Tegeltuin

Zo'n 5000 kilometer zuidoost van Dubai ligt Kamerik.
En daar bevind zich de tegeltuin van mijn zoon.
Een classicistisch hoogtepunt in tuinontwerpen.
Zover het oog reikt vierkante trottoirtegels omheind door willekeurig in hoogte geplaatste tuinschermen.
Om de stijl volledig door te voeren heeft de vorige bewoner in het achterste deel van de tuin grindtegels onder de trottoirtegels gelegd.
Bij de eerste opgravingen kwamen deze in kiezel ingelegde mozaïektegels als verassing tevoorschijn.
Echter mijn zoon woont er nu.
En bij kinderen van onze beide genen wekt enkel tegeltuin zware depressies op.
Zo gaat dat nou eenmaal in de natuur. Je wordt er erfelijk mee belast.
Lichte misselijkheid bij de aanblik van een kunstkerstboom.
En zwaar overgeven bij de aanblik van een bosje zijden neptulpen.
Het is enkel zijn voorliefde voor groene kool die mij aan mijn vaderschap doet twijfelen.
Zijn weelderige haardos en hoge universitaire cijfers nemen die twijfel daarna natuurlijk onmiddellijk weer weg.

Als eerste stap op mijn laatste vakantiedag de grindtegels onder de trottoirtegels verwijderd.
Daarna de schutting met wat nieuwe palen weer volledig
waterpas herbevestigd.
Enigszins vloekend een stuk vingernagel achtergelaten tussen twee gestapelde grindtegels.
Het is namelijk ook erfelijk bepaald minimaal licht gewond te raken bij zwaar lichamelijke arbeid.
Elke vorm van coördinatie stoornis is tot ver in de bloedlijn van de van Hestjes terug te vinden.
Ons met een tas om de arm vrijelijk in een porselein winkel los laten is vragen om moeilijkheden.
Vrij geplaatste museumstukken worden onverstoorbaar omvergelopen en het is algemeen bekend dat de beroemde Spaanse mozaïeken van Gaudi na een bezoek van een van Hest aan de plaatselijke Blokker zijn bedacht.

Met een pleister om de vinger aan het einde van de dag alles klaar gemaakt voor de volgende fase.
Ik schat nu nog een kruiwagentje of 100 verse tuinaarde voor in de tegelloze gaten.
Een vrachtwagentje tuinplanten en struiken voor de ultieme tuinervaring.
En een aanhangwagentje strategisch geplaatst tuinhout als pergolaatje voor de zichtlijn naar achter.
Om het ergste weeïg gevoel in de maag kwijt te raken vast een door mijn "lief" gekocht appelboompje neergezet.
Want we zijn wel een paar weekendjes en een verband doosje verder voor het echt tuin mag gaan heten.

Haag

Vroeger gebruikte ik ze vaker.
Automatisch zonder erbij na te denken.
Maar met het verstrijken van de jaren gezeten achter een bureau, had ik ze wat minder nodig.

Gisteren "even" de 35 jaar oude beukenhaag verwijderd uit de tuin.
Met de jonge tuinman van hiernaast.
En vanochtend wist ik weer dat ze er nog waren.
Spieren.
Onvoorbereid waren ze ingezet, uit massa's vlees losgeschoten en piepend aan het werk gegaan.
De hersens spieren dachten nog dat ze 22 waren en gaven de arm en rugspieren opdracht gezellig mee te doen.
Vanochtend is alles op slot geschoten, is mijn lichaam in staking en doet alleen ademen maar een beetje zeer.
Het kopje koffie laat ik op de aanrecht staan en ik probeer door voorzichtig voorover te buigen met de lippen de koffie op te zuigen.
Optillen zou onmogelijk zijn want daarvoor zou ik een arm moeten buigen.
Eigenlijk is helemaal voorover buigen onmogelijk maar twee in elkaar geschoven rietjes werken ook prima.

Ik probeer een zombie loopje naar de ijskast om de boter en beleg te halen.
En besluit dat het vandaag een dieet dag wordt.
 
Eigenlijk gaat leunen tegen een deurpost nog het beste.
En een prima plek om rustig naar buiten te kijken en de wereld aan mij voorbij te zien trekken..
Daar loopt de jonge tuinman van hiernaast, die buiten zijn zoontje in de lucht gooit en handig opvangt.
Een duim omhoog steekt en roept "volgende week de planten erin.".
Met moeite buig ik een arm en laat een duim vanuit mijn pijnlijke hand omhoog schieten.
"Net zo makkelijk..... doen we hoor".

Paadje

450 kilometer ten noorden van Parijs ligt het pittoreske Kamerik.
Het is daar waar ik deze week de vakantie doorbreng.
Met een druppel aan mijn neus.
Blootgesteld aan het frisse polderbuiten.
Geen loom opkijken vanaf het zwembad met een roze parasolletje in je glas.
Maar straatzand dat schuurt in je handen en de vingers ruwt.
Trottoirtegels die tegen het aluminium van de kruiwagen bonken.
En klevende modder onder de laarzen die je centimeters laat groeien in een dag.

Er moest namelijk weer geklust worden.
En de zegen van kinderen is dat ze gevraagd of ongevraagd altijd je hulp krijgen.
Vandaag is mijn oudste zoon aan de beurt.
Zijn tuin moet ontdaan worden van trottoirtegels. Die moeten tussen de Hollandse hagelbuien door versjouwd naar zijn moestuin.
Daar worden het handige paadjes die slingeren tussen kiemende tuinbonen en opgroeiende groene kool.
Zo'n honderd trottoirtegels heeft hij daar nodig.
Een paadje van tien tegels wordt vakkundig aangestampt door mij over de groen kool gelegd.
Een beginnersfoutje ik geeft het toe, maar die dingen gebeuren.

Vier hagelbuien en een uitgewrongen onderbroek later ligt alles op zijn plaats.

Hij vraagt me advies over de schutting.
Die is door de vorige bewoners ernstig verwaarloosd.
En moet opnieuw gezet. Met wat extra lange palen ertussen zodat ze niet met elke wind meebeweegt.
"Hoelang heb je eigenlijk vakantie?", is zo'n ongevraagd verzoek voor hulp.
Maar ik lees mijn kinderen al jaren tussen de regels door.

Dat gaat zich natuurlijk straks ook allemaal vanzelf terug betalen.
Als we over veertig jaar bepamperd overwinteren in een bejaardenwoning.
En de kinderen gevraagd of ongevraagd langs komen om te helpen.
Wat nog een hele tour is zo'n eind rijden en vliegen naar Tenerife.
Maar met een roze parasolletje aan het zwembad is dat gauw vergeten.
Alleen dat schurende strandzand. Dat overal tussen gaat zitten.
Zou eigenlijk een vlondertje voor moeten komen.
Zal eens vragen hoelang ze blijven.
En of het ver is naar de bouwmarkt.

Pritt

Kijk natuurlijk spookte wij vroeger ook wel eens wat uit.

Toen in de klas het gerucht ging dat je high werd van het snuiven van lijm hebben ook wij weken met een prittstift onder een neusgat gehangen.

Waarbij overigens het enige effect was dat bij gebruik van tissues stukjes papier klevend aan de neusvleugels bleven hangen.
Met name bij de pritt powerstift bleek dat papier nog verdomd lastig te verwijderen.

Mannenzweet was het afrodisiacum voor de verleiding van vrouwen stond ergens in een wetenschappelijk stukje van het Brabants Dagblad.

Mijn twaalf weken lang in de sportschool afgetrainde puberlichaam leidde ongewassen in de trein alleen maar tot meer ruimte in de coupe.

Geen meisje die in mijn walmend torso interesse had.

Natuurlijk sloeg dit om toen ik me op de Disco stortte.

De 7000 door het buurmeisje opgestikte glitterkraaltjes op mijn witte discopak hadden het gewenste effect.

Een idioot die op een vrijdagavond op zijn brommertje als een glitterbal op weg was naar de plaatselijke dancing moest wel iets hebben.

Daarbij stonden de door mij gemaakte exotische dansbewegingen in geen enkele verhouding tot wat op dat moment gangbaar was.

Maar uitgevoerd met een stoïcijnse vasthoudendheid en extatisch gezicht werd het als vernieuwend geaccepteerd.

Een ritje mee naar mijn ouderlijk huis achterop mijn oranje Thomos brommertje ging de meisjes wat ver.

De in de dikke van dalen opgezochte betekenis van het woord "platonisch" maakte ook dat weer duidelijk.

Het meisje waarin ik op school interesse had was meer van de punk.

Drie banken voor me in de klas zat ze met blauw haar en veiligheidsspelden door de oren mooi te zijn.

Er was wat verbazing toen ik op een dag met groene hanenkam gekamde haren het klaslokaal binnenkwam, maar ik had wel haar aandacht.

Mijn door de neusvleugel geprikte kippenbotje maakte mijn devotie voor het punkgenre verder volkomen duidelijk.

Maar mijn aandacht voor het genre verdween toen ik het onderwerp van mijn devotie zoenend met een disco meisje van een klas hoger in het fietsenhok aantrof.

De dag daarop was ik gestekeld geknipt vastberaden het vreemdelingenlegioen of het klooster in te gaan.

Mijn moeder zag mijn hormonale knipperbal gedaanteverwisseling en begon zich ermee te bemoeien.

Ze verwees naar alleenstaande dochters van lieve collega's en nodigde dan vaak zo'n jampotglazen gebrild meisje uit voor de thee.

Waarbij ze me na koekjes neergezet te hebben me met zo'n wicht achterliet om iets anders belangrijks te doen.

Nadat ik dan kort achter elkaar veertien lange vingers uit de koekjes schaal naar binnen schrokte daarbij luid spetterend van de thee gorgelde was dat meestal ook een eenmalig bezoek van zo'n meisje.

Ik kreeg wel een wat twijfelachtige reputatie bij mijn moeders collega's.

Een homoseksuele collega van mijn moeder opperde dat ik misschien wel van de herenliefde was.

Waarna een hoogst merkwaardige voorlichtingsgesprek volgde dat eindigde met uitwisseling van het adres van een herencafe en plaatselijk urinoir.

Ik bleef bij mijn standpunt van het vreemdelingenlegioen. En tondeusde het haar nog maar eens een standje lager.

De oproep voor militaire dienst kwam als geroepen.

In het militaire hospitaal kwam ik haar tegen.

Het klooster was gelijk geen optie meer.

De eerste

Een tweede dag die aan het voorjaar doet denken.

"Pap, wil jij rijden want ik heb nog nooit met een aanhangwagen gereden."

Op weg naar een geitenboerderij om een aanhangwagen vol mest te gaan halen.

Walmend de inhoud verspreiden over de moestuin.

En bidden dat de geur niet in de smaak van de bonen en kool gaat blijven hangen.

Middags in een van zolder gehaalde tuinstoel de eerste vlinder van het jaar voorbij zien fladderen.

En daarna met de hogedrukspuit de winter van het tuinterras vagen.

De jas op de steel van een tuinhark tegen de muur.

En de mouwen opgestroopt.

Kon ik op het einde van de dag bij het wassen van de handen, bijna zien waar het horlogebandje had gezeten.

Zou ook van het gespetter van de tegels kunnen zijn geweest.

En de mistig geworden bril.

Rond vijf uur gaat de verwarming buiten radicaal uit.

Om te laten weten dat het nog maar begin maart is.

In de ochtend hangt de vergeten jas wit bevroren in de schaduw nog aan de steel van de hark.

Ik verwacht een uurtje of twee voordat de zon daarop de vorst zal verwijderen.

Heeft ie met een beetje geluk zo rond het middaguur weer opgestroopte mouwen.

Abdominal

In de auto naar de supermarkt.

Zullen we die pasta carbonara vanavond maken.?

Met van die kleine spekjes, blokjes ham en shiitake paddenstoelen?

Of toch maar iets gezonder?

Want moet misschien toch zo langzamerhand eens iets aan die buik gaan doen.

Inderdaad, wordt er naast me in de auto iets te snel geantwoord.

Daarmee niet verwijzend naar de van spekjes voorziene carbonara.

Het moet dan ook gezegd. De bolling boven mijn riem is zich voorzichtig uit gaan dijen.

In het navelgat was zo af en toe een vriendelijk verdwaald pluisje katoen te vinden, en een exta gaatje in de riem was eenvoudig bij geprikt.

Verder niet alarmerend.

Sluipend kwam er elk jaar een kilootje of wat bij en op een gegeven moment verzamelde mijn navel voldoende stof voor het breien van een babytruitje.

Het stuk leer om mijn middel moest verlengd en het uitzicht naar beneden werd langzaam elk jaar wat minder.

De punten van de schoenen bleven nog goed zichtbaar maar het gebied daar tussen was slechts reikhalzend te bewonderen.

Tijd voor actie dus.

In de jaren negentig had je de spotjes van Tell Sell.

Tony Little en Mike die op middag of nachttelevisie in nagesynchroniseerd Nederlands de kwaliteiten van de "Abdobinal trainer" aanprezen.

De abdominal trainer was een doorlopend metalen buizen frame waarmee je op de grond gelegen de buikspieren kon trainen.

Vaak in de show van Mike en Tony op tv moeiteloos voorgedaan door een in spandex gespannen blondine. Waarbij het telefoonnummer voor het bestellen van het apparaat elke 5 minuten naast haar helder blauwe ogen in beeld verscheen.

De jaren negentig zijn voorbij en inmiddels is er Wifi en Bluetooth.

Mijn nieuw aangeschafte op de abdominal gebaseerde "bauchmuskeltrainer" is hiervan voorzien.

Een bijpassen xxl spandex outfit om de vorderingen goed zichtbaar te maken was ook snel gekocht.

De oefeningen in de handleiding waren eenvoudig met foto's geïllustreerd en de bleutooth maakt verbinding met je telefoon zodat je steeds je verrichtingen kunt volgen.

Bij alleen het geschikt maken van de connectie van de bluetooth met je telefoon verlies je zomaar een pond of wat buikvet.

Je probeert steeds of het apparaat je abdominal bewegingen wel registreert.

Frustreert wat aan de knopjes van je telefoon of je bauchmuskeltrainer apparaat en probeert het nog eens.

Na een kwartiertje vind je dan in de doos een batterij om de "bauchmuskeltrainert" bleutoothunit van stroom te voorzien.

Vijf minuten trainen per dag "ist auchreichend fur ein muskulösen körper" zegt de handleiding.

Ik was al ruim een half uurtje aan het abdominalen dus dat moest voor die dag voldoende zijn.

Mijn, "kan je al wat zien" werd wat meewarig bezien. Maar ik voelde de spieren al branden in mijn buik.

Dat branden ging de volgende dag gewoon door. Bukken was onmogelijk. En alleen rechtop kleine stapjes maken was pijnloos.

S ‘avonds werd het bauchmuskeltraineren maar even overgeslagen.

Na een weekje ging het wat beter en werd de draad weer opgepakt.

De bluetooth werd verboden met de fitapp op de telefoon, en de vijf minuten bauchspiertraining werd strak gehanteerd.

Na een maand kon je het zien.

Een platte gespierde naveltstreek die al het daar aanwezige vet naar boven had geduwd.

Ik had nu een 80e cup maatje. Wat weer het een en ander verklaarde bij de spandex blondine van het Tony en Mike filmpje.

Na een maandje was de cup maat weer naar zijn plaats gedaald.

De weegschaal gaf wel een kilootje minder aan.

Maar dat krijgen we de komende weken met wat gespekte spaghetti carbonara wel weer goed.

Stoofvlees

Frans had al jong een vriendin. Haar ouders hadden een bloemenwinkel en het was al snel beschikt dat hij die straks maar moest overnemen.
Eerst trouwen natuurlijk want de Tilburgse gemeenschap van 1971 had het nog niet zo op samenwonen.
Frans mocht overdag vast werken tussen de bloemen in de winkel en s ‘avonds met de (schoon)familie mee-eten.
S ‘avonds nog wat TV kijken. De Berend Boudewijn Quiz of op losse groeven samen op de bank, maar na een uur of negen werd verwacht dat hij weer huiswaarts zou keren. "En gin gefoezel aan d'n deur Frans want ik hey oew in den goaten", zei zijn toekomstig schoonvader dan.
Waarna Frans zijn vriendin een kuise zoen op de wang gaf en met verwarde hormonen weer naar huis vertrok.

Als voorbereiding op de overname van de winkel straks volgde hij de vakopleiding bloementeelt in Vught.
En daar leerde we elkaar kennen. Ik was een stuk jonger en blij eindelijk iets met mijn passie voor bloemen en planten te mogen gaan doen.
Maar Frans was al bezig met de indeling van zijn bloemenwinkel die hij straks over zou nemen.
De bruiloft straks en daarna eindelijk elke dag samen met zijn vriendin.
"En niks nieh elke avond na de televisie weer naar huis".
Zijn fanatieke inzet was aanstekelijk en stuwde ook mijn schoolprestaties naar grotere hoogte.
"Twee joarkes, twee joar moar Huber. Dan hèk de papieren en mag ik elken dag alléén zèn mee men mèske."

In de schoolpauzes gingen we vaak naar "'t kruispunt" een patatje stoofvlees halen.
Nog altijd een zwaar gemis in de contreien waar ik tegenwoordig woon.
Zacht tot draadjes gestoofd paardenvlees tussen warme dikke frieten, die je onderweg de wereld problemen vergetend uit een puntzak prikte.

De dag van de diploma uitreiking was mijn klein moment van glorie.
Ik had een speech van vier kantjes voorbereid waarin ik de leraren, schoolreisjes en opleiding op de hak nam.
Vier weken was ik er op mijn zolderkamertje mee bezig geweest. Eindeloos schrijven en schrappen.
Dik aangezette anekdotes over dingen en gebeurtenissen van de afgelopen jaren op school.
Ik weet nog dat de gierende zenuwen pas onderweg naar het podium van me af gleden en ik volstrekt rustig de zaal met mijn teksten bespeelde. Wat zou het, ik had mijn diploma toch al op zak.
Er zat ook een stukje over Frans bij. Over schoolvriendschap, kattenkwaad, en zijn vriendin als eindstreep motivator.
Onderweg terug van het podium schouderkloppen van mijn medeleerlingen met achterin bij mijn ouders een stomp in mijn zij van Frans. "Mooi man".

Drie maanden later werd ik opgeroepen voor het vervullen van mijn dienstplicht.
Tijdens Frans zijn bruiloft stond ik in een groene boogtent ergens op een Duits akker bier te tappen.
En bij de feestelijke opening van zijn winkel schoot ik op ballonnen op een schietbaan in de Harskamp.
Pas veertien maanden later ging ik eens langs.
Met een legergroen rompertje voor zijn pasgeboren dochter.
De kinderwagen stond achterin de "binderij" waar de bloemen werden schoongemaakt en gebonden tot boeketten.
Samen met zijn vrouw bestierde hij “den winkel”. Hij glom er de hele dag van trots.

Een half jaar later verhuisde ik naar het midden van het Land.

Vijfentwintig jaar later staat hij nog steeds achter de toonbank van zijn bloemenwinkel.
Zijn dochter schikt er bloemen en een magere jongen loopt er te dweilen.
Zijn vrouw was de bestellingen rijden.
Mijn dochters vrijer zegt ie tegen me, terwijl hij naar de magere jongen knikt..
Hij sloapt ok bij ons. Wel efkes anders als bij ons vruuger.
Wil later ook de bloemen in. En mischien straks in d’n winkel.
Maar moet, vindt ie, eerst maar eens zijn school afmaken.
Dan zullen we wel eens zien, of 't een blijverken is.

"Kom irst een patat mee stoofvlis hoale, net as vruuger, moakt meej jou figuur nah toch niet meer uit"
En we wandelen voor een puntzak dikke fritten met draadjesvlees naar de stad.
Al zagen we elkaar gisteren voor het laatst.