Super

Kees Kont is de eigenaar van de plaatselijke supermarkt. 
Uiteraard heeft Kees niet voor deze achternaam gekozen, maar deze is hem vanwege bepaalde proportionele lichamelijke kenmerken door de dorpsinwoners als bijnaam meegegeven. 

Nu is dit niets vreemds, in het dorp waar ik woon worden deze je vaak al vanaf de lagere school toegekend. Meestal slaan de namen op lichamelijke kenmerken, zoals kaashandelaar "De neus", skinny biologische groetenhandelaar "de Lat" of huisschilder "de vuurtoren heeft moeten ervaren. 

Hoe dan ook, Kees heeft zijn supermarkt verbouwd. Een nieuw kaasschap is aangeschaft, verse broodjes worden zo nodig ter plekke gebakken en de kassa's hebben nieuwe scanners gekregen. 

In het dorp wordt de plaatsing van een nieuwe lantaarnpaal, het begin van de lente, of het vangen van een vis uitbundig gevierd dus ook de opening van de verbouwde supermarkt werd een feestelijke gebeurtenis. 
Het plein werd versierd met kleurige ballonnen en vlaggetjes, en de plaatselijke minstreel schetterde hard gezongen Frans Bauer covers over het met muziekspeakers versterkte plein. 

In de supermarkt kom ik de krasse hoogbejaarde boerenknecht Nelis tegen. Hij vond het allemaal maar niks. 
"Vroeger.." sprak hij " vroeger, vroeger als jongen stuurde mijn moeder me met een gulden naar de winkel voor een boodschap.", "en.." spuugde hij verder "en weet je, dan kwam ik terug met vijf aardappelen, twee broden, drie flessen melk, een stuk kaas, een doos eieren en een doos thee.".
Hij schud zijn hoofd. "Tegenwoordig... tegenwoordig kan dat nergens meer..." 

" Veels te veel beveiligingscamera's"
 en hij loopt schaterend van me weg.

R. Hood.

Mijn oudste zoon zit op boogschieten.
Eén keer per week al zo'n jaar of twee lang gaat hij donderdags met twee bogen en een serie pijlen in op weg naar de schietclub.

Hij had het al eerder gevraagd maar vanavond ging ik eens mee om te kijken en mee te doen. 
In de auto legde hij een aantal basis spelregels uit.
Pap je mag niet op de baan lopen als er geschoten wordt.
En niet schieten als er mensen op de baan lopen.
Je mag niemand met een pijl steken en niet door de ramen schieten.
En... graag op de daarvoor bestemde borden mikken. 
Het ledenaantal slinkt zonder de hulp van jou schietkunsten ook wel.

Op de schietclub ontfermt een slungelig jongen zich over mij. 
Een handschoen en polsbeschermer wordt aangemeten en Pim duwt een boog in mijn handen.
Wel eens eerder geschoten vraagt de slungel?
Nee antwoord ik, nou ja toen ik 10 was met pijlen met zuignapjes.
Je likte eerst aan het rode dopje en keek dan of je het argeloze voorhoofd van je vader kon raken.

Dit is anders, zegt hij.
En de basis beginselen van de edele sport worden me uitgelegd.
Benen uit elkaar, ah natuurtalent, licht door de knieen, zooo, en pijl over de linkerhand. Schiet je met je rechter of je linkeroog?.
Beide antwoord ik.
Maar dat blijkt niet het juiste antwoord. Ik span de boog. Rechteroog knikt hij inschattend terwijl ik aanleg en de pijl in het centrum van het bord jaag.
Gelijk leg ik een tweede pijl aan. Er wordt aan mijn schouder getrokken en de elleboog wordt gecorrigeerd en een tweede pijl verdwijnt in het bord.

Naast ons in het zaaltje oefent de plaatselijke bejaardenvereniging in het line dansen. De country kweelt er lustig op los en naar ik begreep dreigt men nog wel eens een verdwaald pijltje af te schieten in de richting van de met rollator schuifelende oudjes.
Goed voor de bloedsomloop grijnst een bouwvakker in gifgroen Robin Hood kostuum.

Een potige dame staat in sneltreinvaart de ene pijl na de andere in de roos te schieten.
En achter me worden de kilokrachten, peessamenstelling en pijlpuntscherpte van pijl en boog besproken.

Wedstrijdje Pap? Grijnst mijn zoon.
En vervolgens versla ik hem drie keer achter elkaar.

Dat worden de komende weken zware weken voor hem.

Kroonluchter

Al jaren hangt er in onze kamer een kroonluchter.

Bij Frans Bauer, en in vele woonwagens hangt ook een kroonluchter.
En in Tilburg had onze buurvrouw die gek was op Oostenrijks porseleinen herderinnetjes en in stijl geknipte poedels ook een kroonluchter.

Kroonluchters zijn gemaakt van geslepen glas.

Gewoon omdat echte edelstenen voor gewone mensen niet te betalen zijn.

Een kroonluchter vind je vaak bij mensen die gek zijn op Swarofski eekhoorntjes, porseleinen poesjes, zijden bloemen, tuinkabouters, koekoeksklokken en Marijke Helwegen.

Je kunt als een Joost Zwagerman enthousiast geleerd over de vormen, kleuren en beleving van kroonluchters uitwijden, maar het is eigenlijk gewoon een prullamp met kraaltjes.

Natuurlijk heb ik als stijl-goeroe geprobeerd het ding het huis uit te krijgen.
Ik stond zelfs al eens dreigend met mijn koffers bij de deur.

Drie blij zwaaiende kinderen en een echtgenote die mij alle goeds toe wenste, deden me echter op mijn schreden terug keren.
En inmiddels ken ik mijn plaats.

Nu na zeven jaar lobbyen, smeergeld, en twee beloofde Playstations mag de bekraalde lamp eindelijk het huis uit.

Met satanisch genoegen zal ik daarom komend weekend het stof vretend flikkerend geslepen glas monster losknippen, en afvoeren naar het recyclecenter.

Daar heeft een blij bejaarde woonwagenbewoner er vast nog een mooi koopje aan.
 
Hou ik het bij de kek nieuw aangeschafte industriële lamp.

Vakantietje

De snelheidsborden zijn adviessnelheden roep ik nog, en gooi de fiat panda met 120 km per uur voorbij het bord 50 de haarspeldbocht in. Flitspalen kennen ze hier niet en al die dagen geen carabinieri gezien. 

Wel een krans bloemen langs de weg met in de diepte daarnaast een stipje van een zwaar gebutste auto. Een fiat 500 passeert me en een nauwelijks ontweken bejaarde heft zijn vuist met wandelstok in verwensing. 

Beneden beukt de zee de rotsen tot kiezel en een eenzame rothverbrande Duitser krabt zijn bierbuik vanaf een gitzwarte handdoek. Pasta vraagt de ober. Si, gracie duoe . En ze zet vast een glas bier neer. 

Ergens ver ver weg drijft een eenzaam wolkje in een hemelsblauwe lucht. 
De zwembroek moet zo aangetrokken voor een dagje hagelwit strand. En toch.. toch zie je dat ik weer de moeite genomen heb om aan alle mensen in Nederland te denken die vandaag een gewone werkdag hebben.

 Sterkte allemaal

Schoolplein

Ik woon tegenover een basisschool.
Op vaste tijden, op sein van de bel, worden de kinderen even vrij gelaten op het schoolplein.
 
Waar moeders vroeger elastiekten, en vaders tikkertje of iets onbesuisd deden met een bal.
Ik zie de juf een geschaafde knie troosten en veters strikken tot een krul.
Rijtjes hand aan hand lopen zingend naar de gym.

Moeders staan met kinderzitjes achterop fietsen te wachten.
Een enkele verdwaalde vader valt uit de toon.
Mam mag ik bij Astrid vandaag? 
En moeder knikt en rijd zwaaiend met leeg zitje terug.

In het oude huis ver weg van de school hoefde ik nooit de kinderen op te halen.
Ik deed het slechts één enkele keer.
Waarna ik de schoonheid van de wachtende moeders roemde.
En de frisse gesprekken die ik met ze had.

Zukke leuke moedertjes, en knap van stuk met ranke lijven.
Daarna hoefde ik niet meer, want dat kon ze net zo gemakkelijk zelf.

Bleef ik thuis en zette thee.
Wachtend op klaterende verhalen en frisse kindertekeningen.

Origami

Origami is de Japanse kunst van papier vouwen. Ori (Vouwen) en kami (papier)
Door een vel papier in verschillende hoekjes en slagjes te buigen en vouwen kun je de meest kunstzinnige elementen maken.
Elke Japaner is ermee groot gebracht.
Een handig zwerver in dat land weet dan ook met een kartonnen doos en een huishoudschaar in een handomdraai een vierkamer appartement met oprijlaan te vouwen. Overal aan het strand zie je Japanse moeders zonnehoedjes voor haar kinderen maken in vormen volgens de laatste haute couture. En zelfs complete wolkenkrabbers en kerncentrales worden in dit land uit ingenieus gevouwen rijstpapier opgebouwd.

Mijn vouwkunst heeft zich altijd beperkt tot het construeren van muizentrapjes. Een soort harmonica achtige constructie slechts bedoeld als bezigheidstherapie voor lastige kindertjes op kleuterschool en peuterspeelzaal.

Maar het is vakantie en we zagen op YouTube een filmpje waarin een kleuter laat zien hoe je in 6 minuten een kraanvogel maakt met een vierkant stuk papier.
Dat zag er leuk uit dus dat wilden wij ook kunnen.
 
De eerste drie stappen waren nog eenvoudig te volgen. Een vierkant vel dubbelslaan en punt naar punt brengen. Daarna ging het in een razend tempo verkeerd waarbij zelfs na vertraagd afspelen onze gevouwen kraanvogel meer leek op een geplette mus. Uiteraard lieten wij ons niet door een kleuter op de kop zitten en een verse riem papier werd uit de kast gehaald.
 
Het filmpje werd frame voor frame afgespeeld om de geheimzinnige handelingen van het kind te kunnen volgen. De prullenbak vulde zich langzaam met kraanvogels zonder hals of vleugels of voorwerpen die met de beste wil van de wereld niet aan een papieren dier zouden kunnen toebehoren.
Pas rond het avondeten was er de vreugde van een gelukt exemplaar. Het van zwart papier gevouwen dier leek precies op het door het YouTube kind geconstrueerd exemplaar.
En na een uurtje open en dicht vouwende flappen stond er een evenzo goed gelukt wit exemplaar naast.
 
Hulde vreugde, drank, taart en polonaise door de keuken.
Op naar les twee, een origami olifant.

Nieuwe muis

Eindelijk de nieuwe computer muis uitgepakt.
Hij lag al sinds mijn verjaardag te wachten om aangesloten te worden. 

De muis is verpakt in een hard doorzichtig gegoten plastic.
Deze verpakking is ogenschijnlijk ontworpen door een aantal plichtgetrouwe vaders wiens kinderen de opleiding krankzinnigenzorg gevolgd hadden en tot voor het ontwerp nog zonder werk zaten.

Inmiddels afgestudeerd kunnen de zonen het werk niet meer aan. 
Bonkend aan de deur van de door hen beheerde klinieken staan met ongeopend gebutst verkreukeld, verbrand en van messteek voorziene verpakking, een verse wanhopig kwijlende meute patienten te wachten.
Smekend om de psychiatrische kliniek binnengelaten te mogen worden. 

Ikzelf heb de verpakking uiteindelijk na hard op de tafel slaan, scheurend met de tanden en vlijmscherpe schaar open weten te krijgen. Slissend en slechts gewond aan de duim en de wijsvinger blijkt de muis buitengewoon fantastisch te werken.

Rollend aan het wieltje schieten de schermen voor en door de monitor, en al bij zes keer klikken opend zich het gewenste programma. Naar links gaan betekend dat de cursor rechts naar boven gaat. En vice versa. Maar dat is een kwestie van wennen.
Ook verschijnen er, hoewel het toetsenbord niets van doen heeft met het functioneren van de muis, als vanzelf spontaan letters op het scherm.

Inmiddels vallen er ook wat letrs wg wardor d tkst wt vreemd o ht shrm kmt. En door woorden elkaar te staan.
Maar een kniesoor die een gegeven paard...