Twintig kikkers

Twintig kikkers in mijn emmer.
Ik heb ze nooit in mijn vijver geplant.
Ze zijn er vanzelf gekomen.
Ik kocht voor de vijver eens twee goudvissen. En mijn zoon deed er twee voorntjes bij.
Gevangen in het water aan het eind van de straat.
Tien jaar later zwemmen er zwart en oranje kleurig gekruiste vissen tussen kikkers en salamanders in mijn tuin.
Inmiddels zeker minstens honderd.
Maar die kikkers is een probleem.
Mijn dochter is er panisch voor.
Is in het polderlandschap wel eens een paar kilometer omgereden omdat er een kikker verscheen op haar pad.

Het beestje wilde niet oversteken. En bleef stoïcijns kwakend,vanaf het midden van de weg naar haar opkijken.
Ze is terug gefietst en via de andere zijde van het water haar weg vervolgd.

Ik ken die angst. Heb hetzelfde met vogels in een afgesloten ruimte.
En bleef eens twee uur wachten tot een mus uit het fietsenhok verdween.
Het idee van dit fladderend wezen samen met mij in één ruimte was onverdraaglijk.

Maar de kikkers moeten uit mijn vijver.
Twintig ving ik er. Met een schepnetje.
Ik heb geen angst voor kikkers. Ving ze vroeger tijdens het logeren bij mijn tantes.
Een emmer slepend aan een touw, langs de dijk in groen overwoekerde sloten.
Meestal waren het water torretjes of bloedzuigers in de emmer.
Een kikker vangen was een hoofdprijs.
Daar liep je mee in je handen naar je tante.
Of soms met in elke jaszak één.
Om te vragen of ze mee mochten naar huis.
Want thuis waren er geen kikkers.
Nu verhuizen ze van mijn vijver naar de sloot aan de overkant van de straat.
Ik kiep de emmer twee meter van de sloot.
En zie ze springend krioelend het water bereiken.
Verderop lopen twee jongetjes van 10 met een schepnet.
Zoals ik het mijn dochter had moeten leren.
En ijs en weder dienende straks mijn kleindochter leren zal.

Mag zij ze meenemen naar huis.
In elke jaszak één.
Want ook in Amsterdam zijn ze amper te vinden.

Puppypuber

Inmiddels is onze hond 4 maanden oud.
Bijna 5 kilo weegt ze nu.
Verre van volgroeid is ze begonnen aan haar pubertijd.
Deze is net als bij mensen kinderen de periode van ultieme beproeving.
Saartje komt uit een nest van 8 hondjes.
De ba

asjes hebben zich verzameld in een whatsapp groepje en delen foto s, filmpjes en ervaringen met elkaar.
Zo kregen we een filmpje van de zus van Saar die midden in het gazon een gat gegraven had.
Je zag slechts nog net in beeld het kwispelende staartje boven de grond uitkomen.
Een ander filmpje toont een broertje met een afgerolde bol wol in de bek.
Speels sleept ze aan het uiteinde van een wirwar door de tuin lopende draden een beginnend truitje voort.
We zien foto's van aangevreten zonnebrillen en kapot gebeten telefoonopladers.
En lezen verhalen van gebroken nachten en aangevreten meubelstukken.
Ikzelf mis reeds twee dagen een schoen.
Eén van de schoenen vond ik liggend in een bloembed narcissen terug.
De ander blijft vooralsnog onvindbaar.
Ik beweeg me hinkelend op één been door de dag.

Verder past Saar zich aan haar baasjes aan in de liefde voor bloemen.
Narcissen worden vakkundig van hun trompet ontdaan.
En Tulpen worden na onthoofding van hun bol bevrijd.
Ontluikende bloemknopjes van alle soorten worden tussen de melktandjes vermalen.
Daarbij maakt ze geen onderscheid in kleur of ras.
Bij dit alles dien je als baasje rust en kalmte te bewaren.
De trainster van de puppycursus adviseert een luid "nee" om ongewenst gedrag kenbaar te maken.
Tot tien te tellen en afleiding te bieden met een speeltje of enthousiaste afleidingsmanoeuvre.
Al het andere kan tot traumatische ervaringen bij de hond leiden.
Ik kom meestal bij tellen tot 2 en vrees inmiddels over een hond te beschikken met post traumatische stress.

Boos worden duurt natuurlijk nooit lang.
Puppy ogen blijven tot minimaal een jaar hun smeltende werking behouden.
Even de deur uit en je opnieuw enthousiast laten begroeten is ook een goede remedie.
Daarbij... het tuincentrum barst van het plantgoed.

Corona 2

Bij mijn dochter zit op dit moment een vreemde bobbel achter het behang.
Mijn kleinkind was al een paar dagen drein en drammerig.
Na weken nu aan huis gekluisterd, hangt ze met een dotje behanglijm achter op het ruggetje, voor eventjes in een hoekje van de kamer, een afwisseling te zijn voor het bloemetjespatroon.

We kregen van haar een kaartje.
"We missen jullie", met een Picasso tekening erbij.
En verder moeten we het doen met levend beeld bellen.
En wat natte zoentjes op het glas.

Werken gebeurt thuis.
"Doe maar gewoon je ding dat je elke dag doet" zeg ik tegen mijn vrouw.
Maar met mij erbij is het niet als elke dag.
En stoor ik hinderlijk in haar routine.
Ik praat luid met een koptelefoon in computertaal.
En zij verstaat geen woord computers.
Daarbij wil de hond spelen met het snoer.
En vergroot de webcam het kale gedeelte van mijn hoofd.
Witte weerkaatsing van de lamp in het midden boven de wenkbrauwen, zet de kamer in een veel te helder licht.
De kat loopt over mijn toetsenbord op jacht naar het lichtje van mijn muis.
Kortom het is even wennen.

Boven staat nog een computer.
Voorzien van facetime.
Het is uit de buurt van de dagelijkse routine van mijn huisgenoten.
Maar de camera maakt de rimpels scherper en de kale plek groter.
Een pleister met de beeltenis van Brad Pitt op het lens oogje, maakt het wat prettiger voor de gesprekspartner aan de andere zijde.
En voor mij die zichzelf weer als jongeling ziet.
In de middag iets wat ik op mijn bedrijf toch node mis.
Een gebakken eitje met ham en kaas.
En een cappuccino met opgeklopte melk en een cacao hartje.
Daarna een power napje tot een uur of 5.
Waarna de werkdag er weer op zit.

Nog nooit zo uitgerust gewerkt.
Geen zorgen over commentaar over te weinig gewerkte uren.
Daarbij er is toch niemand van mijn werk die blogs leest

Corona

k schrik van mijn eigen videobeeld.
Op twintig centimeter afstand zie ik een kin onder een kin, en zijn de putjes op mijn neus bergkraters.
Fantastisch scherp die lensjes op die telefoontjes tegenwoordig.
Maar slecht voor het ego.
Er dient gebeld met video.
Persoonlijk contact is tijdens de uitbraak van het virus ongewenst.
Maar ons kleinkind een week niet zien geen optie.
Dus wordt er in een klein schermpje naar elkaar gezwaaid.
En wijst een minivingertje naar Opa en Oma.
Het beeld wordt tijdelijk vervaagd door het likken van een hondentong op een telefoonscherm.
Da-aaaag tot gauw.

Werken gebeurt thuis.
De koffie is er vele, vele malen beter.
Ik mis alleen mijn tweede scherm.
Met headsets en webcams wordt nog wat persoonlijk contact gehouden.
"hoor je mij?"
"ik zie je wel, maar ik hoor niks"
En zie je plots dat die hippe collega een Swarovski verzameling heeft.
Met een schilderijtje van een huilend zigeunerinnetje op de achtergrond.
Het zijn bizarre tijden.

Ik verslik me onderweg in een gevulde koek van de bakker.
Iedereen steekt plots de straat over.
Terwijl ik hoestend mijn weg vervolg.
In de supermarkt heb ik alle ruimte.
Sinds vandaag is een winkelwagentje verplicht.

De volle omvang van de corona crisis komt binnen.
De paprika chips is uitverkocht.
Nu wordt het echt heel ernstig.

Er hangen bordjes bij de eieren met "één doosje per klant".
Heel het dorp heeft hoofdpijn want de paracetamol is uitverkocht.
Ibuprofen helpt blijkbaar niet want dat is er genoeg.
Ik reken af en wordt verzocht het geld eerst op de toonbank te leggen.
Waarna deze gepoetst wordt met ontsmettingsmiddel.
Het handvat van mijn winkelwagentje krijgt na het terugbrengen dezelfde behandeling.
Ik krijg de behoefte me ermee te douchen.
Maar helaas al het ontsmettingsmiddel is.uitverkocht.
Net als het toiletpapier.

Dat wordt nog een probleem.
We hebben thuis geen krant welke als vervanging zou kunnen dienen. En om nu te gaan schrapen met het AD op een tablet.
We besluiten een keukenrol in drieën te zagen.
Men wordt creatief in tijden van crisis.

Trainert

Op de hondentraining zitten vijf jonge hondjes netjes aangelijnd naast hun baasje.
Het regent buiten dus we zitten binnen in een kringetje op een stoel.
Onze hond friemelt onder de stoel, spring over een dwarsbalkje en slalomt aangelijnd om mijn stoelpoten heen.
Uiteindelijk is het einde van de kluwen riem bereikt, en komt er zichzelf haast ophangend, een blafje uit.
De ander honden volgen het gespring en gedraai met aandacht, en blijven stoïcijns zitten.
Les 1 is begonnen.

"Welkom op de hondentraining", begint de cursusleidster.
"Jullie zullen vast al wel gemerkt hebben dat zo'n jong hondje een behoorlijke handvol is."
"En dat zaken als luisteren en zindelijk maken behoorlijk wat aandacht vergen"
Onze hond is ontward onder de stoel vandaan gekomen.
Strekt zich uit en doet een plas.
Vervolgens begint ze zich opnieuw via de stoelpoten vast te knopen.
De andere honden blijven observerend zitten.

Er wordt veel bevestigd van wat we al weten.
Of gelezen hebben in de grote Martin Gaus.
Het niet aan de lijn trekken tijdens het wandelen is nog het moeilijkst.
Zo'n hondje weegt maar een paar kilo, en die trekkracht doet mijn arm niet eens bewegen.
Andersom iets te straf doorstappen en een zittend hondje voortslepen schijnt ook niet de bedoeling te zijn.
Dus steeds even stilstaan als er iets te hard aan de riem getrokken wordt.
En belonen als het goed gaat.
De wandeling van een paar minuten duurt een half uurtje.
Dit gaat tijd kosten.

Intussen is de volledige tuin afgezet.
Alle hoekjes en gaatjes richting de buren zijn voorzien van gaas.
De hond kan dus vrij door de tuin lopen, en eventueel de bomen en struiken gaan bemesten.
De deurmat en het kamerbreed gelegd laminaat hebben dit ondanks eindeloze aanwijzingen niet nodig..
Ook hoeft niet elke tuin of kamerplant voor het bemesten uitgegraven te worden.
Of dienen alle narcissen ontdaan te worden van hun bloemen.
Een balletje wordt een enkele maal al teruggebracht.
De vorige week bij de patio geplante hortensia.
Wordt kwispelend naar de bank in de kamer gebracht.
Het balletje blijkt naast het plantgat te liggen.
Logische vergissing.

De slaap is wat kort.
Zo'n beestje geeft rond een uur of vier, vijf in de ochtend al aan uitgelaten te willen worden.
En als het erg regent buiten soms ook nog om een uur of twee.
Dus de van Hestjes hebben walletjes onder de ogen.
Voortdurend natte pantoffels.
En korte lontjes overdag.
Gelukkig hebben we nog een zoon thuis wonen.
Die om een of andere reden, plots het eigen woning zoeken heeft geïntensiveerd.

Zijn er dan ook nog leuke dingen.
Zeker.
Thuiskomen alleen al, is elke dag een minimaal kwartier durend feest

Alzheimer

Onze vorige hond werd zo'n 17 jaar oud.
We kregen haar als pub.

In mijn geheugen gaf ze direct na aanschaf aan wanneer het tijd was om naar buiten te gaan.
En viel ze diep in slaap na het laatste rondje door de wijk.
Aan de lijn liep ze voorbeeldig naast ons.
En losgelaten kwam ze direct aangehold bij het roepen van haar naam.
Ik heb een folder over Alzheimer aangevraagd.
Want blijkbaar heeft mijn geheugen een paar stapjes overgeslagen.

Het mensje pakt me steeds op en zet me buiten.
Net als ik plassen wil.
Buiten is leuk en ik loop een kwartiertje te scharrelen.
Zit achter een ding aan wat van bomen valt.
En proef van elke plant die er staat wat stukjes.
Als we weer binnen zijn kan ik eindelijk plassen.
Pfoei, gelukkig ik had al best een volle blaas.

De mensjes bewegen raar.
Ze schuifelen door het huis.
Elke keer als ze hun vleesklompen voeten optillen probeer ik eronder te kijken.
Waarna ze rare bewegingen maken om niet op mijn staart te gaan staan.
Ze moeten blijkbaar nog een beetje leren lopen op hun poten.
Gebruik dan ook die andere twee erbij.

Hondenspeeltjes zijn leuk. Maar wat moet je er als beest mee.
Veters, dat is je ware.
Vrolijk springende touwtjes die langer worden als je eraan trekt.
Ze lopen jaloersmakend altijd perfect met de mensjes mee.
Als ze stil staan zal ik ze eens leren.
Daarstraks stonden er een paar zonder mensjes erin op de mat.
Ik heb een kwartiertje op ze lopen kauwen.
En nu zijn het er vier.

Buiten lopen is leuk.
Dat touw om mijn nek is wat hinderlijk.
En de mensjes lopen te langzaam.
Ik probeer het tempo aan te voeren door ze voort te trekken.
Maar ze zijn veel te zwaar.
Ik pas mijn tempo maar een beetje aan.
Het duurt wel lang, want ik moet eigenlijk poepen.
Maar het regent.
Dus ik wacht wel tot we weer binnen zijn.

Binnen zitten nog twee andere beesten.
De één is zwart met wit en de andere wit met zwart.
Ze lopen over meubels en kunnen belachelijk hoog springen.
Ik blaf ernaar als er één op de bank zit.
Kom dan.. speel met me.
Maar ze kunnen alleen maar rennen en springen.
Nutteloze speelkameraadjes.
Net gaf er één me een tik.
Terwijl ik alleen maar spelen wil.

Ik zoek de mensjes wel weer op.
Die liggen te slapen. In het donker.
Zonde, want ik heb zin om te spelen.
Wacht maar ik blaf wel even, net zo lang tot er één me komt halen.
Ah daar heb je er al één.
Harige benen op blote voeten schoenen zonder veters.
Niet zo veel haar als die van mij,
Kom dan gaan we lekker spelen.
Maar eerst nog even hier een plas..

Saar

Ze is er.
Zojuist met windkracht twaalf opgehaald uit een dorpje bij Zutphen

Saar is de naam.
Leeftijd: zeven weken.
Merk Hollandse Smous.
 
Kleur ogen: Hartsmeltend chocolade bruin.
Tred: Huppelend kwispelend en ongecontroleerd.
Hobby's: Veters.
Weetjes:
Voor een wandelingetje aan de overkant van de straat minimaal een uurtje uittrekken. Dit om de ooooh's en aaah,s van de voorbijgangers een kans te geven.
Voor nu alle schoenen, draden en rondslingerende sokken opbergen. En bij elke voetstap kijken of er niets onder loopt.

De katten zijn het er voor nu nog even niet mee eens.
Maar de komende 20 jaar is het toch echt ons nieuwe familielid .
Verdere gezinsuitbreiding wordt op dit moment uitgesloten