Les Poppys

 

De aardappels moeten geoogst.

Het nog aanwezige loof is grauw en geel en probeert moedig overeind te blijven rond de plassen van de afgelopen week gevallen regen.

Ze zijn klein dit jaar. De droogte in het begin van het jaar heeft de groei geremd.

Toch weet ik met vastgezogen laarzen in de modder een kist fatsoenlijke piepertjes te verzamelen.

Een emmer krieltjes voor het opbakken ernaast.

Op mijn hoofd wat zestiger jaren Motown.

Muziek van voor de tijd van elektronisch toonvast gemaakte zangers.

Met nog door echte mensenhand bespeelde instrumenten.

Een opgegraven veenmol probeert te ontsnappen.

Onder "Aint no mountain high enough" van Diana Ross hak ik het insect onverbiddelijk doormidden.

De courgettes worden onder "Sexual healing" van Marvin Gay geoogst.

"Don't leave me this way", speelt terwijl de laatste geel geworden boontjes worden geplukt.

Thuis gekomen met alle groente moet de muzieksmaak weer even omgeschakeld.

K3 blèrt "Alle Kleuren" door de speakers in de huiskamer.

Een klein meisje in een roze tutu draait er rondjes bij.

 

Muzieksmaak ontwikkeld zich al op jonge leeftijd.

Mijn zussen waren als kind idolaat van "Les Poppys".

Het eindeloos herhaald singeltje "Non, Non, Rien N'a Changé" grijsgedraaid op de koffergrammofoon dreef me tot waanzin.

Behalve dat het een hoog oorwurm gehalte had, was het ook nog eens in onverstaanbaar Frans.

En werd het gezongen door een alleen maar leuke jongens kinderkoor.

In Amsterdam deelde ze op mijn leeftijd handtekeningen uit aan dwepende meisjes in de platenzaak van Willy Alberti.

Dat wilde ik ook.

Maar dan niet met van die dreinerige flut muziek.

 

Ik zocht terug welk jaar het geweest moet zijn.

Het blijkt 1971 te zijn geweest. Mijn negende levensjaar.

Er werd kwaliteitsmuziek gemaakt die periode. Manuela van Jacques Herb bereikte de eerste plaats in de hitparade.

Gevolgd door het nog steeds op begrafenissen populaire "Waar heen waarvoor" van Mieke Telkamp.

Ik luisterde intussen naar de Beatles, Stones, Pink Floyd en Creedance Clearwater op mijn kamertje.

En kocht mijn eerste plaat van JJ Cale.

 

Wat was jou eerste singeltje? Vraag ik Anita.

Het blijkt "Oei Oei dat was me weer een loei" van Johan Cruyf te zijn.

Gekocht toen ze acht was.

Bijzonder, en het kan dus toch nog goed komen.

 

Ik heb hem nog even opgezocht, het lied van Johan Cruyf.

Het was zijn enige plaatjes ooit gemaakt.

De vele opname lukte pas na veel drank om de zenuwen te bedwingen.

En moest na zijn transfer naar Spanje met veel bier en jenever nog eens over.

Vertaald naar "Oh, oh, oh, yet another blow" werd het daar nog aardig verkocht.

Gelukkig maar, anders was hij vast aan armoede gestorven.

 

"Alle kleuren" van K3 wordt gevolgd door "Mamase Mamasa Mamakusa".

We mogen meedansen.

Vooruit dan maar, ik weet het komt toch wel goed.

Tenduutjes

 

Voor de balletvoorstelling werden maar 4 kaartjes per gezin beschikbaar gesteld.

Pappa mocht natuurlijk komen kijken.

Mamma uiteraard want die moest helpen met het aandoen van de schoenen en het balletpak.

En de beide Oma's mochten komen kijken want die zijn nou eenmaal als oma gek op ballet.

Opa Huber moest thuis blijven. Evenals opa Mark.

Volstrekt oneerlijk natuurlijk want deze opa volgt alle wedstrijden van het Scapino, Nationale ballet en Danstheater op de voet.

En wil niets liever dan zijn vierjarige kleindochter zien shinen op het podium in het theater.

 

Ik sputterde nog dat ik als kind gek was op ballet.

En dat maillots ook jaren tot mijn garderobe hebben behoord.

Het was het kledingstuk waarin mijn helden op televisie zich bew
ogen.

Robin Hood had een groene aan op tv, Batman een zwarte, en Theiry de slingeraar een blauwe.

Ik wilde er dus ook één op jonge leeftijd.

Maar mijn moeder hield dat tegen.

Gelukkig kon ik ook toen al "outside the box" oplossingen bedenken.

Mijn zussen die elke week naar ballet les gingen droegen namelijk elke week zo'n ding.

Zachtroze weliswaar.

Maar ongetwijfeld zouden er voor jongens op ballet andere kleuren maillots bestaan.

En dat klopte.

Jongetjes kregen een witte.

 

Wit camoufleert niet best als je in bomen klimt en met zelfgemaakt pijl en boog de vijand probeert te besluipen.

Daarnaast zat er aan de maillot ook een verplichting vast.

En dat was dat je wekelijks als enige jongen in de klas tussen roze tu-tuu's je Plié-tjes, Tenduutjes en Rond de Jambe'tjes moest oefenen.

Iets waar je werkelijk verder niets mee kon bij zwaardvechten of hutten bouwen.

Het enige waar het goed voor was bleek het fluisterzacht spitsen sluipen door het struikgewas.

Na drie jaar danste ik een heel beste zwanenmeer.

Maar verder had je er in het leven verdomde weinig aan.

 

Op mijn vijftiende kwam Saturday Night fever uit.

Glitterballen, hoge plateau schoenen en stampend zwetende discomuziek.

Mijn plié-tjes in witte maillootje hadden op de dansvloer een groots maar verkeerd effect.

Waarna ik maar besloot de spitsen aan de wilgen te hangen.

 

De voorstelling is een groot succes.

Acht krioelende meisjes op een felverlicht podium.

Catoo kijkt elke minuut met een hand boven haar ogen de zaal in op zoek naar de familie.

Af en wordt een ingestudeerd stukje even overgeslagen.

Om stiekem naar papa of mamma te zwaaien.

 

Na afloop zeeën van bloemen, hulde en puntzakken met snoep.

Catoo vraagt, is Opa der niet?

Nee de kaartjes waren op.

Maar volgend jaar.

Zit die op de eerste rij.

Zeker en vast....

Bergen aan zee

 

Als we nou de wasmand dwars zetten.

De ligstoel doorschuiven tot boven de voorstoel.

En jullie houden de tennisrackets, vlieger, frisbees, de boeken en de koffiezetter op schoot.

Dan zou het moeten passen.

Je moeder moet dan even op de voorstoel haar hoofd inhouden.

En je zus zal even op haar knieën moeten vanwege de uit-stekende barbecue.

Maar niet langer dan een uurtje of twee.

Veel verder rijden is het niet.

 

Als sardientjes opgevouwen sloten we vervolgens aan in de file op weg naar onze vakantiebestemming.

Bergen aan Zee.

 

Makkelijke blije dagen want je ouders bepaalde de bestemming.

 

Mijn ouders waren geen kampeerders.

En ook ik snap niet waarom je de luxe van thuis zou inruilen voor een wapperend dak met eten vanaf een butaangas brandertje.

Na afloop gezellig de afwas met de rest van de campinggasten in een wasbakje bij de wasruimte.

En s'nachts met een zaklampje, toiletrolletje struikelend over scheerlijnen naar het toilet.

Nee dank je wel.

 

Een camper of een caravan dan weer, daar is mijn huwelijk niet op berekend.

En valt wat mij betreft ook niet in de categorie van de luxe van thuis.

Mijn zus denkt daar heel anders over.

Die verkocht haar boeltje om de wereld door te cruisen.

In wel acht vierkante meter wooncomfort op wielen.

Een luxe camper voorzien van douchebak en chemisch toilet.

Ik spreek haar via de mobiele communicatie op haar verjaardag.

Op de achtergrond de geluiden van regen die klettert op het stalen camperdak.

De vierde dag regen op rij in Noorwegen.

Maar wel met vrij uitzicht op een doorweekt fjord.

Knus opgesloten in hun gemotoriseerde stalen bak op wielen.

Nog steeds zonder te ruziën samen.

Dat moet wel echte liefde zijn.

 

De familie van Hest uit midden Nederland zoekt dit jaar ook een bestemming op rijafstand.

Met een Google maps die de weg wijst naar de eindbestemming.

Google, net als TomTom heeft de afgelopen 15 jaar mening huwelijk gered.

Voorheen werd een wegenkaart of het ANWB stratenboek gehanteerd om op bestemming te komen.

En waren net over de grens de eerste ruzies over de rijrichting al beslecht.

Was er discussie over hoe de kaart terug te vouwen.

En blijkt de gevolgde rode lijn op de wegenkaart de spoorlijn aan te duiden.

 

Naar Oostenrijk gaat dit jaar de reis.

Een luxe woning aan het meer. Met steiger, roeiboot en kano's voor romantische vaartochten.

Met achter de woning bossen om in te dwalen.

En bergen om te beklimmen.

Wifi uiteraard, en een breedbeeld ledscherm om de thuis gevolgde series verder te kijken mocht het onverhoopt regenen.

Of er een pijntje zijn ontstaan bij het roeien.

De douche heeft infrarood voor de spieren.

En een massage bad voor de bubbels en het schuim.

En drie toiletten zonder enige chemische toevoeging.

Gewoon om eens te kunnen wisselen.

En te horen hoe het toiletteren in Oostenrijk klinkt.

 

De hond mag mee.

Achterin de bench met bovenop een wasmand met kleren.

De boeken, levensmiddelen, handdoeken en noodzakelijk spul daar op en naast.

De ligstoel wordt doorgeschoven boven de voorstoel.

En mijn vrouw houd het koffiezetapparaat op schoot.

Als ze voorzichtig op haar knieën gaat zitten kan de vishengel ook mee.

En is er ruimte voor de meegenomen bietjes, aardappelen en boontjes.

Een uurtje of twaalf sturen.

Veel verder is het niet.

Slagromium

Nu de verhuizing van mijn kinderen achter de rug is kan ik me weer bezighouden met de echt belangrijke zaken.

 

De broccoli, bloemkool en de steeds maar niet ontkiemende courgettes.

Ook beginnen de door-dragende aardbeien vruchten te dragen.

Altijd leuk met een kleinkind vast te proeven of ze dan al wel lekker zijn.

 

Liefst direct van de plant.

Want van de plant zijn ze het lekkertsterste.

Opa moet er volgend jaar wel nog een slagroomplant bijzetten.

Want ze zijn nog het lekkerdersterste als er slagroom over gaat.

Er wordt geknikt bij het idee van het planten van een Slagroomium Wittewolkus.

Opa gaat er vast één halen in het tuincentrum.

 

Intussen heb ik nieuwe courgettes gezaaid.

Met nog maar een bloempotje extra mochten ook deze niet ontkiemen.

Ik dacht wat gele courgettes dit jaar, en heb er voor de zekerheid nog wat Patison courgettes bij gezaaid.

Altijd dubbel zoveel voor het geval dat net als bij de eerste iets niet wil gaat ontkiemen.

Twee weken later juich ik als de nieuw gezaaide courgettes beginnen te kiemen.

Maar wat zie ik?, de andere steken ook hun kopjes boven de aarde.

En de reserve potjes die in eerste instantie ook niet wilde opkomen beginnen ook te groeien.

 

Kortom waar ik drie planten verwachte heb ik er nu twintig.

Een courgette geeft 20 tot 40 vruchten per jaar.

Dus in het ergste geval oogst ik er dit jaar 800.

Met een beetje dooreten acht per dag.

Verheugd deel ik mijn berekening met mijn vrouw.

Die spreekt haar veto uit.

Je gaat ze maar naar de voedselbank brengen of je geeft maar wat planten weg.

Ik geef er wel wat weg, brom ik.

Maar we hebben onze eigen voedselbank in de vorm van hongerige vrienden, familie en kinderen.

Daarbij ik kan ze toch niet kwijt op de tuin.

De dertig tomaten planten en vijftig rode kolen nemen al die ruimte al in.

 

Geheugenschuim

Je moet nodig nieuwe schoenen zei mijn moeder.

Als tien jarige neem je zo iets onmiddellijk aan.

De tevoorschijn gehaalde gympen van vorig jaar hadden gaten.

Maar zolang het droog was en je niet in plassen liep waren ze nog goed te doen.

En ze liepen snel.

Veel sneller dan de bruine leren die gemaakt waren voor het netjes.

En aangetrokken diende als er bezoek kwam of we op visite moesten.

 

In de schoenenwinkel drukte de verkoper op mijn tenen.

Voel je dit?, vroeg hij.

Ik knikte, want ik voelde duidelijk de nagelriem van zijn ongeknipte duim op mijn grote teen.

Maatje groter dan maar mevrouw? Vroeg hij aan mijn moeder.

Die knikte, waarna de verkoper op zoek ging naar een nieuwe doos.

Voor de spiegel moest ik mijn wijde pijpen optrekken.

Zodat mijn moeder de schoenen goed kon zien.

Loop er eens op, zei mijn moeder.

Waarna ik met opgetrokken pijpen een rondje rond de zaak paradeerde.

Die worden het riep ze naar de verkoper.

Waarna deze ze teruggestopt in de doos.

 

Op weg naar school probeerde ik ze rennend.

Ze leken verdorie wel sneller dan de oude.

Op het schoolplein in de pauze was het te merken.

Ik was niet meer te pakken bij tikkertje met verlos.

 

Je moet nodig nieuwe schoenen zei mijn vrouw.

Als zestigjarige neem je zo iets onmiddellijk aan.

En het was waar, ze waren afgedragen en dof.

Te veel niet verkleed voor het naar de moestuin gaan.

Hoewel er altijd rubberen laarzen staan voor in de zware klei.

Vind ik deze niet altijd nodig bij het water geven.

Maar een kwartiertje later sta je toch met een schep in je hand even wat te verplanten.

En haal je terloops nog even ergens een schoffel erdoorheen.

Waarna je met modderige klonten klei onder de schoenen huiswaarts keert.

 

In de schoenenwinkel druk ik op mijn tenen.

Dat is zinloos want ik draag al ruim 45 jaar dezelfde maat.

In schoenkeuze heb ik me de afgelopen 10 jaar beperkt tot één merk.

Welke het best helpen bij mijn soms terugkerend hielspoor.

Volgens de reclame moeten deze nieuwe scetchers echter daar ook goed mee om kunnen gaan.

Geheugen schuim in de zolen en uitgevoerd in blauw met rood als de gympen uit mijn jeugd.

Loop er eens een rondje op beoordeeld mijn eega.

Dus trek ik mijn smalle pijpen op en paradeer door de zaak.

Die moeten het worden zegt ze tegen me.

Waarna ik ze terug stop in de doos en afreken bij de kassa.

 

Thuis aangekomen trek ik ze aan om er mee naar de moestuin te rennen.

Ze lijken verdorie wel veel sneller dan de oude.

En voelen door niets of niemand bij te houden.

Zal het geheugenschuim zijn.

 

Nieuwe Bank

 

De familie van Hest heeft een nieuwe bank gekocht.

De oude had in de jaren een oncomfortabele kuil ontwikkeld die ondanks het oprekken van veren en spannen van banden niet langer kon worden afgevlakt.

Daarbij konden de kleinkinderen er niet fatsoenlijk meer op springen.

Dus hij moest vervangen.

 

Het duurde ruim drie maanden voor hij afgeleverd werd.

Het is altijd weer spannend of de toen gekozen stof en kleur nog aan de verwachtingen voldoet.

Maar het viel mee.

Hij sprong heel prettig, en de zitvlakken waren recht.

Wel vielen gelijk alle andere meubelen uit de toon.

Zo kon je nog maar aan een kant passeren langs de tafel.

En de tweede bank waar nog prima salto's op te maken waren stak er wel erg sjofel bij af.

We keken het even een paar weken aan of het wellicht zou gaan wennen.

 

Een huwelijks crisis is met een aantal zaken eenvoudig te veroorzaken.

De vrouw gaat er na twee lessen met de bruingebronste tennisleraar vandoor.

De man ruilt zijn vrouw na een spontane midlifecrissis in voor zijn tweeëntwintig jarige secretaresse.

Je gaat samen op autovakantie naar talie en gebruikt een ouderwetse wegenkaart waarop een van de partners de route bepaald.

Of je bezoekt samen een meubelboulevard om wat meubelstukken uit te zoeken.

In eerste instantie probeerde mijn echtgenote dit nog te voorkomen door te opperen samen met haar dochter wat kekke meubels uit te gaan zoeken.

Maar om niet jaren in een oncomfortabele houding te moeten zitten in een bijpassende volgens laatste fashion samengestelde Louis Vutton fauteuil, vond ik het toch beter zelf mee te beslissen.

 

Een willekeurige zaterdag werd gekozen om de meubelboulevard in Utrecht te bezoeken.

Een parkeerplaats was snel gevonden.

Gewoon achteraan in de file aansluiten.

Wachten tot iemand van zijn parkeerplaats wegrijd.

De vloekend en toeterende mensen achter je negeren, en snel inparkeren.

Uitgestapt ligt dan een meubelparadijs op je te wachten zover het oog reikt.

Met uitgestrekte toonzalen aan ingerichte woonkamers.

De ultieme beproeving voor elk huwelijk.

Bij Goosens, Piet Klerx, Woonexpress, Haco, Pronto, Hartog, Boila, eLiving, Sanders en nog wat andere toonzalen waarvan ik de naam ben vergeten, blijkt men veel dezelfde meubels te verkopen.

Ik weet dat zeker, want ik heb bij allen de aangegeven klantroute gevolgd.

Niet uit vrije wil.

Maar de roltrap bij de ingang naar boven kwam vaak pas aan het einde van de route uit bij de roltrap naar de uitgang beneden.

Overal onderweg word je vervolgens begroet door in pak gestoken verkopers die je koffie aanbieden, en informeren naar waar je dan wel niet naar op zoek bent.

En of ze wellicht in de wirwar van keuzes jou gids mogen zijn.

Niet antwoorden is het devies en stug doorlopen.

Geen van de bezochte woonparadijzen had een salontafel die waardig was ruzie over te maken.

We zien onderweg wel een eettafel die ons bevalt maar waar we niet naar op zoek zijn.

 

Bij zonsondergang zitten we gedesillusioneerd met uitgeputte benen in de auto op weg naar huis.

Thuisgekomen stoot ik mijn knie tegen de te krappe tafel langs de nieuwe bank.

Amsterdam, zegt mijn vrouw.

Daar is pas een mooie meubelcentrum.

Funda.nl in mijn favorieten opgeslagen deze week.

Zestig

Ik besloot op de dag van mijn 60 ste verjaardag vrij te nemen.
Het moestuinseizoen is weer begonnen.
En er liggen gipsplaten te wachten om vastgeschroeft te worden op plafondbalken.
De wekker heeft nog het werkdag ritme dus ik sta vroeg op om een stukje te gaan spitten.
Mijn kleine gemotoriseerde frees machine komt op dit moment niet door de modder die moestuin heet.
Dus ouderwets handwerk i
s verreist.
Aardappelen moeten snel gepoot, en  bietjes en erwtjes zo snel mogelijk gezaaid.
Patrick belt. Hij belde gisteren al om me te feliciteren met mijn zestigste verjaardag.
Een dag te vroeg, zo als elk jaar, dus we pesten elkaar met de vroege symptomen van alzheimer op leeftijd.
Vandaag de herkansing.
Twee uurtjes spit ik, onderwijl appjes en facebook berichtjes beantwoordend.

In de supermarkt koop ik een taartje.
Een zak witte bolletjes en een blik knakworstjes.
Ik app mijn vrouw die aan het werk is. Taart voor bij de koffie.
En een verjaardags lunch voor mij.
Wat ik wil voor mijn zestigste verjaardag?, vroeg ze afgelopen week.
Mijn kinderen en  kleinkinderen om de eettafel antwoorde ik.
Dus Zondag komen de kinderen en kleinkinderen en worden er een berg pizza's besteld.

De plafondplaten zijn tweemeter en zestig centimer lang.
Te lang om in je eentje vast te houden.
Daarnaast biijft de glaswol isolatie niet zitten.
Ik balanceer met mijn hoofd geknikt om de plaat met mijn schouder aan te drukken, een schroefboormachine in een hand en mondvol schroeven in mijn mond.
Dat mislukt volledig. Een nieuw plan dient verzonnen.
Dus ik span touwtjes tussen de balken over het plafond waar ik de isolatie tussen hang.
En maak twee verplaatbare houten latten waar ik de platen in schuif om ze twee centimeter boven het plafonc te laten zweven.
Op de juiste plaats gedrukt schroef ik ze vervolgens vast,
Dat werkt.
Bij het derde broodje worst zit de helft van de platen vastgeschroeft.

Wat ik wilde eten voor mijn verjaardag vroeg mijn moeder me als kind.
Spaghetti was meestal het antwoord.
De pasta van toen bestond uit sliertjes die waren roodgemaakt met tomatenpuree.
Er zat geen groente tussen, enkel soepballetjes of door mijn moeder gedraaide gehaktballetjes.
Het was buitenlands eten, helemaaluit Italie wat je op een speciale manier eten kon.
De lange slierten moest je draaien op een vork. Waarna je de sliertjes helemaal naar binnen kon slurpen.
Een rode mond en een bord vol balletjes bleef vervolgens over, heerlijk.
Op mijn zestigste kook ik verse spaghetti met rul gehakt, knoflook en een pan vol groente.
Ik nam nog een pastinaak mee van de tuin die ik schoonmaak en in snippers snij.
Ik slurp een sliertje naar binnen om te proeven.
Perfecto.

Mijn moeder belt. "Gefeliciteerd mee oew zestigste."
Hoe mijn verjaardag verliep.
Perfect Mam antwoord ik.
En vanavond italiaan eteb.
Spaghetti.