Ministeck

Ik vond op zolder bij het opruimen een doos ministeck.

Ministeck werd in 1967 door de Duitser Helmut Gottwald ontwikkeld.
Het bestaat uit kleine gekleurde mozaïek steentjes die op een kunststof plaat gedrukt kunnen worden.
Je kon daar prachtige fantasie "kunstwerken" mee maken of uit een meegeleverd voorbeeld boekje meesterlijke kunstwerken na-prikken.
De steentjes zijn een centimeter groot, en een millimeter of 3 breed.
Voor een nachtwacht had je zo'n 24.382.722 steentjes nodig.
Geloof me ik heb ze geteld.
Het kon ook niet anders dan een Duitser zijn die het martelspeelgoed heeft bedacht.

Ergens rond mijn zesde levensjaar kreeg ik van een toen nog volledig bruin geschminkte Piet met Sinterklaas mijn eerste doos.
Een doos met daarin twee plastic bodemplaatjes en zes gekleurde zakjes met steentjes.
Er kwamen ook nog andere cadeaus ter tafel maar die heb ik verder niet gezien, ik was aan het ministecken.
Mijn eerst geprikte ministeck kunstwerkje was een mozaïekje van een paddenstoel.
Een rode, met witte stippen.
Op mijn twaalfde prikte ik da Vinci's Mona Lisa op een levensgrote ondergrond.
En in mijn pubertijd vooral veel mozaïeken van schaars geklede meisjes.
De hormonen, zult u begrijpen.
Ik werd als een zonderling gezien.
Die alleen maar de gehele dag bezig was met het steken van plastiek gekleurde steentjes.
De vaardigheid was ongekend.
Inmiddels was ik het twee dimensionale plastic bordjes steken ontstegen.
En ging begin jaren 80 in mijn geministeckte glitterpak de dansvloer op.
Om daarna op mijn geministeckte puch motorfiets naar huis te rijden.
Ik moest stoppen toen mijn ouders op een avond thuis kwamen door de nieuw geministekcte voordeur.
En op de bank hun in plastick steentjes opgebouwde evenbeeld zagen zitten.

Ik bracht zes maanden door in een sanatorium.
Het duurde een maand voordat ik stopte de boterhammen in blokjes tot figuurtjes te stapelen.
En nog eens een maand later kon ik ook de hagelslag onaangeroerd laten liggen.
Al bleef de neiging er een afbeelding van te herschikken jarenlang aanwezig.

Inmiddels gaat het goed.
Ik woon in een fijn huis waar alleen een mozaïek op de muur in de badkamer aanwezig is.
Niets bijzonders. Grijstinten vierkante steentjes in willekeurige volgorde door elkaar geprikt.
Maar in de winkel liggen de eerste pepernoten.
Gewoon verschillende tinten nootjes willekeurig door elkaar in een zak bij elkaar gemixt.
Willekeurig terwijl als je ze op een bepaalde manier naast elkaar zou leggen, of stapelen, er in kleurschakering een prachtig relief mee gemaakt zou kunnen worden.
Van een Schimmel of een troep pieten op een dak.
En wat je niet met een paar dozen m&m's of smartlies kunt maken.
Ja ministecken, een prachtige hobby.

Koekblik

Toen ik hem zag moest ik hem hebben.
Het koekblik van mijn Moeder.
Op een rommelmarkt lag het voor een paar euro tussen wat andere prullaria.
Precies dezelfde als van thuis.

We hadden thuis maar twee belangrijke blikken in huis.
Een langwerpige pickwick doos waarin knopen werden bewaard.
En de dagelijks gebruikte koektrommel.
De knopentrommel zat tot de rand gevuld.
Verzameld om een verloren knoop mee te herstellen.
Je kon er fijn mee spelen, en er zaten gouden knopen in van mijn vaders brandweerjas.
Dikke knopen met de afbeelding van een brandweerhelm erop.
Of het reliëf van een helm met een ladder.
Het was een schatkist, die je als piraat diende te bewaken.
Of afhankelijk van het spel van die dag, als ridder of soldaat.

Maar belangrijker was dat andere blik.
Die kwam op tafel bij koffie of thee.
En zat vol met spritsen, kokoskoeken of mariakaakjes.
Het deksel kwam los met een plofgeluid als je vingers onder de rand zette om het te lichten.
Waarmee de geur naar buiten kwam.
Je mocht er dan één uitnemen.
Waarna die rond ging rond tafel.
En sloot, tot het volgende koffiemoment.

Ik las laatst over de eigenaardigheden van Hollanders.
Een Griek die bijna zijn vinger verloor toen het deksel op de trommel ging bij een poging een tweede koekje te pakken.
Een oude dame die hem streng aankeek.
En snel de trommel opborg.

Ben de traditie verder in geen land tegengekomen.
Je krijgt een koekje op het schoteltje van je koffie.
Of er staat een schaal lekkers op tafel.
Waarvan je naar believen neemt.

Niet erg wasmachine bestendig, het koekblik van mijn Moeder.
De bloemen waren in een wasbeurt weg.
Ik zocht een dag of wat naar een nieuwe op het internet.
En vond er één in Friesland.
Hij is onderweg voor een tientje.
Ze kennen daar blijkbaar de echte waarde niet.

Nesteldrang 2.0

Nog zo'n beetje zes weken voor mijn dochter gaat bevallen.
Te ver bij haar ouders vandaan, is daar het wachten begonnen.
Alles is er op orde.
De kinderkamer, de eindeloze spullenboel die je nodig hebt om een baby te verzorgen.
Met checklisten, bevallingsboeken en in vele pagina's beschreven instructies hoe je een goed vader en moeder wordt.
Hier is de nesteldrang ook toegeslagen.
In oude fotoboeken wordt nog eens gekeken hoe dat ook weer was.?
Een huis met een baby.
De van Hestjes hebben een rijke fotocollectie.
Geen detail werd geschuwd. De vervangen poepluier is in zowel kleur als zwart wit vastgelegd.
En de cycli van slapen, drinken en slapen van mijn dochter als baby alleen al, bestaat uit drie dikke boeken.
Dat doorbladerend bracht ons al weer in de goede stemming.
Want er waren geen foto's van huilende baby's. (Yeh right)
De baby moet hier natuurlijk wel kunnen verblijven.
Als zijn moeder werken moet.

Een kleine verbouwing wordt dus opgestart.
De rommelkamer moet logeerkamer worden.
En dozen op zolder verwisselen met die van een verdieping lager.
Volwassen boeken naar boven. Kinderboeken naar beneden.
Annie MG krijgt weer een plekje. De verzameling Dik Bruna wordt aangevuld.
Nijntje bij Opa en Oma krijgt een ere plaats.
En Jip en Janneke staat klaar om voorgelezen te worden.
Een bedje moet in elkaar geschroefd.
Want er moet vooral veel gelogeerd worden.
Tot een jaar of achttien, want dan is de lol eraf.
En logeren ze toch liever op andere plekken.

Er moet ook weer een babybox in de kamer.
Een houten sta in de weg gevangenis waar baby's overdag in worden opgesloten.
Daar kunnen ze op hun rug liggend grijpen naar kleurig tingelende dingen boven hun hoofd.
Maar waar moet dat ding staan.?
Op de plaats van mijn bureau.
Dan gaat de grote kast weg. Kan er een boekenkast voor in de plaats.
Maar ja dan moet die andere kast ook ergens anders, en die muur......
En zo leid de zwangerschap van mijn dochter tot verdere verbouwing in dit huis.
Nesteldrang versie 2.0.
Minder heftig als de eerste, Maar zeker zo leuk.

Nog zes weekjes.

Lidl

Uiteindelijk vertrekt ook het Tropische klimaat weer uit Nederland.
Ik zet de potjes zilveruitjes en augurkjes weer terug in de koelkast en haal er mijn dekbed en kussen uit.
De muggen zijn er ook weer.
Gisteravond sloeg ik er twintig dood.
Een kolonie was zoemend langs de openstaande hor op zoek gegaan naar een goed doorbloed slachtoffer.
Die zat chips etend op de bank en bestond behalve uit een short volledig uit prikbaren delen.
Muggenbulten op oorlellen, oogleden vingers en voeten.
En een braille hoofd dat me ochtends aankijkt in de spiegel.

Mijn zoon had de vorige avond wat aardbeien geplukt.
Zijn lief had er wat van de supermarkt meegenomen.
Die kwamen van boer Bert. Grote vlezige glimmend rode aardbeien onder ideale omstandigheden geweekt.
Terwijl ik en mijn zoon de afgelopen weken met gieters en pompen de boel in leven probeerde te houden.
Met als resultaat rode ongelijke aardbeien verlopend van stoplicht rood naar diep bordeaux.
Die van Boer Bert smaakt prima.
Maar naast de rode Kamerikse variant waren ze zuur en waterig.
Die wonnen met vlag en wimpel van die van Boer Bert..
Wat het gieten de afgelopen maanden weer meer dan waard maakte.

En dan natuurlijk de laatste sperziebonen oogst.
Deze week geplukt op het randje van nog eetbaar.
Ik kreeg ze verwerkt in een saté bonen schotel geserveerd.
Ze smaakte fantastisch. Ik roemde de volle smaak. De knapperige groenheid en hoe gezond en onbespoten ze wel niet waren. Hoe duidelijk je dat toch wel proeven kon. Dat die bonen kwamen van eigen tuin.
Ahum, ja... was het commentaar.
Deze zijn van de Lidl. 37 cent voor een halve kilo.
Die van jou was ik vergeten en bleken na een dagje droog te liggen niet erg fris meer te zijn.
Maar inderdaad ze zijn heerlijk.

Stresstest

De banken hebben een stresstest om te zien of ze tijdens een plotselinge economische crisis voldoende veerkracht hebben te overleven.
Voor echtelijke relaties bestaan er ook verschillende tests.
Een belangrijke graadmeter om te zien of het relatie-technisch allemaal nog in orde is doet men via de jaarlijkse vakantie-trip test..
Hierbij wordt alleen gekeken naar het stressniveau tijdens de reis van en naar de bestemming.
We praten hier over een autovakantie waarbij één van de partner de route duid via een papieren ANWB wegenkaart.
Een echt representatieve test duurt de hele reis naar een verre bestemming en bij voorkeur nog onbekend land.
Het gaat meestal al bij Luik net over de grens mis.
Luik wordt in België aangegeven als Liege en voorbij Luik wenst men de Nederlandse taal te vervangen door de Franse.
Waar men in eigen land placht de borden VOOR een afslag te plaatsen, heeft men daar in het buitenland heel andere ideeën over.
Daar geeft men liever de juiste richting aan, voorbij de afslag.
Als men dan in landen als Zweden de plaatsnamen met streepjes door letters aanduid of zoals in Griekenland een ander alfabet gaat gebruiken, wordt het pas echt leuk.
Een wegopbreking of omleiding aangeduid in vloeiend Italiaans of Spaans vergen veel van de kaartlezer en chauffeur. En menig vakantie en huwelijk wordt reeds voor het bereiken van het Garda meer afgebroken.

Mocht je echter liever in de omgeving blijven zijn er andere middelen de relatie eens goed te testen.

Kies hiervoor bijvoorbeeld een kamer met verwarmingsleidingen, balkjes op het plafond en een licht scheve vloer.
Die zijn in Amsterdam bijvoorbeeld volop te vinden.
En ga deze kamer samen met je partner behangen.
Niet met een effen wit behangetjes, maar met een behangetje in leuk verspringend bloemetjes patroon dat in een volgende baan precies naadloos moet aansluiten.
Daarbij geld, hoe dunner het behang hoe beter de stresstest.
Net als bij autorijden verdeel je vervolgens de taken.
Eén van de partners knipt en plakt. En de ander brengt het behang aan op de muur.
Het heeft de voorkeur het behang aan te brengen op een tropische dag, met een minimale buitentemperatuur van 28 graden.
Maar binnen mag die temperatuur hoger liggen.
Dit verhoogt namelijk het tussentijds droogeffect van de opgebrachte lijm.
Opdracht is wel de behangbanen kaarsrecht aan te brengen op de enigszins scheve muur en uit lood staande deurposten.

Met genoegen kan ik melden dat we beide tests met vlag en wimpel hebben doorstaan.
De route test hebben we kunnen omzeilen door het gebruik van een handige tomtom.
En de behangtest hebben we gisteren succesvol afgerond bij het behangen van de babykamer van onze dochter en schoonzoon.
Het geplande etentje schoot er daarna wel bij in.
En ik slaap de komende periode op de bank.
Maar wel een zeldzaam mooi strak aangebracht behangetje op de kamer van onze kleindochter.

Erwtjes

Terwijl half Nederland op het strand de lelieblanke huid framboosrood aan het kleuren is ben ik de moestuin aan het redden.
Mijn pompje maakt overuren en sproeit verkoelend water over de aardappelen en cappucijners.
Ik schoffel wat, hark een perkje glad.
En het leven is mooi.

De doperwten kunnen geoogst.
Alleen als diepvriesgroente in de supermarkt te verkrijgen.
Of in de potjes van Hak. Gebroederlijk opgesloten achter glas.

Maar ik kweek mijn erwtjes zelf.
Want verse doperwten zijn een culinair festijn.
Niet in de laatste plaats om de moeite die je voor een maaltje moet doen.
Kijk HAK doet het simpel.
Ze sturen karrenvrachten ongepelde doperwten naar het Rif gebergte in Marokko.
Daar worden ze net als de garnalen door seizoensarbeiders ontdaan van hun peulen.
En komen ze vervolgend in zakken terug naar de fabrieken van HAK.
HAK ontdoet de erwten niet zelf van de peulen.
Oma HAK kon dat in haar eentje niet voorwerken.
Dat komt omdat een erwt zich niet zomaar van zijn peul laat ontdoen.
Je moet de peulen breken, peuteren knakken of schrapen.
Soms helpt het er een paar keer met je voeten op te stampen.
En je hebt een vuilniszak met peulen nodig om één klein schaaltje met erwtjes te vullen.
Dat vinden Nederlanders en oma HAK teveel en te lastig werk.
Dus besteden we het liever uit.
Ik dop echter liever mijn eigen boontjes.
Dus besteed een dag of twee aan het vullen van één schaaltje erwtjes.
Die worden met zorg die avond gekookt.
Een kwartiertje op 100 graden. Met een snufje zout..
Vervolgens opgediend op een ruim bord met een klontje boter.
Verder niets.

Nou ja, behalve dan een gebraden kippetje. Wat aardappeltjes van het frituur en een kropje sla met blikje mais voor de smaak.
Van HAK, die mais. Teveel werk die zelf te kweken.

Carillon

In mijn dorp staat een Kerk.
Niets vreemd want dat is in de meeste dorpen zo.
En ons dorp is er één als vele andere.
Ook deze kerk heeft een klokkentoren.
Aan de buitenkant een uurwijzer en van binnen een 35 klokken groot carillon waarvan enkele de tijd aanluiden.
Een melodietje voor de kwartieren, een slag voor de halve uren en voor elk heel uur een zware slag op de grote klok.
Zo weet je zelfs werkend in het veld of staand onder de douche hoe laat het is.
Op zondag luiden alle klokken twee maal die dag en roepen zo op tot gebed en gezang.
Gehoofd-dekseld in pak en jurk gaat men dan ter kerke, terwijl ik de auto was of het gras bemaai.
Ze is me iets te streng die kerk.
Binnen wordt gesproken over een god van hel en verdoemenis.
Terwijl die van mij zo streng niet is.
En snapt dat gras ook zondags groeit.

Het is in het reformatorisch dagblad dat gemeld werd dat mevrouw Blom 25 keer per jaar het prachtige Carillon in Kamerik bespeelde.
Mevrouw Blom had deze schone taak sinds 1951 op zich genomen.
Er vanuit gaand dat ze als jonge blom 20 jaar oud was toen ze daar mee begon moet ze dat zo'n 42 jaar hebben gedaan.
In 1993 overleed ze, en werd het carillon stil. Ze liet een huis na en 38.000 euro voor de verzorging van haar Katten.
De kerk kreeg niets, haar dieren alles.

Inmiddels is er een nieuwe beiaardier.
Die lijkt niets op de veelgeprezen vrouw Blom.
Deze bespeelt het carillon op zomerse zaterdagen. Goed te beluisteren in de tuin.
De klokken worden geroemd om de absolute tonen c2 - d2 - e2 - met chromatisch c5 die aangesloten zijn aan een klavier.
Maar daar is bij het bespelen door de nieuwe beiaardier weinig van te bemerken.
Het in willekeurige volgorde aanslaan van klaviertoetsen en pedalen lijken nog het meest op een achterstevoren gedraaide versie van een Ramstein klassieker.
Maar dan in feeërieke c2 - d2- en e2 tonen.
Het zijn de spaarzame momenten dat er gestopt wordt met beieren dat ik weer in god geloof, en hem dank voor de stilte.
Bij langdurige bespeling voel ik de hel en verdoemenis die men zondags binnen preekt.
En wens ik iemand al dan niet vastgegrepen aan het klokkenspel de toren uit te werpen.
Vandaag is mijn dochter er.
Zij wenst pannenkoeken.
En ik weiger niets aan zwangere vrouwen.
Ik ga bakken in de keuken.
De geur van eieren spek en versgebakken koeken vult het huis.
Ze zijn beroemd mijn pannenkoeken.
Een anorexia patiënt die nauwelijks wat woog ging na een weekje van mijn pannenkoeken dieet genezen naar huis.
Ze moest per rolstoel vervoerd, want haar spillebeentjes konden de honderdtien kilo nieuw gewicht nog niet dragen.
Het is ook spaarzaam dat ik mijn pannenkoek bak kunsten vertoon.
Al ben ik met een vinger te lijmen door kinderen en dochters.
Het is vanwege de vreetzucht die ze opwekken.
Er zijn er nooit genoeg, en soms sta ik bij het ochtendgloren nog te bakken.
Daar is vandaag geen sprake van.
Ik stop bij de tweede honderd.
Tenslotte wil ik mijn kleindochter in wording nog niet overvoeren.
Al weet ik wat die straks eten wil.
Op bezoek bij opa en oma.