Spencertje

Een spencer is een vreemd kledingstuk.
Het is een soort van mouwloze trui die je aantrekt over een overhemd.
Mogelijkerwijs heeft een mode-fetishist gedacht een trui op te leuken door er in een geile bui de mouwen af te knippen.
Of was er meer praktisch gedacht, net voldoende wol om het ding zonder mouwen af te maken.
Kan ook zijn dat een handelaar net als bij de ontwikkeling van de string bedacht hoe hij met zo weinig mogelijk stof een kledingstuk aan de man kon brengen.
 
Hoe dan ook.
Mijn moeder is gek op spencers.
Niet voor haarzelf.
Maar voor haar kinderen.
Al als baby werd ik een mouwloos rompertje gehesen en in een kinderwagen aan de wereld getoond.
De oeh's en aah's waren niet van de lucht als ik uit de kinderwagen in een geruit spencertje aan voorbijgangers werd getoond.

De kledingkeuze werd in je lagere schooljaren bepaald door je moeder.
Zij legde je kleren voor je klaar.
En ik had spencertjes in alle soorten en maten.
Met soms een bijpassende cravate om de nek daarbij.
De halve Winsor, de platte knoop en ander stropdas knopen beheerste ik al ver voor mijn strikdiploma.
Ik was ook het enige kind op de gehele lagere school die ze droeg.
Een aantal jaren gedragen roze spencertje met blauwe stropdas op het schoolplein kweekt karakter.
En bewonderaars.
Weinig oeh's en aah's als je in een roze glitter spencertje het schoolplein op komt lopen.
Laat ik het zo zeggen.
Churandy Martina's moeder op Curaçao hield ook van spencertjes.
En hij is nu de snelste Nederlander op de 100 meter.

Meisje konden over het algemeen een afwijkend kledinggedrag wel waarderen.
Jongens keken gelijk of ze de ruitjes op je spencer konden ingooien.
Maar ook de hipste meisjes hadden wat moeite met een roze glitterspencertje.
Het vreemd aankijken tegen jongens in glitterkleren veranderde pas na de introductie van de Disco Muziek.
En ik was soepel in de heupen van al dat geren over het schoolplein.
Bleek ik zoals zo vaak in mijn leven weer ver voor de geaccepteerde mode uit te lopen.

Vandaag is het kerst.
Mijn gedachte gaan uit naar het hoogtepunt van alle kerstvieringen.
Ik in mijn zussen aan een kerstdis met door mijn moeder bijpassende spencertjes uitgekozen.
In rood groen en geel.

Als eerbetoon vandaag..
Mijn kinderen in een foute kersttrui.
Mijn vrouw die niets verkeerds kan aantrekken.
En ik in mijn beste spencertje met glitterdas.
Voorzichtig uit de mottenballen gehaald, om pas volgende kerst opnieuw te worden aangetrokken.
Vandaag aan het kerstdiner bij mijn Moeder.

Laminaat

Dag 1  

Vrijgenomen om een weekje te klussen.
We wonen hier nu een tijdje.
En dat laat in jaren zijn sporen na.
In drift dichtgeslagen deuren butsten posten.
Een in overmoed omhooggeworpen pannenkoek hangt als stilleven aan een plafond.
En op strak gestuukte muren zijn nog de vage sporen te zien van intense spaghetti bolognese gevechten.
Een aantal weken geleden ging een emmer sop schuimend onder het laminaat.
Het droogde niet prettig op en laat het net als mijn haar, dansen bij het lopen.

De praxis heeft witsel in de aanbieding.
In emmers van 35 liter.
Met één streek super pannenkoek en bolognese dekkend.
In ral 9010, 9001 of 9016.
We kiezen de zonnebril benodigde 9001. Hemelpoortend wit en nemen er 26 pakketjes laminaat bij.
Die moeten deze week de huiskamer gaan metamorfosen.
Stroken houtgelijkend eiken grijs dat kleurt bij onze hoofden.
De komende negen dagen speel ik bouwvakker met bijpassen decollete.
Wijde broek die na drie dagen dubbel dekkend witsel als vanzelf uitgtrokken in een hoek blijft staan.
Op de radio uitgezonden smartlappen worden luidkeels meegezongen.
En elke vrouw wordt in het voorbijgaan nagefloten.
Allemaal, om elke vorm van voorkeur en daaruit voortvloeiende jaloezie uit te sluiten.
En dan na negen dagen bikkelen weer gewoon op kantoor aan het werk.
Weer even bijkomen bij mijn dagelijkse krantje en spelletje patience.

Dag 4

De lekkerste is flexa strak in de lak. De dampen daarvan laten je al verf strijkend vloeistofprojecties zien.
Mellow en high als een Vlaamse papagaai besluit je de wasmachine ook maar gelijk roze te lakken.

Cool denk je terwijl je een aantal blauwe sokken achter het ruitje rond ziet draaien.

En je verft het zeepbakje gebiologeerd gelijk mee strak in de lak.

Laminaat leg je strak op gelijkmatige afstand van de muur.
Die muur is in mijn geval negen meter lang en niet geheel waterpas. Een pak laminaat wordt in bochten gezaagd om de boel strak te krijgen. Het stroomsnoer wordt onderwijl gehalveerd en Ik zet een kroonsteentje naast de zes andere.
Vier uur later ben ik op de helft.

De tafel staat aan de zijkant dus de lampen hangen vrij.
Ik weet ze zeker twee keer te ontwijken. Van de week nieuwe halen. Mijn schedel bleek sterker.
Morgen de andere helft van de kamer. Veel hoekjes dus passen, meten en figuurzagen.
Een nieuwe voorraad kroonsteentjes ligt klaar.

Dag 7

Een week lang zagen, kloppen en schilderen.
De meeste dagen met alleen mijn muziekcollectie als gezelschap.
Schallende bejaardenrock over de weerkaatsende laminaat delen.
Moet wel behoorlijk inzetten om boven de zaagmachine uit te komen.
Maar so what, de buren zijn er toch niet.

Een zwerm mussen vliegt verschrikt weg en laat zich de gehele dag niet meer zien.
De kamer galmt lekker en in gedachten draaien er vier stoelen om bij een meegezongen klassieker.
Een poes vertrekt schielijk door het kattenluik de mussen achterna.

Ik klop op maat gemaakte lange vloerdelen in het ritme langs de keukenkastjes.
En zaag frustrerend bochtjes langs zigzaggende radiator leidingen.

De laatste dag wordt besteed aan het leggen van plinten en vullen van kasten.
Alle stoelen en tafels worden van nieuwe glijviltjes voorzien.
Ik schaats rondjes van 31,2 op mijn kousenvoeten over de glanzend nieuwe vloer.
Een dweil haalt het laatste zaagstof van de vloer.
Nog een fotootje van hoe het geworden is en....
klaar.

Het éénpersoonslid van de bond van huisvrouw keurt het werk goed.
En zelfs mijn jongste zoon vind het resultaat "wel gaan".
Ik streep "laminaat vloer leggen" van mijn lijstje.
En schrijf onderin, "deur schilderen" en "deurpost kamer" erbij.
Want stel je voor dat er niets meer op het lijstje staat.
Zo en nou even rust.
Maar daar hebben we vanaf maandag de betaalde arbeid weer voor.
Ik neem tenminste aan dat ze tijdens mijn afwezigheid daar ook alles van het lijstje hebben gestreept.

Zanzibar

Zanzibar.
Mijn dochter met haar vriend is er nu even op bezoek.
Een soort van city tripje naar de laatste regio in de index van de wereldatlas.
Enkel Zimbabwe volgt er na Zanzibar in het verre streken alfabet van de wereldstreken.
Maar in Zimbabwe schieten ze op dit moment nog met scherp op toeristen dus daar op vakantie gaan was geen optie.
De vakantie was eenvoudig geboekt.
Je zoekt op internet, prikt een bestemming en als je wilt zit je de volgende dag met een gepakte koffer in het vliegtuig.
Zo eenvoudig als je een vakantie boekt vind je tegenwoordig ook een nieuwe baan, nieuwe garderobe of een ander huis.
Je bekijkt voor een ander huis de plaatjes op funda.
Google earth de straat en de buurt in 3d en sluit via de bijgevoegde link de hypotheek af op je nieuwe huis.
Nog even een bezoekje voor een vergelijking van de online plaatjes met de werkelijk situatie.
En klaar.
Gemak dient de mens.

Als je op de sociale media laat weten dat je wel eens wat programmeert.
Of ooit je dagelijks werk op het internet gedeeld hebt. Dan krijg je op gezette tijden verzoeken van vreemde mensen die je een baan aanbieden.
De resource managers, job consultants, relatie managers en recruitment officers vechten dan om je aandacht.
Zij zijn de hele op zoek naar nieuw talent.
Enkele hardnekkige recruiters hebben via social media zelfs je telefoonnummer weten te bemachtigen en bellen je thuis.
Dat moet, want jij past precies binnen hun profiel. En ze hebben nou net die ene baan in de portefeuille die jij ambieert.
Ze Appen gewoon tijdens een vergadering op je werk of je nog wel blij bent met je huidige baan. En of het niet tijd word voor wat anders.
Ze hoeven je verder niet te spreken. Je bent via het interweb een open boek voor ze geworden.
En byzeway die auto die je laatst gekocht hebt. Die is bij hun in de lease voor jou echt wel een stukje groter.
Betekend ook dat je kunt stoppen met de dagelijkse krantenwijk voor de bekostiging van de studie van je kinderen.
En het bezoek aan de voedselbank hoeft na hun aanbod nog slechts eens per maand.
Kortom, je gaat er stukken op vooruit.
We "tinderen" zeg ik dan, en anders meld ik me wel op "grinder".
Waarmee ik gelijk aantoon echt alle sociale media aspecten te beheersen. 

Voor de generatie zonder internet is het behelpen.
Het is echt bijna ongelooflijk hoe die zich nog redden.
Mijn moeder leest bijvoorbeeld haar boeken nog van papier.
Ze swiped de pages door ze met de hand om te slaan.
Ik vroeg haar hoe dit dan in het donker moet zonder verlicht schermpje.
Ze antwoorde dat ze dan een lampje aan doet.
En dat een briefje tussen de bladzijdes zorgt dat ze de volgende dag weet waar ze gebleven is.
Primitief maar het werkt.
"Maar boodschappen dan?" Vroeg ik.
"Wie brengt je geappte appie boodschappen thuis? "
Ze vertelde dat ze in haar woonplaats nog winkels hebben waar je zelf dingen kunt halen.
En dat je die direct real-time kunt meenemen zonder bezorgkosten in een zelf meegebrachte boodschappentas.
Je betaald ze met een pinpas of met gekleurde briefjes die geld heten.
Vervoeren van de boodschappen doet ze op de fiets.

Ik melde dit direct op haar Facebook.
Het feit dat ze nog zelf op de fiets dagelijks haar boodschappen doet.
Een recruitment resource relatie consultant manager belde haar die avond met een aanbod voor een baan bij een pizza koeriersdienst.
Mijn moeder zei hem haar antwoord te laten weten via Hyves.

QR

Mijn ogen tranen.
De keel staat in brand.
"Lekker pap?" Vraagt mijn zoon terwijl hij een sliertje pasta naar binnen slurpt.
"Ja hoor jongen" fluister ik hees. "Alleen een beetje heet".
"Zat een pepertje bij, vond ik wat weinig dus nog een paar extra ertussendoor gesnipperd." legt hij smakkend uit.
"Maakt het verschil." gorgel ik vanonder de in mijn mond stromende kraan in de keuken.
"Ja ik dacht ik doe eens een echt mannenmaaltje."
"En er is genoeg."
"Nog een beetje?"
Ik schud nee. 

Moet nog een rekening betalen.
En dat wordt een heel gedoe zo zonder QR code.
Nummer van de rekening intikken, en dan ook nog het bedrag.
Nee dan liever zo'n handig vierkant blokje met zwarte stipjes.
Scheelt zo veel tijd.
Dankzij die fantastische ING.
Met hun fantastische app kun je met een gescande QR code betalen.
En dat scheelt zomaar 20 leestekens.
Twintig leestekens waarin je een speech zou kunnen schrijven.
Als ik de reclame moet geloven.
Of een klassieke hit schrijven als van Guus Meeuwis zijn "kedeng kedeng".
Wat zelf maar de helft van de 20 leestekens zijn.
En de genialiteit van Guusje alleen maar bevestigd.
Heb zelf al een zinnetje bedacht in 20 leestekens voor de ING.
"Ander marketingburo!"
Want ieder ander kan een betere reclame voor de ING verzinnen dan het huidige gedrocht.

Wel meer stompzinnigheid van die grote bedrijven de laatste tijd.
Gender neutrale kinderkleertjes bij de Hema.
Geen dames en heren meer van de Nederlandse spooromroeper.
En overal gender neutrale wc's.
Want vrouwen willen ook wel eens gebruik kunnen maken van het hangend urinoir.
En waarom zouden alleen dames het fris en schone gevoel van een gevleugeld maandverbandje mogen ervaren.
Ik ben al jaren om.

Moet wel die reclame van SIRE over "Laat jij je jongen nog wel jongen zijn" op de schop.

Weet ook niet of het er beter op wordt.
Al die kalende vrouwen met een bierbuik in het straatbeeld.
En bebaarde mannen op stiletto hakken bij de bushalte van lijn 5.
Ben ik toch van de oude stempel.

Ook omdat mijn vrouw meestal minder pepers pakt.
Ze er in een jurk fantastisch uitziet.
En haar sliertjes beter smaken.

Sportschool

Al jaren wordt ik door mijn naasten geadviseerd aan sport te gaan doen.
Want elk gezond mens moet daar wat aan doen.

Nu doe ik al best veel aan sport.
Ik volgde de ere en de eerste divisie op de voet.
Kijk tennis.
En volg de verrichtingen van de wielrenners op TV.
Maar er werd bedoeld dat ik zelf een sport moest gaan beoefenen.
En nee.
Darten werd daarbij niet beschouwd als geschikt.

Een goed idee zou zijn naar de sportschool te gaan.
Daar heb je allerlei apparaten waarmee je elk lichaam in de gewenste vorm kunt krijgen.
En dat leek me reuze handig. Apparaten die je voeten recht kunnen krijgen en je buik inkorten.
Liefst zonder teveel inspanning.
Maar dat lag toch anders.
Dat school gedeelte moet je bijvoorbeeld niet al te serieus nemen.
Ik nam trouw de 50 kilo halsters op de fiets van huis naar school.
En stak in mijn schooltas een trekveer en een springtouw.
Maar de bedoeling was dat je de daar aanwezige spullen zou gebruiken.
En die moesten daar ook blijven.
De aan de fiets meegesleepte trilplaat mocht dus niet mee.
En ook het op de bagagedrager vastgebonden krachtstation moest achter blijven.

Ze hebben er ook niet echt een juf of meester op de school.
En je krijgt geen proefwerken of toetsen.
Maar ze hebben wel veel rare leerlingen.
Bijna allemaal met een narcistisch trekje.
Ze staan zich de gehele dag in de spiegel te bekijken.
Want overal in de school staan spiegels.
Die laten gelijk je voor en je achterkant zien.
Wat niet altijd even prettig is.
Had ik met mijn voorkant vormen al een probleem.
Blijkt het aan de achterkant minstens zo erg te zijn.
Ja dan wil je wel een apparaat die dat even voor je oplost.
Maar tot nu lijkt die er op de sportschool nog niet te staan. 

Die leerlingen staan op school ook maar steeds in die spiegel hun spieren te spannen.
Sommige hebben zich daarbij nog ingesmeerd met bruine verf waardoor het lijkt alsof ze twintig jaar door de Sahara hebben moeten wandelen.
Met een paar hele zware tassen dan weliswaar, want ze hebben overal spierballen.
Houden ook wedstrijden wie de mooist gespierde billen heeft.
Of de nekkabels het leukst kan doen uitkomen.
Maar dat is pas in de zesde klas.
Eerst deze klas maar eens door zien te komen.

De gespierde vrouwen vind ik een beetje eng.
Bij een kennismaking geven ze handdruk die de meeste vingerkootjes breekt.
En ze kunnen in het christelijke zangkoor meedoen met de baritons.
Daarbij heb ik nog niet kunnen bedenken waarom je gespierde borsten zou willen hebben.
Je hoeft er tenslotte geen vastzittend jampot of augurk deksel mee los te draaien.

Weet niet of ik het volhoud.
De kantine verkoopt alleen maar groene sapjes.
Van geperste tarwe en courgettepulp.
Moet voor een bere-klauw met mayo een straat verder van de sportschool.
Waar ik al die andere huisvaders dan weer tegen kom.
Die ik zojuist nog in een trainingspak zag.
Op één of andere manier verbroederd dat.
En doe je toch weer aan sport omdat je praat over wat Ajax dit weekend gaat doen.
Bestel je een patatje oorlog, frikandel pinda, bere-klauw en een goulashkroket
Maar wel met een cola-LIGHT
We moeten tenslotte wel een beetje aan de lijn blijven denken..

Zweden

Een goed voorbereid mens telt voor twee.
 
Volgende week op vakantie naar Zweden.
Maar wat weet ik van Zweden.?
Ik weet dat veel kinderen er Tommy of Anika heten.
Paarden over het algemeen wit zijn met zwarte stippen.
En ze kunnen er aardig voetballen.
Wat verklaart waarom er zoveel voor Nederlandse clubs spelen.
Ze hebben echter geen verstand van voetballen.
Wat verklaart waarom er zoveel voor Nederlandse clubs spelen.
 
Ze betalen er in Kronen. Wat me tamelijk lastig lijkt.
Die dingen prikken in je zak en zijn eigenlijk alleen nuttig op hoofden van koningen en prinsessen.
Daarbij loop je toch constant om te reken hoeveel euro zo'n kroon nou is.
Wat me voor die mensen daar zelf ook lastig lijkt

Ze eten er elke ochtend knäckebröd en elke avond rosti rondjes.
Wat op een gegeven moment toch moet gaan vervelen.
Je wil ook wel eens een keer zoiets als gehaktballetjes in tomatensaus.

Haast iedereen werkt er in een meubelfabriek, want anders kun je niet heel Europa voorzien van handig in elkaar te zetten meubeltjes.
En op de radio is de hele dag alleen maar Abba muziek.
Wat eigenlijk al flutmuziek was toen het uitkwam.
Al was ik wel heimelijk verliefd op Agnhetha.
Maar toen d'r tijd eigenlijk op alles wat blond was.
Oh ja ze hebben een vrije huwelijksmoraal.
Want Agnetha was met Benny en toen met Bjorn en Frida ook.
Stond in de bladen, dus het is waar.

Bjorn Borg maakt er nu onderbroeken. (Er heten er blijkbaar ook veel Bjorn)
En die worden veel door jongens gedragen hier in Nederland.
Ik kan tenminste overal het merkrandje boven de bilspleet van de laaghangende spijkerbroeken zien uitsteken.
Dus daar gaat het na het tennissen ook best goed mee.

Ik ga er gewoon Zweedse televisie kijken en als ik het niet kan verstaan zet ik teletekst 888 aan voor de ondertiteling.
Top uitvinding van mijnheer Philips waar ze in de hele wereld plezier van hebben.
Wel moet er drank mee. Want een biertje kost er zes euro.
Dus die vakantie is met twaalf sixpacks aan de buren verkocht zo weer terug verdiend.
En voor de rest laat ik me enorm verassen.
Al zal dat wel meevallen.
 Ik weet eigenlijk best wel veel van Zweden.

Sashimi

De vakantie is er om kennis te maken met andere culturen en eetgewoontes.
Vandaag was de Japanse keuken aan de beurt.
Sinds kort is er een Japans restaurant in de buurt geopend en de van Hestjes wilde eens wat anders.

Een plaatsje werd gereserveerd.
En de menukaart bekeken,

De Japanse keuken bestaat voornamelijk uit visgerechten.
De door mijn zoon bestelde cheeseburger met uitjes stond dus helaas niet op het menu.
Ook zijn tweede keus van Friet, frikandel speciaal met een schaaltje appelmoes was niet voorradig.
 
Iets anders moest worden uitgezocht en uit de onbekende dingen lijst op de kaart werden een verassingbox Sashimi en een verassingsbox Tempura gekozen.
In de tussen tijd werd er op de tafel een fles zwarte vloeistof neergezet.
Die bleek niet te drinken, veel te zout. En bestemd te zijn voor over de sashimi of tempura dingen.

Een Japans biertje werd besteld en dat bleek verrassend veel te lijken op de groene flesje van mijnheer Heineken.

De verassingsbox bestond uit vakjes met daarin plakjes vis of buisjes opgerolde rijst met stukjes groente.
Twee vurenhoutenstokjes werden meegeleverd als eetgerei.
Die verklaarde waarom Japanse mensen zulke kleine slanke mensen zijn.
En altijd hongerig.
 
Je krijgt namelijk amper wat binnen met een vurenhouten satéprikker als mes en vork.
Het beste werkte het nog om een rolletje te spietsen op een stokje.
Maar de rijst en maiskorrels waren amper te prikken.
En rond een uur of 11 sluit het restaurant.
Terwijl in onze bakjes op tafel en rondom ons in een straal van anderhalve meter nog allerlei door stokjes gelanceerd voedsel lag.

Gelukkig was de MC Donald tot 12 uur open.
Hadden de van Hestjes toch mooi een dubbele cultuurdag.
Eén uit Japan en één uit Amerika.
En het is nog maar de eerste dag van de vakantie.