poten, en een ontploft permanentje op het hoofd.
Hij bleek ideaal om stofnesten onder de bank en kast weg te werken.
Een balletje op de juiste manier stuiterend door de kamer maakte de moeilijkst bereikbare plaatsen weer stofvrij.
Daar kon geen Swiffer tegenop.
Maar verder kwamen er geen beesten in huis.

Mijn Utrechtse verpleegster had twee katten.
Een lieve grijze en een kwaadaardig zwart-wit gevlekt monster.
De grijze had geen problemen met mijn avances.
De zwart witte kon tijdens het zoenen met zijn baasje jaloers gedrag vertonen.
Schrammen en pleisters hebben maanden mijn lichaam getekend.
Ik had het er graag voor over.
Er was een fel fluoriderend stuiterend balletje over het drie verdieping hoge balkon voor nodig om me een tijdje van het beest te verlossen.
Helaas herkende de buurvrouw het beest en bracht deze weer naar boven.
We verhuisden en namen een afsluitbaar kattenluik.
En hij hield het nog ruim 16 jaar met ons uit.

Ik moet er deze oudejaarsavond weer aan denken.
De vierde generatie katten liggen rustig te slapen op de bank terwijl buiten het vuurwerk knalt.
Onze inmiddels al drie jaar geleden overleden hond had daar wat meer moeite mee.
De laatste jaren van zijn leven was het beest stokdoof en halfblind.
Zo doof dat het beest bij wijze van spreken onaangedaan over een ontploffende voetzoeker heen kon stappen.
In zijn jongere jaren hebben we hem daartegen nog wel eens moeten drogeren om hem van het oude naar het nieuwe jaar te leiden.
Rond 12 uur moest een in blokjes kaas verstopt slaapmiddel hem dan onder zeil brengen.
Maar meestal zwalkte hij de hele avond een beetje als een dronkenman door de kamer heen, vluchtend voor de herrie.
We zaten dan de hele avond hond geruststellend, te wachten tot het weer stil zou worden.
Volgend jaar denk ik dus dat we oud en nieuw vieren in een ver Veluws bos.
Afgelegen op ruime afstand van de bewoonde wereld op een vuurwerk vrij park in een huisje.
In februari komt namelijk de afgelopen kerstavond geboren nieuwe hond.
Hopelijk voor de komende 20 jaar in ons gezelschap.
En ons eerste goede voornemen van het jaar.

Een goed 2020 iedereen.

Kerst

Pastinaaktruffelsoep?
Olijvenhaasje met coppa die parma?
Oma komt eten met de kerst.
Dus het opgewarmde blik tomatensoep met zelfgebakken croutons zal dit jaar achterwege moeten blijven.
Het toetje van chocolade vla met slagroom kan dit jaar ook al niet.
Dat moet zoiets worden als Vanillemascarponedio met lemoncurd.
Of crunchy geitenkasrolletjes met granberrycoulis.
En dan is er nog het hoofdmenu.
Gelukkig zijn er de boekjes van de AH, Jumbo of de Plus om het vuur van de keuzestress aan te wakkeren.

Mijn vader was daar makkelijker in.
Eenmaal weer alleenwonend met mijn moeder at hij op eerste kerstdag altijd boerenkool met worst.
De tweede kerstdag bakte hij de overgebleven restjes aan in een koekenpan.
En at deze besmeerd op een bruine boterham.
Gelardeerd met een gifgele lik piccalilly.
Of bij gebrek daaraan met slasaus.
Je merkt, ik ben met culinaire hoogstandjes opgevoed.

Onze kerstdiners thuis begonnen altijd met een garnalencocktail.
Zelf gepelde garnalen met whiskysaus uit een flesje daaroverheen.
Op het hoofdmenu stond gebraden kip. Tenzij er een fonduestel op tafel gezet werd.
En mijn moeder maakte altijd als dessert wiebelende aardbeien bavarois.
Ze lust zelf geen aardbeien. en Kan de smaak en geur niet verdragen.
Dus de pudding werd op gevoel, kleur en een dosis geluk samengesteld.
Dat en de magische werking van gelatine dat alles wat vloeibaar is doet stollen en rillen, samen met de mierzoete werking van een kilo suiker maakte het tot het hoogtepunt van de avond.

Robbert ten Brink geeft aan zijn kinderen het bevel allen aanwezig te zijn bij het kerstmaal op eerste kerstdag, las ik in de weekendbijlage.
Er zijn geen uitvluchten of excuses niet aanwezig te zijn.
Op afwezigheid staat het risico van onterving en een jaar lang boze blikken.
Ikzelf moet mijn kinderen delen met andere (schoon)ouders met gelijksoortige dreigementen.
Daarbij valt er weinig door ons te vererven.
Er is weinig animo voor mijn sigarenbandjes verzameling.
En van het na onze dood verdeelde kapitaal is slechts een eenmalig bezoekje te brengen aan de plaatselijke Febo.
Mits men niet te hongerig is.
Er ontbreken dus een paar kinderen bij het kerstdiner.
Wat jammer is want we zijn van plan uit te pakken.

Eerste kerstdag wordt een gevarieerd Aziatisch avontuur.
Zeker 7 gangen worden voorbereid.
En culinaire naslagwerken worden geraadpleegd.
Vrij vertaal menu A of Menu B van de plaatselijke menukaart van de afhaalchinees.
En tweede kerstdag de traditionele kip rollade.
Al jaren een traditie in huize van Hest.
Deze te moeten missen heeft bijna hetzelfde effect als de dreigementen van Robbert den Brink.
Tweede kerstdag komt alles dus goed.

Fijne feestdagen.

Zwevend

Veel van mijn vrienden hebben een zwevend toilet.
Ik maak er in hoge en mindere nood wel eens gebruik van.
Met de billen stevig verankerd en de voeten los lijkt het even alsof je zweeft.
Een buitengewoon prettige ervaring.
Die het bevuilen van auto's door meeuwen doet verklaren.
Ons toiletje thuis is zwaar verankerd aan de vloer.
Het heeft nog een ouderwetse zware bril. Waar je bril neerklappend lelijk gewond aan kunt raken.
Hij wordt door het bezoek gemeden.
De welopgevoede mannen in ons huis doen altijd eerst de bril omhoog alvorens ernaast te mikken.
Dus hygiënisch is het niet de meest optimale situatie,
Tijd voor verandering.

Een nieuw toilet wordt aangeschaft.
En met een gezonde dosis zelfoverschatting wordt er ge-doe hetzelfd.
Het oude toilet wordt losgeschroefd de pot verwijderd en de opening naar het geurenpalet van het dorpse riool tijdelijk afgesloten.
Voor nood kan de Leilinden achterin de tuin of het toilet in de badkamer gebruikt worden.
De klus "een zwevend toilet installeren" zou niet langer hoeven duren dan een kwartiertje.
Veel langer duren de instructie filmpjes op YouTube niet.
Eerste stap is het verankeren van de stellage waarin het waterreservoir is gesitueerd.
Uiteindelijk zal hier de keramische pot als zwevend wonder aan bevestigd worden.
Dat gaat heel voortvarend.
Ik pas of de hoogte van de pot enigszins klopt.
En dat blijkt staand geen enkel probleem.
Mijn 1,65 hoge eega echter heeft een krukje nodig.
Na enig onderhandelen, en voordoen hoe handig je zo'n krukje onder het toilet schuift, wordt toch overeen gekomen de bovenkant op gelijke hoogte te hangen als het oude toilet.
Volgende stap is het aansluiten van het water.
Daarvoor ontbreekt een slangetje, daarna een ringetje en vervolgens een rubbertje.
De bouwmarkt wordt drie keer bezocht.
Buiten begint het donker te worden.
Morgen weer verder.

De leilinden blijkt al het blad verloren te hebben.
Maar het toilet moet af.
Een wandje dient betimmerd en daarna betegeld.
En bij het invallen van de duisternis plaats ik eindelijk samen met mijn jongste zoon de 35 kilo zware wc pot op zijn plaats.
Met een kwartier buitenaardse inspanning van mikken en wrikken zit het ding eindelijk op zijn plaats.
"Is tie waterdicht ?" vraagt mijn zoon.
Tuurlijk antwoord ik terwijl ik een schietgebedje doe tijdens het doortrekken.
We controleren alle hoeken en gaten.
Maar so far so good alles blijft droog en geurloos.

In de pauze de volgende dag denk ik even snel de nog ontbrekende wc bril te gaan kopen.
Gewoon even langs wippen bij de bouwmarkt.
Een bril pakken en snel langs de kassa.
Bij de bouwmarkt kies je een bril vanaf een wand met een honderdtal verschillende modelletjes.
De witte meest links kost 19,50 en de meest witte rechts 120 euro.
Daartussen hangen in verschillende wit schakeringen en prijsschakeringen de 118 andere wc-brillen.
Er zijn verwarmde brillen. Masserende brillen. Brillen voor brede billen. Brillen waarin een anorexia patiënt nog vast zou komen te zitten.
Brillen met hard sluitende wc deksels en brillen met slowmotion achtige soft-touch sluiting.
En dan zijn er nog de ludieke brilletjes met prikkeldraad in de zitting of prints van Brabants bont.
Er loopt een bouwmarkt medewerker heen en weer om de klanten van passend advies te voorzien.
De billen worden met een bouwmarkt rolmaatje opgenomen en vervolgens kan men passen in de kleedkamer.
Maximaal 2 brillen per persoon.
Ik doe de ogen dicht en pak op goed geluk een gemiddeld geprijsd modelletje.
Het wordt volledig buiten de gevestigde smaak, een witte.

Het weekend breng ik met de beentjes bungelend op het toilet door.
Ontbijt wordt er genuttigd en de weekendbijlage pagina's via de softclose sluiting omgebladerd.
Voor kabbelend beek geluidjes is het rechter wc doortrek knopje beschikbaar.
Voor woest kolkende Niagara geluiden het linker knopje.
Er heerst volmaakte gelukzaligheid.
Wat valt er meer nog voor een mens te wensen?.
Alhoewel, een zwevend bad.?