Deelblokjes

 

Een zakje scherpe spinazie zaadjes kost rond de twee euro.

Genoeg om vele rijtjes spinazie te zaaien.

Zorg daarbij voor goed los gewerkte grond.

Een paar laarzen zijn hierbij onontbeerlijk.

Welkoop verkoopt goede voor rond de 25 euro per paar.

 

Trek vervolgens wat geultjes in de grond. Zorg dat deze recht lopen aan de hand van een gespannen touwtje. (1,25 Action).

Strooi vervolgens in de geultjes een aantal dunne rijtje van het spinaziezaad.

Begiet de geultjes (gietertje 7,95 HEMA) regelmatig. En houd het geheel gedurende vier tot zes weken onkruidvrij.(Schoffeltje Hakuh IKEA 23,50).

Wacht tot de spinazie bladeren groot genoeg zijn. Oogst deze met een scherp mes (spinazie DESIGN mes VT Wonen 86,95), was ze in een vergiet (blokker 6,99), en vul een grote pan met spinazie blaadjes tot de rand.

 

Kook deze in een ruime hoeveelheid water gaar gedurende 6 tot 10 minuten.

Haal het sterk geslonken overgebleven bodempje spinazie uit de pan.

En maal de geslonken groente tot moes.

Voeg wat room toe (o,64 cent AH). En een snufje zout voor de smaak.

Je hebt nu 1 portie spinazie, voldoende voor een peuter of zes jarig kind.

Herhaal het koken een aantal keer tot het aantal gewenste maaltijd porties is bereikt.

Wellicht is een derde of vierde oogst gewenst voor een paar rijk gevulde borden.

 

Of... koop een pak iglo deelblokjes bij de Albert Heijn. (0,99 cent).

Voldoende voor een maaltijd van vier personen.

Even opwarmen... klaar.

Volgende onderwerp, doperwtjes.

LegXercise

 

Bakker Hillegom was bij ons thuis de hofleverancier.

In de jaren 70 viel een kloeke Ikea achtige gids elk jaar op de mat.

Daarin pagina's vol afbeeldingen van kleurige planten en bloemen die als postorder waren te bestellen voor de tuin.

Een hang-aardbei werd aangeschaft, een blauwe roos en een fruitboom die zowel appels, peren als abrikozen zou dragen.

Mijn vader schafte graag dingen aan voor de tuin die de buurt zouden verbazen.

Dus werd mijn moeder op de hoogte gesteld straks minder fruit te hoeven bestellen, want de gids beloofde een "rijke zee aan rode aardbeien."

En een zelf voorziende boom zou het gezin voorzien van een eindeloze voorraad van wel drie soorten hand geplukt fruit.

 

De geleverde aardbei bracht zes magere vruchten voort, de roos kleurde zacht roze en de fruitboom bleek niet te kunnen bloeien.

Een probleem van een juiste verzorging volgens mijn vader.

De plaatjes in de gids toonden immers een zee van aardbeien, een helblauwe blauwe roos en een paginagrote foto van een zeer aantrekkelijk blonde dame die zichtbaar genoot van een hap uit haar zo juist geplukte sappige abrikoos.

 

In de jaren negentig was er een algemene malaise onder de heren kappers.

Het Amerikaanse Tell Sell koopprogramma had zijn intrede gedaan op dag televisie.

Wervende reclames die overdag in flitsende filmpjes fitness artikelen promootte.

Lichaam shapers zoals de Abtronix X2, de AB king pro de LegXercise en de vibro shaker werden te koop aangeboden.

Overal op straat zag je enkel nog slanke mensen die door 5 minuten elke dag een van deze apparaten te gebruiken, perfect in vorm bleven.

Maar ook de handige hairmodulator waarmee je moeder zelf haar kapsel kon modeleren werd goed verkocht. En de hairmodulator was ook nog eens geschikt voor het hele gezin.

“En mevrouw bedenk u eens wet you dat niet aan kosten bespaart when you dit handy apparaat for the hele family gebruikt".

Het gevolg was een trendsettend Nederland op haargebied en een revival van het punk kapsel.

Ikzelf heb 3 maanden met aan een zijde door haar bedekt oor rond gelopen.

De andere zijde toonde een in hapjes haar ontblootte oorschelp met bloederige randjes.

Pas bij beginnende kaalheid werden beide zijdes gelijk.

 

Het waren de jaren dat Nederland ontdekte dat niet alles in de reclamefolders of op tv op waarheid beruste.

Zo bleek de op mijn lichaam leeg gespoten axe deodorant spray het tegenovergestelde effect te hebben als getoond in de reclame.

Op weg naar de het strand had ik voldoende ruimte in de trein.

En ook op het volle strand hield men voldoende afstand van mijn walmende torso op het uitgespreide handdoekje.

De reclame toonde een horde in rood badpak gehulde dames die op een net met axe besprayde corpulente jongen af stormde. Bij mij kwamen enkel zwermen vliegen in de buurt die dicht genoeg genaderd dood op de grond vielen.

 

Inmiddels ben ik wijs geworden.

Niet alles in wervende teksten uitgesproken blijkt de waarheid.

Of uiteindelijk het beloofde effect te hebben.

Hiervoor elke dinsdag op nationale tv in persconferenties uitgesproken het bewijs.

Tuinderskoorts

In de ochtend wordt het ijs nog van de autoruiten afgekrabd.

Maar een wolkeloze middagzon laat een eerste voorjaarsdag ontstaan.

De koorts begint wanneer ik langs een bed gele narcissen fiets.

Rillend slaat het toe, niet te bestrijden met mondkapjes of ingespoten vaccins.

Tuinderskoort.

 

Buiten schaatste men achtjes terwijl ik nieuwe groentezaden bestelde.

En op een van de zeldzame sneeuwdagen werden plantuitjes en pootaardappelen bezorgd.

Het lijkt warempel voorjaar te worden.

De boeren laten de koeien weer in de wei.

En een kudde tuiniers huppelt vrijgelaten naar hun akkertjes.

Een kleine moestuin inspectie volgt.

Overal om me heen is men druk met spitten en schoffelen.

Ellebogen worden geschud en kweekplannen onthuld.

De ijsdagen in februari hebben mijn klonten omgespitte klei verkruimeld.

Precies volgens plan.

Ik diep een paar achtergebleven fel oranje worteltjes uit de donkere aarde op.

Het eerste teken van bewaard leven.

Puntjes aardbeien blad worden voorzien van verse voeding.

En tegel paadjes worden verplaatst.

Meer kan nog niet gedaan.

Maar thuisgekomen worden bakjes met aarde gevuld.

En achter verwarmd glas bestrooid met zaad.

 

De vorig jaar aangeschafte freesmachine wordt tevoorschijn gehaald.

Armen spannen en schudden om de machine in bedwang te houden terwijl deze spoortjes van rulle aarde trekt.

Tweehonderd vierkante meter moestuin heb ik tot mijn beschikking dit jaar.

Genoeg om 40.000 uitjes op te kunnen planten.

Of 1000 kropjes sla.

Maar ik bestelde enkel tien zakjes met uienbollen.

En een kropje sla per week lijkt me ook meer dan voldoende.

 

Het moet ook allemaal anders dit jaar.

Meer gedoseerd zodat er niet maanden achtereen boontjes gegeten hoeft te worden.

En er zelfs sla onder de hagelslag gestopt om deze weg te krijgen.

De vorig jaar als plantgoed bewaarde krielaardappeltjes hebben uitlopers op de uitlopers.

Ze zien er uit als de tuinder, gerimpeld maar vol van leven.

Ik plant ze in een greppeltje met daarbovenop een bergrug.

Maar zien of het wat gaat worden. Soms wordt je aangenaam verrast.

Zo bleek een vorig jaar geplante tomaat kilo's paprika's op te leveren.

En werd op uitdrukkelijk verzoek geplante groene kool tot de nerf door rupsjes nooit genoeg opgegeten.

Het leverde hele lelijke vlinders op.

En nog een reden deze gruwelgroente nooit meer te planten.

 

Kiprollade

 

Dagelijks op de fiets naar het werk zit er al een half jaar lang niet in.

Middags een half uurtje wandelen met collega's ook al niet.

Al het werk gebeurt geïnitieerd vanaf huis.

Het gevolg is strakke broeken.

Vooroverbuigend om de weegschaal te bekijken, zelfs ontdaan van navelpluis, geeft de weegschaal drie kilo te zwaar aan.

Zelfs adem ingehouden in silhouet het postuur van een drie maanden oude zwangerschap.

Er beginnen zich ook kinnen onder de kinnen te vormen.

 

 

Kortom tijd voor maatregelen.

Er moet maar eens stevig gewandeld worden.

Maar het regent pijpenstelen.

En eigenlijk dient na inspanning de tong uit de mond beloont te worden met een taartje.

Bij het avondeten is er pasta.

Een enorme pan.

Met stukjes chorizo en gebraden kippen pootjes.

Dus een tweede keer wordt opgeschept.

En om nou het bijpassend schaaltje ijs te laten smelten.

 

Buikspieroefeningen was het advies.

Dus lig ik op de kamer op mijn rug de bubbels plat te crunchen.

Ik hef benen en raak tenen met vingertoppen.

Een weekje spierpijn later blijkt het silhouet hetzelfde gebleven.

En moet er nog iets verder pijnlijk voorovergebogen worden om de weegschaal te kunnen lezen.

Op de onderkin lijken zich extra spieren te ontwikkelen.

En de ventbubbels krijgen spierballen.

Als troost vraag ik een omhelzing van mijn vrouw.

Dat wordt een halve, ze kan achter mijn rug niet langer haar vingers sluiten.

 

Er zit niets anders op.

Mijn vrouw moet langere armen.

 

Daarnaast dient een rigide dieet te worden opgestart.

Oranje worteltjes in plaats van paprika chips.

Gelukkig zijn er daar nog genoeg van op de moestuin.

En ze zijn goed voor de ogen.

Hoeft er misschien niet voorovergebogen te worden om de weegschaal te kunnen lezen.

Avonds dient er smerig eten te worden opgediend.

Groene kool met grutjes en ingelegde zuurkool met pepertjes.

Eten waar men met de vork figuurtjes van heen en weer schuift.

Maar verder amper proeven wil.

Koekjes van de Lidl en ALDI van vervangend merk.

En hoekiemoekie cola ter vervangen van cola met smaak.

 

Dat houd uiteraard niemand vol.

Er zijn grenzen aan het incasserings vermogen van een mens.

Dus wordt er in januari straks zo snel mogelijk een anti covid injectie gehaald.

Om te kunnen fietsen naar het werk en te wandelen in de middag.

Daarbij staat er kiprollade op het menu vanavond.

Met mascarpone taartjes met limoencello toe.

En kan er nog een extra gaatje geprikt in de riem.

Dat het dus maar gauw 2021 mag worden.

Fijne feestdagen voor iedereen.

Met een spetterend knalloos vuurwerk en coronavrij nieuw jaar.

Mantelzorg

 

Hoe bevalt het eerste weekje mantelzorgen, vraagt men mij.

Buitengewoon goed meld ik dan.

Mijn vrouw maakt voor de supermarkt een boodschappenlijstje, maar moet deze met haar linkerhand schrijven.

De rechterarm hangt gebroken in een mitella.

Dat valt haar niet altijd mee.

De neergeschreven "Jong beslagen plekjes kees" weet ik dan nog wel als "Goudse jong belegen plakken" te vertalen.

Maar verder lees ik vooral snacks, chips, comfort food en drank op haar briefje waar achteraf groente, fruit en melk was bedoeld.

Het huishouden daarentegen loopt op rolletjes.

Alleen strijken vind ik tijdrovend.

Ik blijf het lastig vinden al de vouwen uit haar plisse rokjes te krijgen.

Lijkt wel alsof de dingen erin geperst of genaaid zijn.

Heb wel inmiddels een extra stapeltje kinderkleding voor mijn kleindochter weten te generen.

Met name een aantal truien zijn tot kindermaat gekrompen.

Gelukkig houd onze kleindochter van roze.

Want alle verdere was is tot deze vrolijke kinderkleur verworden.

 

Ook de voorbereiding voor de dagelijkse maaltijd loopt voorspoedig.

Kookboeken worden bestudeerd.

Kookprogramma's gekeken.

En youtube food infuencers geraadpleegd.

Wat is het dan prachtig en veel wat je vervolgens via thuisbezorgd.nl kunt bestellen.

 

Verder dient er geholpen te worden bij aan en uitkleden.

Als 14 jarige oefende ik op de uit de kledingkast van mijn zussen gegriste bustehouders.

Vastgemaakt aan een kussen hadden haak en klip sluitingen al gauw voor mij geen geheimen meer, en kon zo'n bh'tje in seconden met slechts het gebruik van 2 vingers worden losgemaakt.

Voorbereid kon voor mij vervolgens het daten gaan beginnen.

Ruim 43 jaar later blijkt dat ik me met name op het vastmaken had moeten concentreren.

Inmiddels is het mogelijk gebleken, bandjes binnenste buiten te draaien en sluitingen aan de verkeerde zijde te bevestigen.

Tot grote hilariteit van de patiënt.

Bij het aantrekken van een trui bij iemand met een gebroken arm zou een IKEA handleiding nuttig zijn geweest.

Met duidelijke instructies wat niet te doen.

Een kruisje door de afbeelding van een aantrekkende trui die bij de eerste stap over het hoofd wordt getrokken.

En een kruisje door de afbeelding waarbij de trui eerst over de gezonde arm wordt aangetrokken.

 

Zo mantelzorgen we voort.

Met dank dat ondanks de arm, na toiletbezoek zelfstandig zowel de linker als rechter bil geveegd kan worden.

Al verlegd men zijn grenzen waar dat nodig is.

Is het fijn als mantelzorger sommige nog te kunnen behouden.

 

Er is echter een grens die ik nimmer zal overgaan.

Samen op televisie kijken naar een musical zing mee programma met Frits Sissing.

In zo'n geval is euthanasie te overwegen.

Saneren

Voor een slagaderlijke bloeding hartinfarct of Tia ga je naar de dichtstbijzijnde huisartsenpost, spoedeisende hulp of bel je 112.

Een aantal weken geleden kwam een dame met kind op de fiets ten val in het centrum van Woerden. Er gutste wat bloed op het ritme van haar hart uit haar been. Ik schoot als toevallige voorbijganger te hulp. En belde na kind onder de fiets vandaan bevrijd te hebben en eerste hulp te verrichten, 112. Het ziekenhuis is hemelsbreed een kilometer verwijderd. Maar hulp moest vanwege kosteneffectief saneren komen uit Leidsche Rijn en was pas 45 minuten na mijn telefoontje ter plaatse. Het was druk zo vertelde de 112 medewerker me. Dus het kon even duren.

De mevrouw bleef netjes liggen, het bloeden was gestelpt, en alles liep goed af. Maar het gaf me wel te denken. Wat als de bloeding wel slagaderlijke was geweest?

Vandaag strompelde mijn eega het huis binnen. Gestruikeld over haar veters bij het uitlaten van de hond. Plotseling ingrijpen bij de hond die een kat tegen kwam had haar op het asfalt gekwakt. Dikke tranen van de pijn en een hangend armpje aan de rechterkant.

Ik stond al met de snel keuzetoets voor 112 in de hand. Maar ze dacht een beetje zalf en rust met een handje paracetamol zou voldoende moeten zijn. Alleen kon de arm geen kopje meer vasthouden, zwaaien naar de buurman of billen vegen.

En om nou als mantelzorger zelf de was te gaan doen, en voor het eten te moeten zorgen.!

Daarbij de ramen dienen dringend gelapt.

Dus dezelfde zondag naar de huisartsenpost in Leidsche Rijn. Want het dichtstbijzijnde ziekenhuis is vanwege Sanering.......

Het ritje daarheen duurde een minuutje of 30. Enkel de patiënt mocht ge-mondkapt naar binnen. En de chauffeur diende buiten te wachten.

Gelukkig was er op 500 meter een McDonald’s in de buurt voor de chauffeur, om de 4 uur wachttijd te overbruggen met wat koffie. Want verder kon men enkel buiten staand of zittend op een van anderhalf meter stickers voorzien bankje, wachten tot de patiënt weer naar buiten zo komen.

Een ziekenhuis is er tenslotte niet om troost, onderdak en hulp te bieden en daarbij ook nog koffie te schenken. 

 

Zes tot twaalf euro parkeergeld is een meer dan redelijk tarief.

Wat mij doet bedenken dat het natuurlijk allemaal nog veel efficiënter en kosteneffectieve kan. Namelijk door een heel, heel, heel groot megalomaan ziekenhuis voor heel Nederland in Limburg te bouwen. Ruimte zat en de grond kost er amper wat. Kunnen al die andere ziekenhuizen in Nederland dicht.

Vervolgens huisvesten we er duizenden artsen en verplegers.

Moet je er zijn dan duurt het even voor je op locatie bent.

Maar dan zetten we het wel zo op dat je bij aankomst direct aan de beurt bent.

Kost net zo veel tijd en is net zo effectief als naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis te rijden en wachten tot je aan de beurt bent.

Parkeren maken we er gratis.

En ach die ambulance die van ver moet komen. De haalde na 45 minuten dichtst bijzijnde locatie toch al niets meer uit.

Wat natuurlijk jammer is voor het slachtoffer, maar denk eens aan de kosten die we met zijn allen besparen.

Vind het nu al een goed plan.

 

Het bot blijkt gebroken. De kop welke in de kom gaat heeft een scheur. Zeven keer hetzelfde verhaal uitleggend verder wordt een mitella aangemeten.

Minimaal 3 weken rust.

Erg vervelend voor Anita natuurlijk.

Want nu moet ze met de andere arm de ramen lappen.

En alle andere huishoudelijke werkzaamheden verrichten.

Schat... er staat een koud biertje in de ijskast..

Zie je.. we redden het wel.

 

Bakeliet

 

De telefoon hing in de gang.
Drie treden omhoog in glanzend grijs bakeliet.
Een geel geworden ring met gaatjes waaronder 10 cijfers.

Als je een telefoon nummer wilde kiezen van de persoon die je wilde bellen ging je vinger bij het cijfer in het gat, en draaide je de schijf naar links tot deze niet verder kon.

Daarna liet je de schijf los om het volgende cijfer te draaien.

De voorloper van het swipen was geboren.

 

Als je het huistelefoon nummer aan een vriendinnetje had gegeven waar je heimelijk verlieft op was geworden.

Bracht je weken lang zenuwachtig ijsberend in de gang door.

En werd elke rinkelende telefoon door jou beantwoord..

Meestal was het een tante of oom. Of de buurvrouw die belde dat de koffie klaar was.

Voor die koffie was een paar keer met de houten pollepel op de muur tikken ook voldoende geweest.

Maar mijn moeders plaaggeest vond mijn devotie wel amusant.

En had al eerder dan ikzelf een briefje in mijn schooltas gevonden met een verliefd antwoord.

Bel maar als de koffie klaar is had ze de buurvrouw ingefluisterd.

En die werd veelvuldig gedronken.

 

Bij mijn dochter werden liefdesberichten via telefoon uitgewisseld.

Tekstberichten of afspraakjes werden via oplichtende schermpjes gedeeld.

En menig vrijer moest ik voor het serieus werd achter in de sloot verdrinken.

Tegenwoordig kan er afgesproken worden via Tinder en andere dating-apps.

Een gefotoshopte afbeelding van de toekomstige liefde kan eerst bekeken worden.

Bij goedkeuren swiped men de afbeelding net als bij de oude telefoon draaischijf naar rechts.

Of kiest men een nieuwe foto als bij het kiezen van een nieuw nummer door te swipen naar links.

Heeft de goed gekeurde diva de jou via fotoshop voorziene sixpack als aantrekkelijk ervaren, hebben jullie een match.

En kan het verder afspreken beginnen.

Je kunt via de telefoon je zoekresultaten beperken tot je woonplaats.

Mijn oudste zus had hier niet voldoende aan en swipte net zo lang tot ze iemand uit de provincie Zeeland vond.

Een verder niet bij naam te noemen vriend had zelf een afspraakje met een Portugese.

Zijn eerder dates met dames die een voorliefde voor veganistisch eten hadden en een verering van een paranormale wereld waren iets te veel van het goede.

Het leerde hem ook de begeleidende profiel informatie te lezen. En niet alleen op de afbeelding af te gaan.

Gelukkig was er voor Portugal een code oranje afgegeven.

En wordt er voorlopig alleen met mondkapjes ge-swiped.

 

Ikzelf had ruim dertig jaar geleden wat drank nodig de verpleegster terug te bellen waarop ik verliefd geworden was.

Het toestel was een van drukknopjes voorzien model welke in de kantine van de kazerne aan de muur hing.

Voorzien van een gleuf waarin een kwartje ging, waarna je een minuut kon bellen.

Ik had voor de zekerheid tien dienstplichtige soldij guldens aan kwartjes gewisseld. Genoeg voor veertig minuten.

Pas bij het laatste muntje viel aan de andere kant het kwartje.

En had ik mijn date.