Frees

Het hebben van een moestuin is geen pretje.
Zeker, in de winter is het prettig uitkijken over de overwoekerde vlaktes.
Maar zo gauw de vorst het land uit is moet de komst van het voorjaar voorbereid worden.
Je ziet oude mannen met een spade over de schouder richting tuin vertrekken.
Ze krommen de rug, spuwen in de handen en spitten meter voor meter de begroeide onkruidvlaktes om tot plantbare aarde.
Ook ik moest eraan beginnen.
De dooi was ingezet. Mijn zompige laarzen lieten voetstap poeltjes achter tussen de verpieterde spruitstammetjes en bruingevroren boerenkoolstronken.
Mijn spade draaide zuigende modder om in een poging de groene kant onder de aarde te krijgen.
Inspannend werk voor een kantoorklerk met enkel eelt op de vingertoppen.
Elke 5 minuten ruste ik even leunend op de steel, uitkijkend over alle andere reeds omgewoelde tuintjes.
Dat moest makkelijker kunnen.

Voordeel van op het platteland wonen is dat er veel plattelanders wonen.
Mannen die tractoren in hun schuurtje hebben staan. En hun gazonnetjes zittend op combines maaien.
Eén van mijn zoons vrienden had op de boerderij nog een grondfrees staan.
Ronddraaiende spitmessen op een motorische handploeg uit 1954.
Hij was wat stoffig maar een uitdaging voor de sleutelende brommerjeugd het ding weer tot leven te wekken.
En eenmaal weer opgestart zou het mijn moestuin in een uurtje omgewoeld hebben tot plantakker.

Een aanhanger bracht de van touwtjes en tie-Wraps voorziene grondfrees naar mijn moestuintje.
De carburateur was afkomstig van een grasmaaier die vastgeschroefd zat aan een spruitstuk van een brommer.
En zo waren er nog enkele originele onderdelen creatief vervangen met beschikbaar ander materiaal.
Het trekkoord van de startmotor werd uit mijn handen getrokken, er kwam een steekvlam uit de motor en de frees bewoog een meter omgeploegde aarde naar voren om vervolgens af te slaan.
Er werd links en rechts wat bijgesteld. Opnieuw gestart en bijgesteld.
En inmiddels waren er al twee vierkante meter omgeploegd.
De truuk was de duim op het gaspedaal te houden. Je hakken diep in de aarde te zetten en je verzettend voort te laten trekken.
De machine los laten zou betekenen dat het apparaat twaalf moestuintjes verder slechts door een in de weg staand gebouw gestopt zou worden.
Met alles achter zich omgeploegd.
We kregen er aardigheid in.
Met aan elk handvat een zich schrap zettend manspersoon was de moestuin in een uurtje omgeploegd.

Maar de jongens wilde nog even doorgaan.
Want was de tuin van Buurvrouw van de Ende ook niet aan een opknapbeurt toe?
En eigenlijk moest het plaatselijke voetbalveld nodig voorzien van een nieuwe grasmat.

Gezien de toename dit jaar van het aantal plantbare percelen.
Worden komend seizoen in en rond het dorp weer veel nieuwe moestuiniers verwacht.

Donorcodicil

Mocht ik de 118 jaar niet halen.

En plots bij het nuttigen van mijn zesde Febo kroketje met een stil hart in elkaar zakken.

Dan mag men (liefst nog wel na controle of het hart wel echt stil is blijven staan) al mijn organen aan andere geven.

Aan dunne mensen offer ik graag wat buikvet op.

Doe gerust, er is genoeg.

Mijn ogen willen best nog met een frisse blik van een ander kijken.

En de oren luisteren graag naar nieuwe geluiden.

Zolang het maar geen Frans Bauer is.

Mijn lever verdraag nog best een biertje.

Het heeft daarvan nooit teveel gehad.

Wilde je graag één vinger, dan neem gerust de hele hand.

Het hart staat stil. Dus laat dat zitten.

Als was het nooit echt gebroken geweest.

Voor de rest deel uit waar behoefte aan is.

Maar laat wat nutteloos is zitten.

Laat de longen zuivere adem zuigen.

Maar pas wel op voor mijn kippenvel.

Kan zomaar chronisch blijven zitten bij een leuke meisjes lach, mooie muziek of spelende kinderen.

Geef mijn knieën aan iemand met x benen.

Lopen die eindelijk in een leven eens recht.

Bij deze dus.

Mijn donorcodicil

Genen

Overal in de media wordt je geconfronteerd met de president met "my little pony" haar.
Van de week verklaarde een arts dat het dagelijks nuttigen van hamburgers, cola en donuts bij de tuitlippig gekozen heerser geen schade hadden aangericht.
De dokter las van een papiertje op dat de 71 jarige Trumpert in blakende gezondheid verkeerde en makkelijk een tweede ambtstermijn zou kunnen vervullen.

Hoe dat kwam.? Vroeg men de arts.
Door zijn uitzonderlijk goede genen.

Dus ben ik die van mij eens nagegaan.
Mijn 87 jarige tante stopte een paar jaar geleden met roken.
Het pakje per dag was wellicht slecht voor de gezondheid. En om toekomstige klachten te voorkomen stopte ze cold turkey van de ene op de andere dag met die gewoonte..
Ook mijn moeder houd van een drankje en een sigaretje.
Ze doet haar dagelijkse boodschapjes op de fiets of lopend.
Liefst alleen.
Maar er is verder ook geen mens met gezond verstand die een wandeling met mijn zevenenzeuventig jarige moeder aandurft.
Na een minuut of 10 zie je een stipje aan de horizon wenken om op te schieten, terwijl jij hijgend naar adem staat te snakken door het moordend tempo waarin gewinkeld wordt.
Ook de overige familie verkeerd in blakende gezondheid en houd van de dingen die heerlijk maar slecht voor je zijn.
De enige gezondheidsbedreigingen daar zijn het handgemeen tijdens een spelletje kaarten.
Zwaardgevechten met wandelstokken over een verkeerd gespeelde kaart kan er behoorlijk uit de hand lopen.
Die helft van mijn genen zit dus wel goed.

De andere helft is gissen.
Ik heb tenslotte mijn vader maar zes jaar gekend.
En hij is een aantal jaar geleden op 74 jarige leeftijd overleden.
Dus dat is zorgelijk voor iemand die graag 118 wil worden.
En wil overlijden zoals het hoort.
Met een hartstilstand.
Op 117 jarige leeftijd. Vanuit een herstellend ziekbed.
Met wapperend open achterkant van het operatieschort.
Wandelend op de Kalverstraat.
Bijtend in een warme vleeskroket van de Febo.

Met uitzonderlijk goede genen.

Bijzondere verrichtingen

Er is enige discussie.
Het deze week door zoonlief opgehaalde plastic rijbewijs moet direct de volgende ochtend in praktijk worden gebruikt.
Even heen en weer naar zijn werk in Utrecht.
In zijn eentje, had hij zo bedacht.
Gelijk maar even de vuurdoop in pap en mams nieuwe auto.
Onderweg smalle eenbaans paadjes met links en rechts van de weg diepe poldersloten, en daarna even het gaspedaal in op de snelweg waar tegenwoordig 130 gereden mag worden.
En Pap... zegt mijn jongste zoon met serieus gezicht.
"Eigenlijk wel zo handig als je even een derde setje sleutels bij laat maken."
"Kan ik er gelijk mee weg als ik hem nodig heb."
"Zit er genoeg benzine in?"

Ik tel rustig tot tien.
En herhaal dit een aantal keren.

Zullen we eerst samen even een stukje gaan rijden, opper ik.
Kun je even wennen aan het formaat van de auto.
Scheelt me wellicht een paar buitenspiegels.
En kan ik onderweg eerste hulp verlenen bij ondersteboven gereden bejaarden, kinderen of huisdieren.

Onderweg stopt hij langs het water keurig om tegemoetkomend verkeer langs te laten gaan.
Houd zich bijna tenenkrommend precies aan de snelheid en parkeert de auto in een vloeiende beweging tussen twee andere auto's in.
De auto slaat één keer af bij een stoplicht.
Hij start de auto rustig opnieuw, steekt zijn hand even op als excuus voor het achterliggend verkeer, en vervolgt zijn weg.
De rit verloopt verder foutloos.

Zullen we nog wat belangrijke bijzondere verrichtingen doen?, vraag ik.
Even de drive in bij MC Donalds proberen.
Precies bij de spreekpaal stoppen. Het juiste knopje gebruiken voor het neerlaten van het raampje.
Tussen de paaltjes de auto perfect gepositioneerd neerzetten voor het afhaalruitje.
En dan met 1 hamburger geklemd tussen de lippen met één hand schakelend het parkeerterrein op rijden.

Een vlekje ketchup op zijn jas.
Voor de rest.
Autosleutels komende maanden verbergen.

Wifi

Ik heb een nieuwe koelkast.
Op zich niet iets bijzonders zo gaan die dingen soms.
Zaken verslijten, er beginnen dingen te groeien aan de binnenkant.
Lampje ging niet meer uit bij het sluiten van de deur.
Waardoor je in de donkere keuken tussen de verlichte spleet de lasagne van gisteren nog kon zien staan.
En lasagne laten staan.
Dat gaat niet.
Dus zat je om 3 uur s'nachts op de ping te wachten van de ronddraaiende lasagne in de magnetron.

Hij is zilver de nieuwe koelkast.
En hij heeft wifi.
Spaghetti krijg ik dan geappt op mijn mobieltje tijdens het tandenpoetsen s'avonds.
Want mijn koelkast weet wat hij koelt.
En ik weet dat ik weer even naar beneden moet.
Want ook spaghetti kan niet achtergelaten voor het slapen gaan.
Is reuze handig dat wifi van de koelkast.
Ik kan de hele dag zien hoe hard het vriest in de vriezer en hoe koel de melk blijft.
Een speciale app is er door de fabrikant van de koelkast gemaakt.
Check ik even mijn koelkast op mijn werk.
Min 18 roep ik dan tegen mijn collega's.
En de melk is 4.
Altijd een spannend verhaal te vertellen dus.
En nooit om gespreksstof verlegen.
In de auto check ik nog even de temperatuur van mijn zilveren vriend.
En tijdens de grote boodschap op het toilet.
Mijn leven is eindelijk compleet.

Eindelijk een eind aan die dagelijks knagende onzekerheid.
Van zal de vriezer nog wel vriezen?
Of is de koelkast nog wel koel?
Wel vandaag even een stress momentje.
Want het internet lag eruit.
Dus de hele dag thuisgebleven om even te checken.
Elke 10 minuten even old skool met de hand, of hij nog wel koud genoeg van binnen was.
Kwam ik gelukkig nog wat pasta tegen.
Wat het gemis van draadloos weer wat verzachte.
Maar het moet niet te lang duren.
Kon ook al niet mijn broodtrommel online checken.
En of de stofzuiger nog wel zoog.
Moeten ze iets op verzinnen.
Misschien iets met bleutooth.
Dat werkt tenminste op mijn tandenborstel altijd.

Spencertje

Een spencer is een vreemd kledingstuk.
Het is een soort van mouwloze trui die je aantrekt over een overhemd.
Mogelijkerwijs heeft een mode-fetishist gedacht een trui op te leuken door er in een geile bui de mouwen af te knippen.
Of was er meer praktisch gedacht, net voldoende wol om het ding zonder mouwen af te maken.
Kan ook zijn dat een handelaar net als bij de ontwikkeling van de string bedacht hoe hij met zo weinig mogelijk stof een kledingstuk aan de man kon brengen.
 
Hoe dan ook.
Mijn moeder is gek op spencers.
Niet voor haarzelf.
Maar voor haar kinderen.
Al als baby werd ik een mouwloos rompertje gehesen en in een kinderwagen aan de wereld getoond.
De oeh's en aah's waren niet van de lucht als ik uit de kinderwagen in een geruit spencertje aan voorbijgangers werd getoond.

De kledingkeuze werd in je lagere schooljaren bepaald door je moeder.
Zij legde je kleren voor je klaar.
En ik had spencertjes in alle soorten en maten.
Met soms een bijpassende cravate om de nek daarbij.
De halve Winsor, de platte knoop en ander stropdas knopen beheerste ik al ver voor mijn strikdiploma.
Ik was ook het enige kind op de gehele lagere school die ze droeg.
Een aantal jaren gedragen roze spencertje met blauwe stropdas op het schoolplein kweekt karakter.
En bewonderaars.
Weinig oeh's en aah's als je in een roze glitter spencertje het schoolplein op komt lopen.
Laat ik het zo zeggen.
Churandy Martina's moeder op Curaçao hield ook van spencertjes.
En hij is nu de snelste Nederlander op de 100 meter.

Meisje konden over het algemeen een afwijkend kledinggedrag wel waarderen.
Jongens keken gelijk of ze de ruitjes op je spencer konden ingooien.
Maar ook de hipste meisjes hadden wat moeite met een roze glitterspencertje.
Het vreemd aankijken tegen jongens in glitterkleren veranderde pas na de introductie van de Disco Muziek.
En ik was soepel in de heupen van al dat geren over het schoolplein.
Bleek ik zoals zo vaak in mijn leven weer ver voor de geaccepteerde mode uit te lopen.

Vandaag is het kerst.
Mijn gedachte gaan uit naar het hoogtepunt van alle kerstvieringen.
Ik in mijn zussen aan een kerstdis met door mijn moeder bijpassende spencertjes uitgekozen.
In rood groen en geel.

Als eerbetoon vandaag..
Mijn kinderen in een foute kersttrui.
Mijn vrouw die niets verkeerds kan aantrekken.
En ik in mijn beste spencertje met glitterdas.
Voorzichtig uit de mottenballen gehaald, om pas volgende kerst opnieuw te worden aangetrokken.
Vandaag aan het kerstdiner bij mijn Moeder.

Laminaat

Dag 1  

Vrijgenomen om een weekje te klussen.
We wonen hier nu een tijdje.
En dat laat in jaren zijn sporen na.
In drift dichtgeslagen deuren butsten posten.
Een in overmoed omhooggeworpen pannenkoek hangt als stilleven aan een plafond.
En op strak gestuukte muren zijn nog de vage sporen te zien van intense spaghetti bolognese gevechten.
Een aantal weken geleden ging een emmer sop schuimend onder het laminaat.
Het droogde niet prettig op en laat het net als mijn haar, dansen bij het lopen.

De praxis heeft witsel in de aanbieding.
In emmers van 35 liter.
Met één streek super pannenkoek en bolognese dekkend.
In ral 9010, 9001 of 9016.
We kiezen de zonnebril benodigde 9001. Hemelpoortend wit en nemen er 26 pakketjes laminaat bij.
Die moeten deze week de huiskamer gaan metamorfosen.
Stroken houtgelijkend eiken grijs dat kleurt bij onze hoofden.
De komende negen dagen speel ik bouwvakker met bijpassen decollete.
Wijde broek die na drie dagen dubbel dekkend witsel als vanzelf uitgtrokken in een hoek blijft staan.
Op de radio uitgezonden smartlappen worden luidkeels meegezongen.
En elke vrouw wordt in het voorbijgaan nagefloten.
Allemaal, om elke vorm van voorkeur en daaruit voortvloeiende jaloezie uit te sluiten.
En dan na negen dagen bikkelen weer gewoon op kantoor aan het werk.
Weer even bijkomen bij mijn dagelijkse krantje en spelletje patience.

Dag 4

De lekkerste is flexa strak in de lak. De dampen daarvan laten je al verf strijkend vloeistofprojecties zien.
Mellow en high als een Vlaamse papagaai besluit je de wasmachine ook maar gelijk roze te lakken.

Cool denk je terwijl je een aantal blauwe sokken achter het ruitje rond ziet draaien.

En je verft het zeepbakje gebiologeerd gelijk mee strak in de lak.

Laminaat leg je strak op gelijkmatige afstand van de muur.
Die muur is in mijn geval negen meter lang en niet geheel waterpas. Een pak laminaat wordt in bochten gezaagd om de boel strak te krijgen. Het stroomsnoer wordt onderwijl gehalveerd en Ik zet een kroonsteentje naast de zes andere.
Vier uur later ben ik op de helft.

De tafel staat aan de zijkant dus de lampen hangen vrij.
Ik weet ze zeker twee keer te ontwijken. Van de week nieuwe halen. Mijn schedel bleek sterker.
Morgen de andere helft van de kamer. Veel hoekjes dus passen, meten en figuurzagen.
Een nieuwe voorraad kroonsteentjes ligt klaar.

Dag 7

Een week lang zagen, kloppen en schilderen.
De meeste dagen met alleen mijn muziekcollectie als gezelschap.
Schallende bejaardenrock over de weerkaatsende laminaat delen.
Moet wel behoorlijk inzetten om boven de zaagmachine uit te komen.
Maar so what, de buren zijn er toch niet.

Een zwerm mussen vliegt verschrikt weg en laat zich de gehele dag niet meer zien.
De kamer galmt lekker en in gedachten draaien er vier stoelen om bij een meegezongen klassieker.
Een poes vertrekt schielijk door het kattenluik de mussen achterna.

Ik klop op maat gemaakte lange vloerdelen in het ritme langs de keukenkastjes.
En zaag frustrerend bochtjes langs zigzaggende radiator leidingen.

De laatste dag wordt besteed aan het leggen van plinten en vullen van kasten.
Alle stoelen en tafels worden van nieuwe glijviltjes voorzien.
Ik schaats rondjes van 31,2 op mijn kousenvoeten over de glanzend nieuwe vloer.
Een dweil haalt het laatste zaagstof van de vloer.
Nog een fotootje van hoe het geworden is en....
klaar.

Het éénpersoonslid van de bond van huisvrouw keurt het werk goed.
En zelfs mijn jongste zoon vind het resultaat "wel gaan".
Ik streep "laminaat vloer leggen" van mijn lijstje.
En schrijf onderin, "deur schilderen" en "deurpost kamer" erbij.
Want stel je voor dat er niets meer op het lijstje staat.
Zo en nou even rust.
Maar daar hebben we vanaf maandag de betaalde arbeid weer voor.
Ik neem tenminste aan dat ze tijdens mijn afwezigheid daar ook alles van het lijstje hebben gestreept.